Friday, 15 April 2016

မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း


ေတာင္ေျခတြင္ ေနဝင္သည္က အျခားေနရာေတြမွာထက္ ေစာလြန္းသည္။ ဒီနွစ္ ေႏြရာသီသည္ ယခင့္ ယခင္ နွစ္ေတြထက္ အပူခ်ိန္ ပိုုမ်ားေနသလိုု ခံစားရသည္။ မိုုးဇလ ပညာရွင္မ်ား၏ ေျပာစကားအရ ယခင္နွစ္ေတြထက္ ပိုု၍ အပူခ်ိန္မ်ားေၾကာင္း သိရေသာ္လည္း သူတိုု႔ေျပာသည္ထက္ ပိုုသကဲ့သိုု႔ပင္။ လမ္းတိုု႔သည္ တံလ်ပ္ေရာင္ျဖင့္ အလ်ံတညီးညီး ေတာက္ေနသည္။ အေဝးမွၾကည့္လ်င္ ေရအိုုင္မ်ားကဲ့သိုု႔ ျဖစ္ေနသည့္ ကတၱရာ ခင္းထားေသာ တာလမ္းမ၏ အခ်ိဳ႕ ေနရာမ်ားသည္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းကာ ေျခရာထင္က်န္ မတတ္ ျဖစ္ေနသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤမွ် ရာသီဥတုုက ေျပာင္းလဲသြားသည္ကို ကၽြန္မ မသိပါ။ 

ကမာၻအနွံ႔အျပားတြင္ ေဖာက္ျပန္ေနေသာ ရာသီဥတုုမ်ားကိုု ၾကံဳေတြ႔ေနၾကရသည္။ သဘာဝ၏ ေဘးဒဏ္မ်ားကိုုလည္း ရင္ဆိုုင္ေနၾကရသည္။ ၂၀ ရာစုု၏ သည္မွာဘက္ပိုုင္း ၁၀ စုုနွစ္ ၂ ခုုအတြင္း ျပင္းထန္ေသာ၊ ရက္စက္ေသာ သဘာဝ၏ ေဘးအႏၱရာယ္မ်ားသည္ လူသားတိုု႔ အေပၚတြင္ က်ိန္စာတိုုက္ထားသည့္အလား  တစ္ခုုျပီးတစ္ခုု က်ေရာက္ ေနသကဲ့သိုု႔ပင္။ အပူလြန္ျခင္း၊ အေအးလြန္ျခင္းမ်ားသည္ လူၾကီးလူငယ္တိုု႔၏ အသက္ဇီဝကိုု ေျခြခ်ေနေသးသည္။ ရင္ ဆိုုင္ရန္ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးေသာ ၊ မည္ကဲ့သိုု႔ ရင္ဆိုုင္ရမည္ကိုု မသိေသာ ေနရာေဒသ၊ တိုုင္းျပည္မ်ားမွ လူသားမ်ားသည္ ထိုဒဏ္မ်ားကိုု အကြယ္အကာမဲ့ ရင္ဘတ္နွင့္ ထီးတည္းရင္ဆိုုင္ၾကရသည္။

မညီမွ်ေသာ ဘဝမ်ား၊ ရပ္တည္မွဳမ်ားၾကားတြင္ ကြာဟလာေသာ အေျခအေနမ်ားသည္ အမွန္စင္စစ္တြင္ ကၽြန္မတိုု႔၏ ဖန္တီးမွဳမ်ားသာျဖစ္သည္။ ထိုု အခ်င္းအရာကိုု ကံတရားဟုု သတ္မွတ္ကာ ကံတရား၏ လက္တြင္းတြင္ မလူးသာ မလြန္႔သာ နွင့္ ကၽြန္မတိုု႔ ေရစုုန္ေျမွာလိုုက္ေနသည္မွာ ကၽြန္မတိုု႔၏ အားနည္းခ်က္သာ ျဖစ္သည္။

ကံတရားသည္ အလုုပ္ပင္ ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မတိုု႔ ျမတ္စြာဘုုရား ေဟာၾကားခဲ့သည္။ ကံတရားသည္ ျပဳျပင္၍ ရသည္။ ထိုု အရာမွာ အလုုပ္ပင္ ျဖစ္သည္။ စိတ္နွင့္ အလုုပ္မ်ားကိုု လုုပ္ၾကမည္။ ကိုုယ္နွင့္ အလုုပ္မ်ားကိုု လုုပ္ၾကျပီး နွုုတ္နွင့္ လုုပ္ေသာ အလုုပ္မ်ားကိုု ေလ်ာ့ခ်ၾကမည္။ ဝီရိယနွင့္ ၾကိဳးစားမွုုသည္ မည္သည့္ အခါတြင္မွ အခ်ည္းနွီး မျဖစ္ပါ။  ဝမ္းစာကံတရား ျပည့္ဝသူမ်ား အခ်ိန္တိုုနွင့္ ေအာင္ျမင္သြားသည္ကိုု ၾကည့္ျပီး ကၽြန္မတိုု႔ရဲ႔ ကံတရား အက်ိဳးေပးမွဳ ေနွာင့္ေနွး ေနမွုုအေပၚတြင္ အားမလိုုအားမရ ျဖစ္ျပီး  စိတ္ဓာတ္က်ရန္လည္း မျဖစ္သင့္ေပ။ အေရြ႕ကေလး တစ္ခုု ရွိရံုနွင့္ပင္ တခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ခရီးတစ္ခုုကိုု ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ သြားနိုုင္သည္ မဟုုတ္ပါလား။  အဓိက မွာ အေရြ႕တစ္ခုု အျမဲရွိေနရန္ ၾကိဳးစားလိုုစိတ္ နွင့္ အားထုုတ္မွဳ ရွိရန္ျဖစ္သည္။

ခ်မ္းသာျခင္း ဆင္ရဲျခင္းကိုု အမ်ားစုုေသာ သူမ်ားက ေငြေၾကးမ်ား၊ ဥစၥာဓနမ်ား၊ ပိုုင္ဆိုုင္မွဳမ်ားနွင့္ တိုုင္းတာၾကသည္။ ထိုုကဲ့သိုု႔ စည္းစိမ္ဥစၥာ ရတနာမ်ားနွင့္ အတိျပီးေသာ ဘဝတိုုင္းတြင္လည္း စစ္မွန္ေသာ ခ်မ္းသာကိုု ရရွိသူမ်ားကား နည္းပါးလွသည္။ ကၽြန္မတိုု႔ မည္၍ မည္မွ် ခရီး ေပါက္ခဲ့သည္ကိုု ကၽြန္မတိုု႔ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ အားမနာစတမ္း၊ မညွာတာစတမ္း  ျပန္လည္း စမ္းစစ္ၾကည့္သင့္သည္။ ကၽြန္မတိုု႔ သူတပါး၏ ထမင္းအိုုးကိုု မည္မွ် တည္ေပးဖူးသနည္း၊ သူတပါး၏ ထမင္းအိုုးကိုု မည္မွ် ရိုုက္ခ်ခဲ့ဖူးသနည္း။  စစ္မွန္ေသာ စိတ္ေစတနာမ်ား မည္မွ် ထားရွိခဲ့ဖူးသနည္း၊

အက်ိဳးလိုု၍ ေညာင္ေရေလာင္းျခင္းလား၊ အက်ိဳး ျဖစ္ေစခ်င္၍ ေညာင္ေရေလာင္းျခင္းလား ကိုု ကၽြန္မတိုု႔မွ အပ အျခားမည္သူမွ် ပိုုမသိနိုုင္ခဲ့ပါ။ တစ္ရာရွိ၍ တစ္က်ပ္ မွ်ေဝေပးျခင္း သည္ ကၽြန္မတိုု႔အတြက္ ၾကီးစြားေသာ နစ္နာဆံုုးရွံဳးမွဳ မဟုုတ္ပါ။ သိုု႔ေသာ္ ပမာဏ မ်ားလာလ်င္ ေပးကမ္းကူညီလိုုေသာ ေစတနာသည္ ေလ်ာ့နည္း ပါးရွားလာတတ္သည္ မဟုုတ္ပါလား။ တိုုင္းျပည္တစ္ျပည္၏ ခ်မ္းသာျခင္းသည္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ ခ်မ္းသာမွုုကိုုၾကည့္၍ သတ္မွတ္ျခင္း မဟုုတ္ပါ။ ထိုုတိုုင္းျပည္တြင္ ေနထိုုင္သူတိုုင္၏ မွ်တေသာ ဘဝရပ္တည္မွုုအေပၚတြင္ ၾကည့္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ခ်မ္းသာေသာ သူမ်ားက ႏြမ္းပါးသူမ်ားကိုု ကူညီၾကသည္။ ခ်မ္းသာေသာ တိုုင္းနိုုင္ငံမ်ားက ႏြမ္းပါးဆင္းရဲေသာ တိုုင္းနိုုင္ငံမ်ားကိုု ကူညီၾကသည္။ သူတိုု႔သည္ သူတိုု႔၏ လွဳဒါန္းမွဳမ်ားကိုု  အယူဝါဒမ်ား နွင့္ မကန္႔သတ္ပါ၊ ဘာသာတရားမ်ားနွုုင့္ မခ်ိန္ဆပါ။ မျပည့္စံုသည့္သူကိုု ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္းသည္ မည္သည့္ ဘာသာတရားတြင္ မဆိုု မဂၤလာရွိသည္။ ကၽြန္မတိုု႔သည္ အလွဴခံဘဝမွ လွဴဒါန္းသူမ်ား ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရမည္။ ေစတနာ အားေကာင္းေသာ ကၽြန္မတိုု႔သည္ ေမတၱာတရား အားေကာင္းရန္၊ မုုဒိတာစိတ္ အားေကာင္းရန္လည္း ၾကိဳးစားၾကရမည္။
ရုုန္းကန္ ၾကိဳးစားျခင္းသည္ လြတ္ေျမာက္ျခင္း ဆီသိုု႔ ဦးတည္ပါတည္။ အမိဝမ္းမွ ေမြးဖြားလာစဥ္ ဘာမွ အသိမရွိစဥ္ကတည္းက ရုုန္ကန္ခဲ့ရေသာ ကၽြန္မတိုု႔သည္ ရွင္သန္ ရပ္တည္ေနစဥ္ ကာလတစ္ေလ်ာက္လံုုး ၾကိဳးစား ရုုန္ကန္ျခင္းအတြက္ ပိုု၍ ပင္ပန္းျခင္း ရွိေတာ့မည္ မဟုုတ္ပါ။ ရွင္သန္ေနစဥ္မွ ေသဆံုုးခ်ိန္ အထိ ကၽြန္မတိုု႔အားလံုုး ရုုန္ကန္ခဲ့သည္၊ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကသည္။  သိုု႔ေသာ္ ေသဆံုုးျပီးခ်ိန္တြင္ က်န္ရစ္ေသာ မွတ္တိုုင္မ်ားကား တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး မတူညီ၊ ကြာျခားလွသည္။

ေျခရာထင္ထင္ က်န္ေစရန္ ေပ်ာ့ေသာ ေျမကိုု နင္းရန္ မလိုုပါ။ ကၽြန္မတိုု႔ စိတ္နွလံုုးသား ၾကီးမားရန္သာ လိုုအပ္သည္။


ပ်ိဳးယုဝသုန္
15-04-2016 (က်ိဳက္ထိုု)

Thursday, 14 April 2016

အေတြ႔အၾကံဳ


သီးကင္းလည္းေၾကြ
ေဝသူေဝလိုု႔
မွန္းဖိုု႔ မရ
ထိုေလာကတြင္
ျမဲမည္ထင္က မွားျပီကိုုး..။

မမဝသုန္

Saturday, 26 March 2016

အတြင္းရန္


တရွိဳက္ ရွိဳက္တုုန္
လွိဳက္လွိဳက္ခုုန္လိုု႔
ခိုုက္ဟုုန္ေဒါသ
မာန္မာနမ်ား
ငါ့အားတြန္းကန္
စိတ္တြင္းရန္ကိုု
ဖန္ဖန္ ဖန္တီး
ရိုုက္သံဟီးထင္
ပဲ့တင္ထပ္ထပ္
ေၾကာင္း မရပ္
ေနာက္ထပ္ တြန္းပိုု႔ေနသည္ကိုုး..


အဆံုးမဲ့ကင္း
သိျခင္း တြင္းတိမ္
ဥာဏ္ေရာင္မွိန္လိုု႔
ထိန္ထိန္ေတာက္ျငီး
ထိုု မီးက်ည္းကား
မွားမွား မွန္ မွန္
ငါ့ကိုျပန္သည္
ယံုုၾကည္သတိ
ငါ့ မရွိ စဥ္
တိုုးဝင္ ထိုုးေဖာက္
စိတ္ကို ေရာက္
နွလံုုး ေနာက္က်ိေစသည္ကိုုး။

ေရွာင္လည္းမသာ
စိတ္ဒဏ္ရာက
ပမာ ရြယ္ေလး
ေရြး နွယ္ေသးလည္း
ခက္ခဲ ပယ္ေဖ်ာက္
မထိေရာက္နိုုင္
ခိုုင္ခိုုင္စြဲထင္
ငါ့ ကိုုငင္လ်က္
ထိုုအမ်က္ေတာ
လွိဳက္လွိဳက္ေမာသည္
ေဒါသ ေလာင္မီး ကၽြမ္းျပီကိုုး.။

မမဝသုန္

၂၅-၀၃-၂၀၁၆

Thursday, 24 March 2016

သူစိမ္း



ေနသည္ အေနာက္ေဂၚယာကၽြန္းသိုု႔ ျပန္ေနသည္။  ပတ္ဝန္းက်င္သည္ လည္း ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ကိုု တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ တခါတရံတြင္ ပိုုးပရစ္တိုု႔၏ ေအာ္ျမည္သံတိုု႔ကိုု ၾကားရမည္လားဟုု နားစြင့္ေသာ္လည္း အေဝးတေနရာမွ တခါတရံ ထြက္ေပၚလာသည့္ အသံသဲ့သဲ့တိုု႔မွ လြဲ၍ မည္သည့္ အသံမွ် မၾကားရပါ။ အဆံုုးစြန္ ေလတိုုက္သံ ေလတိုုးသံကိုုပင္ မၾကားရပါ။တကယ္ဆိုု အိပ္တန္း တက္ရန္ ျပင္ဆင္ေနေသာ ေက်းငွက္တိုု႔၏ အသံမ်ားကိုု ၾကားသင့္သည္။ ေက်းငွက္တိုု႔ အိပ္တန္း တက္သျဖင့္ ထြက္ေပၚလာေသာ သစ္ရြက္၊ သစ္ကိုုင္းတိုု႔ လွဳပ္သံ ပြတ္တိုုက္သံကိုု ၾကားသင့္သည္။ သိုု႔ေသာ္ မည္သိုု႔ေသာ အသံမွ ထြက္ေပၚမလာခဲ့ပါ။

အလင္းေရာင္သည္ တျဖည္းျဖည္း ေဖ်ာ့သည္ထက္ ေဖ်ာ့လာကာ အေမွာင္ရိပ္ဆီသိုု႔ ဦးတည္ေနသည္။ ပင့္သက္တစ္ခုုကိုု ခပ္ျပင္းျပင္း ရွိဳက္လိုုက္ေသာ အခါ ထြက္ေပၚလာေသာ အသံသည္ မိမိနွင့္ ရင္းနွီး ကၽြမ္းဝင္ မရွိလွေသာ အသံမ်ိဳး ျဖစ္ေနသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ အရာအားလံုုးသည္ တိတ္ဆိတ္ေနပါသနည္း။ မီးခလုုတ္ကိုု တိုု႔ထိ၍ ထြက္ေပၚလာေသာ အသံသည္ လိုုအပ္သည္ထက္ ပိုုမိုု က်ယ္ေလာင္ လြန္းေနသည္။ အရာရာသည္ သဘာဝမက်သကဲ့သိုု႔ ခံစားေနရသည္။ သဘာဝ မက်ေသာအရာမ်ား၊ အျဖစ္အပ်က္မ်ားနွင့္ မၾကာခဏ ၾကံဳေတြ႔ေနရေသာ္လည္း ယခုုအခ်ိန္အထိ အသားက်စြာ သူ မေနနိုုင္ေသးပါ။

တိတ္ဆိ္တ္ျခင္းသည္ စိတ္ခရီးကိုု အဆံုုးမရွိလြင့္ေစနိုုင္သည္။ လႊင့္ေစနိုုင္သည္။ သူ၏ စိတ္မ်ားသည္ေကာ.. ။ မည္သည့္ေနရာသိုု႔ ခရီး နွင္ေနေလမည္နည္း။ ထိုုအေမးမ်ိုုးသည္ သူ႔ကိုုယ္သူ မေမးခ်င္ေသာ သူ မေျဖခ်င္ေသာ အေမးမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ တခါတရံတြင္ အသက္ရွင္ ေနထိုုင္ရျခင္းသည္ အထီးက်န္ ဆန္လြန္းသည္။ အနီးအနားတြင္ လူေတြရွိေနေသာ္လည္း ထိုုသူတိုု႔နွင့္ ေဝးေနသည္ကဲ့သိုု႔ ျဖစ္ေနသည္။ ဆတ္ကနည္း တြန္႔သြားေသာ နွုုတ္ခမ္းသည္ ျပံဳလိုုက္သည္လား၊ မဲ့လိုုက္သည္လား သူ ေသခ်ာ သတိမထားလိုုက္မိပါ။ တေရြ႕ေရြ႔ ေလ်ာက္လွမ္းမိေသာ ဦးတည္ရာသည္ ေရခဲေသတၱာ ျဖစ္သည္။

 အထီးက်န္ဆန္ျခင္း ကို ေရခဲစိမ္ ေကာ္ဖီ တစ္ ခြက္ ႏွင့္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ျမည္း စမ္းလိုုက္သည္။
ႏွလံုးေသြးသည္ နာက်င္ျခင္းေၾကာင့္ မ်က္ရည္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲခ့ဲေသာအခါ ေရခဲစိမ္ ေကာ္ဖီႏွင့္ပင္ ေရာစပ္ သံုးေဆာင္သည္။  စိတ္ေဆာင္ရာ ေနာက္သို႕ လိုက္ပါရင္း နာက်င္စရာမ်ားကို နင့္နင့္နည္းနည္း လက္ခံ လိုုက္သည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမ်ားကိုလည္း သိပ္သိပ္သည္းသည္း လက္ခံလိုုက္သည္။ မည္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ကို မွ် အျပစ္ မတင္ဘဲ ျပံံဳး လာ ႏိုင္ေသာ တစ္ေန႔သည္ နာ က်င္ ျခင္း ေလးပင္ျခင္း မ်ား ကို လႊတ္ခ်ႏိုင္ ၿပီး ေပါ့ ေပါ့ ပါး ပါး နွင့္ ဘဝ၏ လက္က်န္ အခ်ိန္ေတြကို စိတ္ႏွလံုး ၾကည္ ေမြ႕ ေအးခ်မ္းစြာ ဆက္လွမ္း ႏိုင္ မယ့္ ေန႕ ျဖစ္သည္ဟုု သူ ယံုုၾကည္သည္။ သိုု႔ေသာ္ ထိုုေန႔သည္ နတ္သမီးပံုုျပင္ထဲမွ ေရႊေရာင္ေန႔ရက္မ်ားလိုုပင္။


ကိုုယ့္ခံစားမွုုမ်ားကိုု တခါတေလတြင္ ရင္ဖြင့္ ေျပာျပခ်င္မိသည္။ အမွန္တကယ္ ေျပာျပမည္ဟုု ျပင္ဆင္ေသာအခါ သူတပါးကိုု မေျပာျပမိဘဲ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္သာ ျပန္ေျပာျပျဖစ္သည္။ သူသည္ ကာယကံရွင္ ျဖစ္သည္။ ထိုုကဲ့သိုု႔ပင္ သူသည္ နားေထာင္သူလည္း ျဖစ္သည္။ သူ လုုပ္ခဲ့မိသည္ဟုု ထင္ရေသာ အမွားတိုု႔ကိုု ျပန္လည္ သံုုးသပ္သည္။

** ** **

မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ မိန္းမတစ္ေယာက္ကဲ့သိုု႔ပင္ စဥ္းစားခ်င္သည္။ ဆံုုးျဖတ္ခ်င္သည္။ ငိုုေၾကြးခ်င္သည္။ မွီခိုုခ်င္သည္။ သူသည္လည္း  မိန္းမေတြထဲမွ မိန္မ တစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္သည္။ နာက်ည္းတတ္သည္၊ ငိုုေၾကြးတတ္သည္။ နွေျမာတြန္႔တိုုတတ္သည္။ ခ်စ္ခင္ျမတ္နိုုးတတ္သည္။ သိုု႔ေသာ္ ကံတရားသည္ သူ႔အား ထိုုကဲ့သိုု႔ေသာ အခြင့္အေရးကိုု ယေန႔အခ်ိန္အထိ မေပးခဲ့ပါ။

ဘဝတစ္ေလ်ာက္လံုုးတြင္ မိဘအေပၚတြင္ ခၽြဲႏြဲ႕ခြင့္မရခဲ့ေသာ၊ ညီအစ္ကိုု ေမာင္ညီမမ်ားအေပၚတြင္ ဆိုုးႏြဲ႔ခြင့္မရခဲ့ေသာ၊ ခ်စ္သူအေပၚတြင္ ခၽြဲႏြဲ႔ခြင့္ မရခဲ့ေသာ၊ အဆံုုစြန္ သူ၏ဘဝလက္တြဲေဖာ္ အေပၚတြင္ပင္ ဆိုုးႏြဲ႕ခြင့္၊ခၽြဲႏြဲ႕ခြင့္မရခဲ့ေသာ သူသည္ ဘဝဟူေသာ လမ္းကိုု တစ္ခါတရံတြင္ နားမလည္ျခင္းမ်ား၊ တခါတရံတြင္ ဝမ္းနည္းျခင္းမ်ား၊ တစ္ခါတရံတြင္ ဝမ္းနည္းျခင္းမ်ားျဖင့္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သည္။ ဝမ္းနည္းျခင္းမ်ား၊ နာက်င္ျခင္းမ်ားကိုု ျမိဳသိပ္ပါမ်ားေသာအခါ သူ၏ မ်က္ဝန္းမ်ားသည္ အေရာင္ တလဲ့လဲ့နွင့္ မလင္းလက္နိုုင္ေတာ့။ မွန္ထဲတြင္ ျမင္ရေသာ သူ၏မ်က္ဝန္းမ်ားကိုု သူ ျပန္ၾကည့္မိခ်ိန္တြင္ သူသည္ သူ မဟုုတ္သကဲ့သိုု႔ ခံစားေနရသည္..။

ေလာကသည္ သတၱဝါတိုု႔အေပၚတြင္ ဘယ္ေသာအခါမွ အလံုုးစံုုေသာ ျပည့္စံုုမွုုကိုု မေပးပါ။ အခ်ိဳ႔အားဥစၥာဓန နွင့္ ျပည့္စံုုျခင္းကိုု ေပးသည္၊ အခ်ိဳ႔အား ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္ ျပည့္စံုုျခင္းကိုု ေပးသည္။ အခ်ိဳ႔အား က်န္းမာျခင္းနွင့္ ျပည့္စံုုျခင္းကိုု ေပးသည္။ မည္မွ်ပင္ ကံတရား၏ မ်က္နွာသာေပးမွုုကိုု ရသည္ျဖစ္ေစ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ သိုု႔မဟုုတ္ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ သိုု႔မဟုုတ္ က်န္းမာျခင္း အစရွိသည့္ တစ္ခုုခုုမွာခြ်တ္ယြင္းစျမဲပင္ ျဖစ္သည္။  အခ်ိန္ၾကာသည္နွင့္အမွ် နာက်င္တိုုင္း မ်က္ရည္က် ငိုုေၾကြးရမည့္အစား နာက်င္တိုုင္း နာနာက်င္က်င္ သူျပံဳးတတ္လာသည္။ ဘဝေက်ာင္းဆရာသည္ သူ႔အား သူ မတတ္ေျမာက္လိုုေသာ ဘာသာရပ္မ်ားကိုု သင္ၾကားေပးရင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ သင္ခန္းစာမ်ားကိုု ေပးခဲ့သည္။ သိုု႔ေသာ္ သူသည္ ထိုုထိုုေသာ သင္ခန္းစာမ်ားကိုု ယေန႔တိုုင္ မေက်ညက္နိုုင္ခဲ့ပါ။

** ** ** **

ေနာက္ေက်ာဘက္မွ ေပြ႕ဖက္ ေထြးပိုုက္ျခင္းသည္ သူ၏ ခ်စ္သူအား ေႏြးေထြးေစလိုုျခင္း၊ လံုုျခံဳေစလိုုျခင္းတိုု႔မွ အပ အျခားေသာ ရာဂစိတ္သည္ အလ်ံတညီးညီး ေတာက္ေလာင္ေနျခင္း မရွိပါ။ ခ်စ္သူ၏ ေနာက္ဘက္တြင္ အျမဲတမ္းအားျဖင့္ သူရွိေနသည္ ဟူေသာ စိတ္ကေလးတခုုကိုုသာ ယံုုၾကည္ေစလိုုခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။  မိမိ ခ်စ္သူသည္ မိမိအနားတြင္ အျမဲရွိေနသည္ ဟူေသာ ယံုုၾကည္စိတ္သည္ အရာရာကိုု ေက်ာ္ျဖတ္ရဲေသာ၊ ရင္ဆိုုင္ရဲေသာ စိတ္အင္အားကိုု ျဖစ္ေစသည္ကိုု သူ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ခဲ့သည္ မဟုုတ္ေလာ..။ သူသည္ သူ႔ခ်စ္သူ၏ အတၱနွႈင့္ မာန္မာန ကိုု အေရာင္တင္ေပးခဲ့သည္။ ထိုုအရာသည္ ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ ပင္ မဟုုတ္ပါလား။ ခ်စ္သူအား ေလာကကုုိ ဌန္နွင့္ မာန္နွင့္ ၾကည့္ေစခ်င္သည္။ မိမိကိုုယ္ကိုုယ္ ယံုုၾကည္ခ်က္မ်ားနွင့္ မတ္မတ္ရပ္ေနေစခ်င္သည္။  ဝင့္ဝင့္ၾကြားၾကြားနွင့္ သူတကာတိုု႔ အားက် ေလးစားရေသာ သူ ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ သူကမူ ခ်စ္ရသူ၏ ေနာက္တြင္ အရိပ္ခိုု မွီကိုုးရင္း ခ်စ္သူဦးေဆာင္ရာေနာက္ကိုု ေနာက္လိုုက္ေကာင္းတစ္ေယာက္ အျဖစ္ လုုိက္ပါလိုုသည္။ ထိုုဆႏၵသည္ သူ႔ဘဝတြင္ သူ ထားရွိခဲ့သည့္ အၾကီးမားဆံုုးေသာ အတၱ သိုု႔တည္းမဟုုတ္ ဆႏၵတစ္ခုုသာ ျဖစ္သည္။ သိုု႔ေသာ္ ထိုုမွ်ေလာက္ေသာ ကံေကာင္းျခင္းကေလးကိုုပင္ သူသည္ မည္သူ႔ထံကမွ် လက္ေဆာင္ အျဖစ္ မရရွိခဲ့ပါ။

လူတစ္ေယာက္အား အဆံုုးစြန္ ခ်စ္ျမတ္နိုုးျခင္းသည္ မိမိ အတြက္ အဆိပ္အေတာက္လည္း ျဖစ္နိုုင္သည္ဟူေသာ အခ်က္ကိုု သူ က လက္မခံခဲ့ပါ။ သူ႔အတြက္မွာ ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ ရွဳျမင္မွုုသည္ အရာရာကိုု လွပေစသည္ဟုု ယူဆထားသည္။ သိုု႔ေသာ္ သူ ယံုုၾကည္ထားသမွ်သည္ သူ ယံုုၾကည္ထားသကဲ့သိုု႔ မဟုုတ္မွန္း သိလာရေသာအခါ သူ၏ စိတ္မ်ား  တစ္စစီ ျပိဳကြဲခဲ့ရသည္။  ရင့္သီးေသာ စကားလံုုးမ်ားကိုု သူ မနွစ္သက္ပါ။ မာထန္ေသာ ေလသံတိုု႔ကိုု သူ ေၾကာက္ရြံ႕သည္။ သူ မနွစ္သက္သည့္ မည္သည့္အရာမဆိုု သူတပါးကိုု သူ မေပးနိုုင္ေအာင္ ၊မျပဳမူမိေအာင္ သူ ၾကိဳးစားခဲ့သည္။ သိုု႔ေသာ္ သူ မနွစ္သက္သည္မ်ား၊ သူေၾကာက္ရြံ႕သည္မ်ားကိုု သူလက္ခံ ရင္ဆိုုင္လာရေသာအခါ သူ၏ စိတ္နွလံုုးတိုု႔သည္ ေအးခဲေနေသာ ေရခဲေရနွင့္ ေလာင္းခ်ခံလိုုက္ရသကဲ့သိုု႔ ျဖစ္ခဲ့သည္။  ထိုု႔အတြက္ စကားလံုုးမ်ား ေပ်ာက္ဆံုုးခဲ့သည္။ တစ္စတစ္စ လႊတ္ခ်ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား မ်ားျပာလာေသာအခါ သူ၏စိတ္နွလံုုးတိုု႔သည္ ျပည့္ၾကပ္ေနသကဲ့သိုု႔ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဟင္းလင္းျပင္ကဲ့သိုု႔လည္း ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ထိုုအခ်ိန္တြင္ သူ နားလည္လိုုက္ေသာ အရာသည္ တစ္ခုတည္းသာ ျဖစ္၏။

သူ႔အား အလိုုမရွိေသာ ေနရာတြင္ သူ တစ္ဒဂၤကေလးမွ် မေနထိုုင္လိုုပါ။ ထိုုကဲ့သိုု႔ျဖင့္ သူ႔အား အလိုုရွိသည့္ မိဘမဲ့ေဂဟာမ်ားနွင့္ ဘိုုးဘြားရိပ္သာမ်ားသည္ သူ၏ နားခိုုရာ အသိုုက္ကေလး ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ကေလးေတြကိုု ပံုုျပင္မ်ားေျပာျပရင္း၊ ကဗ်ာမ်ားရြတ္ျပရင္း၊ အတူတူေျပးလႊားေဆာ့ကစားရင္း ကေလးမ်ား အတြက္ အေမတစ္ေယာက္၊ အစ္မတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သကဲ့သိုု႔ သားသမီးတိုု႔၏ ဂရဳစိုုက္မွုု၊ အားေပးမွုုတိုု႔ကိုု ဆံုုးရွံုုးခဲ့ေသာ ဘိုုးဘြားမ်ားအတြက္ သူသည္ သမီးတစ္ေယာက္၊ ေျမးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေလာကကိုု ရိုုးရိုုးစင္းစင္းၾကည့္ေသာ သူ႔ကိုု ေလာကက သူေနထိုုင္ ျဖစ္တည္ခ်င္သကဲ့သိုု႔ ရိုုးစင္းစြာ ရပ္တည္ေနထိုုင္ခြင့္ မေပးခဲ့ပါ။ 

 *** *** *** ***

အိမ္ အျပန္လမ္းတြင္ သူနွင့္အတူ သူ႔အရိပ္ပင္ အေဖာ္အျဖစ္  မပါခဲ့ပါ။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြသာ ၾကီးစိုုးေသာ ေနစရာတစ္ခုုကိုု အိမ္ ဟုု သူက မသတ္မွတ္ေပ။ ရံဖန္ရံခါ ထြက္ေပၚလာေသာ အိမ္ေျမာင္ စုုတ္ထိုုးသံသည္ သူ႔အတြက္ သူစိမ္း ဆန္ေနေသးသည္။

သူ ေကာင္းေကာင္း နားလည္းလိုုက္သည္။ သူသည္ သူ႔မိဘအတြက္ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေဆြမ်ိုုးသားခ်င္းမ်ား၊ ညီအစ္ကိုု ေမာင္နွမမ်ား အတြက္လည္း သူစိမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြ အတြက္လည္းသူစိမ္း၊ သူ႔ခ်စ္သူ အတြက္လည္း သူစိမ္း .. အဆံုုးစြန္ သူ၏ လက္တြဲေဖာ္ အတြက္လည္း သူသည္ သူစိမ္းတစ္ဦးသာ … ။

*** *** ***

ဘဝတြင္ သူ အေၾကာက္ဆံုုးေသာအရာသည္ သူ ခ်စ္ရသူတိုု႔နွင့္ စိမ္းကား ေဝးကြာစြာ ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။

သိုု႔ေသာ္ .. ..


*** *** ***
စိတ္ေရဂါ အထူးကုုေဆးရံုုရွိ အခန္းက်ဥ္းကေလး၏ ကုုတင္ငယ္ေလးအေပၚတြင္ နံရံဘက္သိုု႔ မ်က္နွာမူကာ လဲေလ်ာင္းေနေသာ လူနာသည္ အိပ္စက္ေနသည္လား၊ နိုုးထေနသည္လား ဆရာမေလး မသိပါ။  ေဆးတိုက္ရန္ အသာအယာ လွဳပ္နွိဳးလိုုက္ေသာအခါ မ်က္ဝန္းမ်ားကို ျဖည္းညင္းစြာ ဖြင့္ၾကည့္ရင္း ဆရာမေလးအား ျပံဳးျပလိုုက္သည္။ ကမ္းေပးလာေသာ ေဆးတခ်ိဳ႔ကိုု တိတ္တဆိတ္ ေသာက္လိုုက္ရင္း  နံရံဘက္သိုု႔ မ်က္နွာမူကာ ျပန္ျပီး လဲေလ်ာင္းလိုုက္သည္။  “ေနေကာင္းရဲ႕လား” ဟုု ေမးေသာအခါ လွည့္မၾကည့္ဘဲ ညင္သာစြာ ေခါင္း ညိတ္ျပသည္။  ဆရာမေလးသည္ လူနာအား ခ်စ္ခင္စြာ၊ သနားစြာ ေခတၱမွ် ၾကည့္ရင္း ေနာက္လူနာမ်ားအား ေဆးတိုုက္ရန္ ထြက္ခြါလာခဲ့သည္။

အျပင္တြင္ ေနသည္ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူျပင္းေနသည္။ လူနာအခ်ိဳ႕၏ ေအာ္ဟစ္သံမ်ား၊ အသစ္ ေဆာက္လုုပ္ေနေသာ အေဆာက္အဦးမွ ေဆာက္လုုပ္ေရးလုုပ္သားမ်ားနွင့္ လုုပ္ငန္းခြင္၏ အသံဗလံမ်ား သည္ ေဆးရံုုအတြင္းသိုု႔ တိုုတးိုုတမ်ိဳး က်ယ္က်ယ္တဖံုု ဝင္ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ေဆးရံုုသည္ ယခင္ကကဲ့သိုု႔ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျခင္း မရွိေတာ့။  ဆရာမေလးသည္ သူ ေစာင့္ေရွာက္ၾကည့္ွရွဳေနရေသာ လူနာမ်ား အတြက္ ဆိတ္ျငိမ္ေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုုသာ ရရွိေစခ်င္သည္။



“ ဒီေဆာက္လုုပ္ေရးေတြ ျပီးမွပဲ အရင္လုုိ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ လူနာေတြလည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေနနိုုင္မွာပါေလ..” ဟုု တီးတိုုးရြတ္ဆိုုရင္း ေနာက္ထပ္ ေဆးတိုုက္ရန္က်န္ေနေသးေသာ လူနာမ်ားဆီသိုု႔ ဆက္လက္ ထြက္ခြါသြားေတာ့သည္..။


ပ်ိဳးယုဝသုန္

Sunday, 15 February 2015

ျငိမ္းခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ေစခ်င္



ပံ့သကူ..

ပံ့သကူသား ဆိုတာ လက္ရွိ ကၽြန္မတိုု႔ က်င္လည္ေနတဲ့ လူ႔ေဘာင္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရရန္ မလြယ္ကူေသာ အရာ တစ္ခုုသာ..။


တစ္ေန႔က ကၽြန္မဆိုုင္ကို ညီမေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္..။ စကားစျမည္ ေျပာၾကရင္း သူေျပာတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ ကိုုယ္ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ အေၾကာင္း တိုုက္ဆိုုင္လာေတာ့ ဒါေတြဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ကၽြန္မရဲ႕ ေခါင္းထဲကိုု တန္းစီျပီး ဝင္လာၾကတယ္..။


ရွင္သန္ေနထိုုင္ၾကတဲ့ အခ်ိန္တိုုေလး အတြင္းမွာ ကၽြန္မတိုု႔ဟာ ကၽြန္မတိုု႔ကိုုယ္ခႏၶာ ရွင္သန္ဖြံ႔ျဖိဳးဖုုိ႔၊ က်န္းမာဖိုု႔ ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ အသား၊ ငါးေတြကိုု မက္မက္ေမာေမာ စားသံုုးခဲ့ၾကတယ္။


တစ္မနက္ေစာေစာမွာေတာ့ ကၽြန္မဟာ လိုုခ်င္တဲ့ အသား၊ ငါးနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ဝယ္ဖိုု႔ ေစ်းကိုု ထြက္လာခဲ့တယ္။ ပံုုမွန္အားျဖင့္ ညီမဝမ္းကြဲေလးက အျမဲသြားဝယ္ေနက် ျဖစ္ေပမယ့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့သူ႔ကိုု မနွိဳးခ်င္တာကတစ္ေၾကာင္း၊ ေစ်းကိုု မေရာက္တာ ၾကာေနျပီ ျဖစ္တာကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ထဲ ေစ်းဘက္ကိုု ထြက္ခဲ့တယ္။ မနက္ေစာေစာ ေစ်းဝယ္ျခင္းအားျဖင့္ စိတ္ၾကိဳက္ဟင္းသီးဟင္းရြက္နဲ႔ သစ္သီးေတြကိုု လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရတဲ့အတြက္ ကၽြန္မ အင္မတန္ ေက်နပ္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ေနာက္ဆံုုးမွာ အသားအခ်ိဳ႕ နဲ႔ ငါး ပုုဇြန္ နဲနဲ ဝယ္မယ္ရယ္လိုု႔ ရည္ရြယ္ရင္း အသားတန္းဘက္ကိုု ေရာက္ခဲ့တယ္။


အခ်ိဳ႕ ဆိုုင္ေတြကလည္း ခင္းက်င္းတုုန္း၊ အခ်ိဳ႔ဆိုုင္ေတြကလည္း ခင္းက်င္းျပီးသား သားငါးေတြကိုု ေနရာျပန္ခ်ရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စကားစျမည္ ေျပာေနတုုန္းရွိၾကေသးတယ္။ အခ်ိန္ကလည္း ေစာေနေသးတာေၾကာင့္ ေစ်းဝယ္တဲ့သူေတြကလည္း ပါးေနတာကိုုး..။ အနီေရာင္အသားကိုု စားလိုု႔မရတဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ ၾကက္သားအနည္းငယ္ေတာ့ ဝယ္မယ္လိုု႔ ရည္ရြယ္ရင္း ၾကက္သားေရာင္းတဲ့ ဆိုုင္ဘက္ကိုု ထြက္လာခဲ့တယ္။  ကၽြန္မ အတြက္ စိတ္နွလံုုး ထိခိုုက္စရာဟာ ထိုုေနရာမွာ စေတြ႔တာပါပဲ။


ၾကက္သားသည္ရဲ႕ နေဘးမွာ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ေရေႏြးအိုုးၾကီးၾကီးတစ္လံုုး ရွိေနပါတယ္။ စက္ဘီးေနာက္မွာ ေဇာက္ထိုုးဆြဲျပီး သယ္သူလာျခင္းခံရတဲ့ ၾကက္ေတြဟာ မူးေနာက္ ေနပံုုရတယ္။ ေခါင္းကေလးေတြ တခ်က္ တခ်က္လွဳပ္လိုုက္ ေတာင္ပံေလးေတြ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ လွုုပ္လိုုက္နဲ႔ သက္ေသာင့္သက္သာ မရွိမွုုကိုု အမွတ္မထင္ျမင္ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ ဒီျမင္ကြင္းကိုု ဘာရယ္မဟုုတ္ပဲ ၾကည့္ေနမိတဲ့ ကၽြန္မဟာ ေစ်းသည္ရဲ႕ ထင္မွတ္မထားတဲ့ အျပဳအမူေၾကာင့္ ဝိဘစၦရသ ကိုု စတင္ခံစားရပါေတာ့တယ္။ သူဟာ ၾကက္အရွင္ေတြကိုု တစ္ေကာင္ျပီး တစ္ေကာင္ ေျခေထာက္ကေနကိုုင္ရင္း ပြက္ပြက္ဆူတဲ့ ေရအိုုးထဲကိုု နွစ္ နွစ္ခ်လိုုက္ပါတယ္။ အပူေၾကာင့္လန္႔ျပီး တစ္ခ်က္နွစ္ခ်က္သာ ေတာင္ပံခတ္ ရုုန္ကန္ခြင့္ ရတဲ့  ၾကက္ေတြဟာ မိနစ္ပိုုင္းအတြင္းမွာ ျငိမ္သက္သြားရင္း အိုုးရဲ႕ အျပင္ဘက္ကိုု ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္။


ဒီျမင္ကြင္းဟာ သူတုုိ႔အတြက္ေတာ့ သမရိုုးက် နိစၥဒူဝျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ အေတာ္ကေလး အဆင္မေျပခဲ့ပါဘူး။ ေ၇ေႏြးပူ၊ဆီပူ တစ္စက္ နွစ္စက္ေလာက္ စင္မိ ေလာင္မိရင္ေတာင္ ကၽြန္မတိုု႔မွာ ပူေလာင္ျခင္းကိုု သိသိသာသာ ခံစားရျပီး သက္သာရာ ေဆး သိုု႔မဟုုတ္ တခုုခုုကိုု ရွာၾကံလိမ္းၾကတယ္ မဟုုတ္လား။  ဆူေနတဲ့ ေရေႏြးအိုုးထဲကိုု အရွင္လတ္လတ္ အနွစ္ခံရတဲ့ၾကက္ေတြ ဘယ္လိုုခံစားရမလဲ။ ကၽြန္မတိုု႔သာ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ေရေႏြးအိုုးထဲကိုု ျပဳတ္က်ရင္ျဖစ္ေစ၊ အနွစ္ခံရရင္ျဖစ္ေစ ဘယ္လိုုခံစားရမလဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မခံစားရတာက ကိုုယ့္ကိုုယ္နဲ႔နွိဳင္းယွဥ္မိတဲ့ စိတ္တခုုသာ။


ၾကက္၊ ဝက္၊ အမဲ တိုု႔ကိုု ကမာၻ အသီးအရြက္အျဖစ္ သတ္မွတ္တယ္ လိုု႔ မွတ္သား ဖူးခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ေရာက္ရွိခဲ့ဖူးတဲ့နိုုင္ငံအခ်ိဳ႔မွာ ၾကက္၊ဝက္၊ အမဲ တို႔ကိုု စီမံေတာ့မယ္  ဆိုုရင္ အရင္ဦးဆံုုး ေမ့ေဆးေပးလိုုက္ျပီး သတၱဝါေတြကို နာက်င္ျခင္း မခံစားေစရဘဲ ေသဆံုုးသြားေစခဲ့တယ္။ ဒီအတြက္ သူတိုု႔ဟာ မေသခင္မွာ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕စြာ ရုုန္ကန္ေနဖိုု႔ မလိုုေတာ့သလိုု မေသဆံုုးခင္မွာ နာက်င္ျခင္းဒုုကၡကိုုလည္း သိရွိမသြားၾကေတာ့ဘူး။


ကၽြန္မတိုု႔ နိုုင္ငံမွာေတာ့ ဘာျဖစ္လိုု႔မ်ား ကိုုယ့္အေသြးအသား မဟုုတ္ရင္ ျပီးေရာ ဆိုုျပီး ျပီးစလြယ္ ျဖစ္သလိုု သတ္ျဖတ္နိုုင္ၾကရတာလဲ။  ျပဳခဲ့တဲ့ တေန႔တာ အျပဳအမူေတြအတြက္ သူတိုု႔ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းမွ အိပ္ေပ်ာ္ၾကရဲ႔လားလိုု႔ ကၽြန္မ သံသယ ျဖစ္မိတယ္။ သူတိုု႔ ေနာင္တမ်ား ရေနမလား..။


လူအပါအဝင္ သတၱဝါတုုိင္းဟာ ကိုုယ့္အသက္နဲ႔ခႏၶာကိုု မက္ေမာတြယ္တာၾကတယ္ မဟုုတ္လား။


အျမင္မေတာ္ေသာ အသက္ေမြးျခင္းမွ အားလံုုးကင္းလြတ္ၾကပါေစ။



မမဝသုန္
FEB-2015 (YGN)

Wednesday, 28 January 2015

မိန္းကေလး စိတ္



ခ်စ္တဲ့သူငယ္ေလ
သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ေယာင္းမတိုု႔ေရ
ေျဖေလ်ာ့ငယ္မွ ေခြေခြ
နွမေလး အေဝးမွေနသည္..။
မယ့္စာေခြ လူၾကံဳပါး
ရလားလိုု႔ မယ္ေမးလွ်င္
နန္းေတာ္ဝင္ပ်ိဳ႔ေမာင္ၾကီးက
ညည္းမွွာလားရွင္.. ။
စိုးဘဝင္
ျပစ္ျမင္လိုု႔သူမေလး
ေမာင့္ေဘးတြင္ ယဥ္သူေခ်ာေတြက
ေပါလွတယ္ေလး..။
ေမာင္ေရးတဲ့လြမ္းစာေခြ
ပ်ိဳေလးမွာ ခါခါဖတ္
ႏြမ္းလ်က္သာေၾက
ဖတ္မေျပ
ၫဥ့္ယံေျပးေလတိုုင္း
စက္ေရးငယ္ မေပ်ာ္ခက္ပါရဲ႕
လြမ္းမ်က္ရည္ဝိုုင္း။
ျခံဳသိုုင္တဲ့ ျမဴနွင္းလႊာ
မနက္မွာဆြမ္းေတာ္ခ်က္မယ္ရွင့္
ေမွးခြင့္မသာ..
ေရွ႔ဆီမွာ
ေရာင္နီသမ္းပါမွ
အလြမ္းကိုု အသာဝွက္သိုုလိုု႔
နိစၥဓူ ကုသိုုလ္ျပဳမွာပါ့…
ေမာင့္ ရ ေစေၾကာင္း..။

ပ်ိဳးယုဝသုန္

28-01-2015

Saturday, 24 January 2015

ကေလးကဗ်ာမ်ား (၃၀)

ေခ်ာင္းေရထဲမွာ ဘယ္သူေန
ငါးနဲ႔ ပုဇြန္ေန
ဖားေလးေတြ ဘယ္ဆီသြား
ဟိုဒီ အိုင္ဆီသြား
သားေမာင္ခူးတဲ့ ကၫြတ္ညိဳ
လတ္ဆတ္ စိမ္းစိုစို
ငါးပုဇြန္ကို လိုက္ကာေငး
အျပန္ေနာက္က်မယ္ေလး..။

ပ်ိဳးယုဝသုန္
23-11-2014

Saturday, 20 September 2014

ပေဟဠိမ်ားနွင့္


တကယ္ေတာ့ သူဟာ ကိုုယ္မေရးတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုုဒ္
သိပ္သည္းတဲ့ အနက္နဲ႔လည္း ျပည့္စံုုတယ္။
လွပတဲ့ ဖြဲ႔စည္းမွဳလည္းရွိတယ္။
နူးည့ံတဲ့ အသံလည္းပါတယ္။
သြယ္ဝိုုက္တဲ့ ရည္ညႊန္းရာ ေတြနဲ႔ ..ေပါ့..။


တကယ္ေတာ့ သူဟာ ကိုုယ္မဆြဲတဲ့ ပန္ခ်ီကားတစ္ခ်ပ္
လွိဳ႔ဝွက္တဲ့ အဓိပၺါယ္နဲ႔ ျပည့္စံုုတယ္
ေတာက္ပတဲ့အေရာင္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းတယ္
ျပည့္ဝတဲ့ စကားေတြလည္း ပါတယ္
ခံ့ျငားနဲ့ ေဘာင္ခတ္ျခင္းေတြနဲ႔ေပါ့..။


တကယ္ေတာ့သူဟာ ကိုုယ္မစပ္တဲ့ ေကာ့ေတးလ္ တစ္ခြက္
ရီေဝတဲ့ အသိကိုုေပးတယ္
ခ်ိဳျမတဲ့ ရသကိုု ဝွက္ထားတယ္
ဂႏၶဝင္ဆန္တဲ့ လွပျခင္းနဲ႔ ညွိဳ႕ယူတယ္
ေနာက္ဆံုုးေတာ့
အၾကိမ္ၾကိမ္ ျပိဳလဲရင္း ………။


မမဝသုန္
၂၀၁၄/ စက္တင္ဘာ

Friday, 19 September 2014

အဇၥ်တၱနွင့္အတူ


တကယ္ေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ပိုုင္ဆိုုင္မွဳဆိုုလိုု႔  တူရိယာ ပစၥည္းတခ်ိဳ႔ရယ္၊စုုတ္တံေတြနဲ႔ ေဆးတခ်ိဳ႔ရယ္၊စကၠဴတခ်ိဳ႔ရယ္၊ ကင္းဗတ္စ္ တခ်ိဳ႔ရယ္၊ ေငြေၾကးအနည္းငယ္နဲ႔ အတတ္ပညာတစ္ခုုရယ္ပဲ ရွိတာပါ။မင္းမပါပါဘူး။


တကယ္ေတာ့ မင္းဟာ ကိုုယ္မပိုုင္ဆိုုင္တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္၊ ဒါမွမဟုုတ္တေယာတစ္လက္ပါ။ အဲ့ဒီပန္းခ်ီကားကိုု ကိုုယ္ေငးေနခြင့္ရွိေပမယ့္  အခ်ိန္ျပည့္ ၾကည့္ရွဳခြင့္ မရနိုုင္သလို  တေယာသံကိုု ကိုုယ္နားေထာင္ခြင့္ရွိေပမယ့္ အခ်ိန္တိုုင္းနားဆင္ပိုုင္ခြင့္ မရွိပါဘူး။


ဂီတာေကာ့ဒ္ေတြ ျပန္ကိုုင္နိုုင္ဖိုု႔ လွပတယ္လိုု႔ ေျပာတာခံရတဲ့ အနည္းငယ္ရွည္လ်ားတဲ့ လက္သည္းေတြကိုုျဖတ္လိုုက္တာဟာ ကိုုယ့္ေရြးခ်ယ္မွဳတစ္ခုုပါ။ တစ္ခုု လိုုခ်င္ရင္တခုုခုုကိုု စြန္႔ရမယ္ မဟုုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ တခါတရံမွာ ေရြးျခယ္မွဳ မွားသြားတာလည္း ရွိမွာေပါ့။  ရုုတၱိေဗဒအရမွားနိုုင္ေပမယ့္ စိတၱေဗဒအရမွန္တာေတြလည္းရွိတာပဲ။ ကိုုယ္ကေတာ့ အေကာင္းျမင္ဝါဒီ တစ္ေယာက္ပီပီ အရာရာကိုု ေကာင္းတဲ့ဘက္ကပဲ ျမင္ၾကည့္လိုုက္တယ္။ဥပမာ မင္း ဖုုန္းမကိုုင္တာ အိပ္ေပ်ာ္ေနလိုု႔တိုု႔ ဘာတိုု႔ ..။


၆ၾကိဳသံနဲ႔ ၄ ၾကိဳးသံၾကားမွာသြားေနတဲ့ အသံေတြကိုု နွစ္သက္တဲ့ ကိုုယ္ဟာအဲ့ဒီ အသံေတြကိုု အသစ္အသစ္ေတြနဲ႔ အသက္ဝင္ေစဖိုု႔ေတာ့ ပါရမီအင္အား နည္းပါး လွတယ္။ ဒီလိုုနဲ႔မင္းအတြက္ ဖန္တီးေပးခ်င္တဲ့ သီခ်င္းေတြဟာ ကဗ်ာ ျဖစ္ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္။  တကယ္ေတာ့ ကဗ်ာမွာလည္း အသံေတြ ရွိတယ္ မဟုုတ္လား..။


နားေထာင္ျခင္းနဲ႔ ေျပာျခင္းမွာ နားေထာင္ျခင္းကိုု ကိုုယ္က အလိုုရွိေပမယ့္ေျပာျခင္းကိုုသာ လက္ခံထားရတဲ့ကိုုယ့္ကမာၻဟာ အနည္းငယ္ တိမ္းေခ်ာ္မွုုေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းတယ္။က်ဥ္းၾကပ္လာတဲ့ စိတ္ရဲ႕ ထြက္ေပါက္ဟာ ဝရံတာနဲ႔ျပတင္းေပါက္မွာရွိတယ္ဆိုု မင္းျပံဳးေကာင္းျပံဳးနိုုင္ပါတယ္။ ကိုုယ့္ ျပတင္းေပါက္မွာခ်ိတ္ထားတဲ့ ငွက္အိမ္ကေလးမွာ ငွက္ကေလးေတြမရွိတာ အေတာ္ေတာင္ၾကာျပီပဲ။


စကားမစပ္ေပါ့..။ ကိုုယ္ သံစဥ္ေလးေတြရွာထားတယ္..။ တေန႔ေန႔ အခ်ိန္ရရင္ျဖစ္ျဖစ္၊နားေထာင္ခ်င္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ ကိုုယ့္ကိုု လက္တိုု႔လိုုက္ပါ။ သီခ်င္းတစ္ပုုဒ္ မဟုုတ္ရင္ေတာင္ကဗ်ာတစ္ပုုဒ္ေတာ့ မင္းနားေထာင္ရမွာေပါ့..။ စိတ္နဲ႔ ဆိုုတဲ့ သီခ်င္း ဆိုုေတာ့ စိတ္နဲ႔နားေထာင္ဖိုု႔ေတာ့လိုုလိမ့္မယ္။


တကယ္ေတာ့ ကိုုယ္က စိတၱဇနာမ္ေတြကိုု ဖက္တြယ္ထားသူပါ..။


ဥပမာ .. သတိရျခင္း..


ပ်ိဳးယုဝသုန္

Wednesday, 17 September 2014

စာမ်က္နွာမ်ား အေၾကာင္း ( ၅ )




ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေကာင္းကင္ဟာ အေရာင္အေသြးစံုတဲ့တိမ္တိုုက္ေတြနဲ႔ လွပေနတယ္။

မနက္ျဖန္ေတြ ရွိလာတဲ့ ပစၥဳပၺန္ကိုု ရရွိျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဘဝဟာ ေနေပ်ာ္စရာျဖစ္လာတယ္။

စာၾကည့္စာပြဲလိုု႔ အမည္တပ္ထားေပမယ့္ တကယ္ၾကည့္ျဖစ္တာက စာမဟုုတ္ပဲ တိတ္တဆိတ္ေထာင္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုုတစ္ပံုု ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

သိဖိုု႔မလိုု ေျပာဖိုု႔မလိုုတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အခ်ိဳ႕ရဲ႕အေနာက္မွာ သိေနျခင္းတစ္ခ်ိဳ႕ရွိေနျခင္းဟာ ကူးလူးဆက္သြယ္ေနတဲ့ စိတ္တံခါး ဖြင့္ထားလိုု႔ျဖစ္မယ္..။

တစ္ေနဝင္သြားတိုုင္း အားအင္အသစ္အခ်ိဳ႕ ရရွိလာခဲ့လိမ့္မယ္လိုု႔ ဘယ္တုုန္းကမွထင္မွတ္ေမွ်ာ္လင့္ မထားဖူးခဲ့ဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဟာ မနက္ျဖန္ေတြကိုု လင္းလက္ေစသလားပဲ။

ရည္မွန္းခ်က္ေတြ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဆိုုတာကေနအစျပဳလာတာမဟုုတ္လား။ ေအးစက္ေပမယ့္ ေႏြးေထြးတဲ့ေန႔ရက္ေတြျဖစ္လာလိမ့္မယ္လိုု႔ မထင္ဘူးလားဟင္။

ေန႔တာ အတိုုအရွည္ေတြထက္ နာရီေတြ တိုုမေနေစခ်င္တာက ျဖစ္ခ်င္မွဳ တစ္ခုုပါ။အခ်ိန္ဆိုုတာကိုု လိုုသလိုု ရပ္တန္႔နိုုင္၊ ေက်ာ္ျဖတ္နိုုင္ရင္ ေကာင္းမွာပဲလိုု႔ ေတြးမိတယ္။

တဆိတ္ ..

စကားမစပ္  မ်က္လံုုးမွိတ္ျပီးေခါင္းကိုုေမာ့ထားေပးပါ..။

ေနာက္ေက်ာဘက္က ပခံုုး .. ခဏေလာက္မွီအံုုးပါရေစ..။

ပ်ိဳးယုဝသုုန္

Monday, 15 September 2014

စာမ်က္နွာမ်ား အေၾကာင္း (၄)



လက္ဖမိုုးေပၚ က်လာေသာ ေရတစ္စက္ နွစ္စက္သည္ မ်က္ရည္မ်ားျဖစ္လိမ့္မည္ဟုု ဘယ္တုုန္းကမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားဖူးခဲ့ပါ..။

နာက်င္ျခင္းေဆးေရာင္မ်ား ထင္ေနေသာ သူ၏ မ်က္လံုုးမ်ား၊စိတ္၏ က်ဥ္းၾကပ္မွုုကိုု ေဖာ္ျပေနသည့္ သူ၏ နွုုတ္ခမ္းေရြ႕လ်ားပံုု..။ မ်က္နွာျပင္တြင္ျမင္ေနရေသာ သက္ေသာင့္သက္သာ မရွိမွုုတိုု႔ကိုု မျမင္လိုုဘဲ ျမင္ေတြ႔ရေသာအခါ စိတ္သည္တဆစ္ဆစ္ နာလာသည္။ မၾကည့္မျမင္ရက္သျဖင့္ မ်က္နွာလႊဲလိုုက္ေသာ္ျငား စိုုးရိမ္ပူပန္မိေသာစိတ္သည္ သူ႔ထံတြင္ က်န္ခဲ့သည္။  ဘယ္အခ်ိန္အထိထိုုနာက်င္မွုုမ်ားနွင့္ အတူရွိေနမည္ ကိုု မသိေသာ္လည္း တာရွည္စြာ အတူရွိမေနေစလိုုသည္မွာေစတနာ စစ္စစ္သာ ျဖစ္သည္။

သူသည္ ကၽြန္မအတြက္္ စာအုုပ္တစ္အုုပ္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မနားလည္ေသာ ဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည္။ ဝမ္းနည္းစရာ၊ ေက်နပ္စရာ၊ ဂုုဏ္ယူစရာ၊အားက်စရာ စေသာ ရသမ်ားနွင့္ အခန္းဖြဲ႔ တည္ေဆာက္ထားသည္။  ဖြဲ႔စည္းျပီးေသာ စာမ်က္နွာမ်ားကိုု ျပင္ဆင္ရန္ နွင့္ တည္းျဖတ္ရန္ကိုုကၽြန္မ မတတ္နိုုင္ခဲ့ပါ။ သိုု႔ေသာ္ ထိုုစာအုုပ္၏ ေနာက္တြင္ ေနာက္တိုုးစာမ်က္နွာမ်ားအျဖစ္ ကၽြန္မ ထပ္မံျဖည့္စြက္ခ်င္သည့္ အေၾကာင္းအရာသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမွ အပ မည္သည့္အရာမွမျဖစ္နိုုင္။Happy Ending သည္ သူ႔အတြက္ ျဖစ္ရမည္။

သူ၏ စာမ်က္နွာ အေတာ္မ်ားမ်ားကိုု ရယ္ေမာစရာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမ်ားနွင့္သာျဖစ္ေန ေစခ်င္ျခင္းသည္ အတၱစိတ္ တစ္ခုုသာ ျဖစ္သည္။ မ်က္ရည္စက္တိုု႔၏ ဘာသာစကားကိုု သိေသာအခါသူ႔ကိုု တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲ မထားရန္ ဆံုုးျဖတ္နိုုင္ခဲ့သည္။  သူ႔ကိုု နာမက်န္း မျဖစ္ေစလုုိပါ။ အထူးသျဖင့္သူ၏စိတ္ကိုု နာမက်န္း မျဖစ္ေစလိုုပါ။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း ရပ္တည္ရျခင္း၏ ဆင္ရဲမွုုမ်ိဳး သူ႔အား မရေစခ်င္..။ အလြန္ပင္စိတ္ပင္ပန္းလွသည္ မဟုုတ္ပါလား။

သူ၏ဘဝတြင္ ေလ်ာက္လွမ္းစရာ လမ္းသည္ အရွည္ၾကီး က်န္ေသးသည္။ထိုုလမ္းကိုု နာက်င္ ေမာလ်စိတ္မ်ားနွင့္ မေလွ်ာက္ေစခ်င္ပါ။ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားျပည့္ျပည့္နွင့္ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္ေက်ာ္ ေစခ်င္သည္။ နာက်င္ျခင္းမ်ားနွင့္ အားနာစြာသူထြက္သြားခ်ိန္တြင္ ထားရွိမိေသာ စိတ္သည္ နားလည္ျခင္းေပးျခင္း တစ္ခုုသာ။ သူ႔အတြက္ အေရးၾကီးသည့္အေၾကာင္းအရာကိုု သူေရြးျခယ္ျခင္းအတြက္ သူ႔ကိုု အျပစ္တင္စရာစကား ကၽြန္မတြင္ မရွိပါ။တခါတရံတြင္ လူတိုု႔သည္ ေရြးျခယ္ျခင္းတခုုခုုကိုု လုုပ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ မလုုပ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ မျဖစ္မေနလုုပ္ရသည္ မဟုုတ္လား။

မ်က္ရည္တိုု႔သည္ နွလံုုးေသြးမွလာေသာ အသြင္ေျပာင္ထားသည့္အရည္တစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္ ဟုု ကၽြန္မ၏ အဘိဓာန္တြင္ ေရးသြင္းခဲ့သည္။ စိတ္နွလံုုးကိုု မထိခိုုက္ေသးသ၍မ်က္ရည္စစ္စစ္ဆိုုတာ မရနိုုင္ဘူးဟုု ကၽြန္မ ယံုုၾကည္ခဲ့သည္ မဟုုတ္လား။

သူသည္ သူ႔ကိုုယ္သူ သိသူ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မည္။ကၽြန္မသည္လည္း ကၽြန္မကိုုယ္ကၽြန္မ သိေသာ သူျဖစ္သည္။ အေရးၾကီးသည္မွာ ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္သိျပီး ထိုုအသိကိုု အမွန္ျဖစ္ေၾကာင္း လက္ခံနိုုင္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ 

သူနွင့္ ကၽြန္မအၾကားတြင္ ခရီးတာ အကြာအေဝး မရွိပါ။စိတ္နွင့္လူ တစ္သားတည္း ျဖစ္ေနခဲ့ဖူးသည္။ သူနွွင့္ ကၽြန္မတြင္ အထိအေတြ႔ကင္းသည့္ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုုရွိသည္။ထိုုခ်စ္ျခင္းကိုု Platonic Love ဟုု အဘိဓာန္တိုု႔တြင္ အဓိပၺါယ္ ဖြင့္ဆိုုၾကသည္။ ေစတနာ၊ေမတၱာတရားနွင့္ သံေယာဇဥ္ တိုု႔ျဖင့္ ဖြ႔ဲစည္းသည္။ ထိုု႔ေၾကာင့္ သူ၏ နာက်င္ျခင္းသည္ကၽြန္မ၏ နာက်င္ျခင္း ျဖစ္သကဲ့သိုု႔ သူ၏ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းသည္ ကၽြန္မ၏ ေပ်ာ္ရြင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ထိုု႔အတြက္ ကၽြန္မ ေက်နပ္ေနခဲ့သည္။

ၾကိဳးကေလးသည္ ေသးမွ်င္လွသည္။ ထိုုၾကိးကေလး၏တစ္ဘက္တြင္သူရွိ၍ေနာက္တစ္ဘက္တြင္ ကၽြန္မရွိသည္။  ထိုုၾကိဳးကေလးသည္ေႏြးေထြးေသာ ေမတၱာတရားျဖင့္ က်စ္လ်စ္ထားသည္။

ေႏြးေထြးျခင္းမ်ားျဖင့္ အိပ္စက္နိုုင္ပါေစ..။

ပ်ိဳးယုဝသုန္

စာမ်က္နွာမ်ား အေၾကာင္း (၃)

တကယ္ပဲ ဒါဟာ အမွတ္တရပါ။

သတိရျခင္းရဲ႕ တစ္ဖက္ ကမ္းပါးမွာ သူရွိေကာင္းရွိေနမယ္။ ဒါမွမဟုုတ္ ေႏြးေထြးနဲ႔အိပ္ရာတစ္ခုုေပၚမွာ သက္ေသာင့္သက္သာနဲ႔ လဲေလ်ာင္းေနမယ္။ ဘယ္လိုုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုုယ္တိုု႔ၾကားမွာျခားနားျခင္း ကမ္းပါးတစ္ခုု ရွိေနတယ္။

ေနရာေဒသေတြျခားနားတယ္။ လူေတြျခားနားတယ္၊ အခ်ိန္ေတြျခားနားတယ္၊ ဘာသာစကားေတြျခားနားတယ္။ ဒီလိုုျခားနားျခင္းေတြထဲက မျခားနားျခင္းေတြကိုု လိုုက္ရွာရတာဟာ အမွတ္တရျဖစ္ပါတယ္။

ပံုုရိပ္ေယာင္ေတြနဲ႔ ေမြ႔ေလ်ာ္ရင္း အျပင္ေလာကရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာ ရပ္တည္ရင္းေမြ႕ေလ်ာ္ေနတဲ့ စိတ္ဟာ နတ္သမီးအိပ္မက္ေတြကိုု ဆက္ဆက္ျပီး မက္ခ်င္ေနမွာေပါ့။ အခ်ိန္အတိုုင္းအတာတစ္ခုုအထိ ဒါမွ မဟုုတ္ တစ္သက္လံုုးလည္း ျဖစ္နိုုင္တယ္ မဟုုတ္လား..။

 ၾကယ္ေၾကြခ်ိန္ ဆုုေတာင္းရင္ဆုုေတာင္းျပည့္တယ္ဆိုုလိုု႔ ၾကယ္ေၾကြခ်ိန္ကိုု ေစာင့္စားရင္း အိပ္စက္ျခင္းေတြ ဆံုုးရွံဳးသြားတဲ့ညေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိမွာပါ။ ဒါဟာ တကယ္ေတာ့ အေပးအယူတစ္ခုုပါပဲ။ ညကိုု အျပစ္ပံုုခ်စရာလည္းမလိုုပါဘူး..။ တခါတရံမွာ ကိုုယ္ကသာ ၾကယ္ေတြကိုု ရူးသြပ္စြာနဲ႔ ေရတြက္မိသူ..။ ဒါကလည္းအမွတ္တရ ပဲေပါ့။

အျမဲျပံဳးပါလိုု႔ သူတပါးကိုု အားေပေနသူတစ္ေယာက္မွာ ကိုုယ္တိုုင္ျပံဳးမေနနိုုင္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိခ့ဲတယ္။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အရာေတြေပ်ာက္ရွသြားရင္ ပုုထုုဇဥ္ပီပီ လက္ေလ်ာ့လိုုက္တာဟာ  ဇြဲလံုု႔လ မရွိလိုု႔ မဟုုတ္ပဲ သူတပါးရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကိုု နားလည္ေပးလိုုက္ျခင္းသာျဖစ္တယ္ဆိုုရင္ ေလွာင္ေျပာင္ျခင္း ႏြံထဲမွာ ကိုုယ္နစ္ေနဦးမွာေပါ့။ တခါတရံမွာ ေစတနာဟာခါးတတ္တယ္ မဟုုတ္လား။

ရာသီဥတုု ပူေနလား။ အေႏြးထည္ ဝတ္ထားရဲ႕လား၊ မီးလင္းဖိုု မီးလင္းေနခ်ိန္မွာ ေတာင္အလယ္နားမွာ နွင္းမိုုးေတြရြာေနခဲ့တယ္..။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာလည္း အမွတ္တရပါပဲ..။ျပံုုးရယ္ေနတဲ့နွဳတ္ခမ္းေနာက္က ဝမ္းနည္းမွဳဟာ ပိုုျပီး နာက်င္တယ္ဆိုုရင္ သူကေတာ့ ရယ္ေကာင္းရယ္ေနနိုုင္ပါတယ္..။

တကယ္ပါ..။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတိုုင္းရဲ႕ ေနာက္မွာ ဝန္တိုုမွဳဆိုုတာ အနည္းနဲ႔အမ်ား ရွိၾကတယ္..။ မည္သည့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့..။


ပ်ိဳးယုဝသုန္