Monday, 6 May 2013

ပ်ားရည္ေရာင္ အိပ္မက္






သူမကိုုကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္သည္။


၁။

သူမ၏ ပ်ားရည္ေရာင္မ်က္ဝန္းေတြကိုု ကၽြန္ေတာ္မက္ေမာသည္။ တစ္ေနကုုန္ သူမ၏ မ်က္ဝန္းမ်ားကိုု ထိုုင္ၾကည့္ေနပါဆိုုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ထိုုင္ၾကည့္ေနနိုုင္သည္။ ထိုုမွ်ပင္ ျမတ္နိုုးလွသည္။ ျပီး..တန္ဖိုုးထားသည္။


သူမ၏ မ်က္ဝန္းမ်ားတြင္ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႔ေစသူကိုု ကၽြန္ေတာ္မုုန္းသည္။ ၾကည္လင္ေတာက္ပ ေနေသာ ေကာင္းကင္တစ္ခုု သူမ၏ မ်က္ဝန္းထဲတြင္ အျမဲျမင္ခ်င္သည္။ တျဖတ္ျဖတ္ လက္ေနေသာ ၾကယ္ကေလးသည္ သူမ၏ မ်က္ဝန္းထဲတြင္ ရွိသည္။


သူမသည္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာေျပာ ျပံဳးေနတတ္သည္။ ရံဖန္ရံခါ ျပန္ေျပာလွ်င္လည္း တိုုးဖြ လြန္းသည္။ နည္းပါးလြန္းသည္။ သူမ၏ ေတးသံမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ နွစ္နွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိမ္မက္လိုုသည္။ ဤသည္မွာလည္း အိပ္မက္သာျဖစ္သည္။


သူမ ကၽြန္ေတာ့ကိုု ခ်စ္သလား ဟုု ကၽြန္ေတာ္ မည္သည့္အခါကမွ် မေမးပါ။ သူမမ်က္ဝန္း မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုုကိုု ေတြ႔ရွိျပီးျဖစ္သည္။ သူမ၏ မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္တြင္
ကၽြန္ေတာ့္ရင္တြင္း၌ ခ်စ္ျခင္းနွင့္ ျမတ္နိုုးျခင္းဟူသည့္ ပန္းမ်ား ထပ္တလဲလဲ ပြင့္သည္။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ပန္းဥယ်ာဥ္ေလး၏ တစ္ခုုတည္းေသာ ေရေသာက္ျမစ္ျဖစ္သည္။


သူမနွင့္ ဘဝတစ္ခု ေဆာက္တည္ခြင့္ကိုု အိပ္မက္ခဲ့ေသာ ရက္မ်ားသည္ ရွည္လ်ားခဲ့သည္။

သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္၏ ထာဝရေကာင္းကင္ျဖစ္သည္။

သူမသည္  ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပရိယာယ္ကင္းသည့္ တစ္စင္းတည္းေသာျမစ္လည္း ျဖစ္သည္။

သူမ၏ ေခါင္းတစ္ခ်က္အညိတ္သည္ ကၽြန္ေတာ့၏ ကမာၻကိုု ပန္ရနံ႔မ်ား သင္းထံုုေစသည္။

သူမကိုု ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္သည္။


၂။


သူမ၏ ေရခဲငံုုထားေသာ ႏွဳတ္ခမ္းကေလး ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ခြံမ်ားေပၚ ေအးစက္စြာ က်ေရာက္လာလွ်င္ အိပ္ရာမွ ခုုန္ထရသည္သာ။ ထိုုေရခဲအနမ္းေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ နွိဳးစက္ကေလးျဖစ္သကဲ့သိုု႔ ထိုုေအးစက္မွုုကေလး ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ခြံေပၚ ေရာက္မလာ မခ်င္း အိပ္ရာမွ ကၽြန္ေတာ္ နိုုးမထနိုုင္ပါ။


သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္၏ ေႏြးေထြးလွေသာ ေရခဲတံုုးကေလးလည္းျဖစ္သည္။


သူမကိုုကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္သည္။


၃။


သူမ၏ မ်က္ဝန္းမ်ား အေရာင္ေဖ်ာ့လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္မ်ားကိုု သူမက အသာသိမ္းေပးသည္။ ဒီတစ္ခါ ျပံဳးေသာ သူမ၏အျပံဳးသည္ ျငိမ္းခ်မ္းလွသည္။ မ်က္ဝန္း မ်ားနွင့္ ေခါင္းခါျပရင္း လက္ကိုု တင္းတင္းဆုုတ္ကိုုင္ထားသည္။ ေဖ်ာ့ေလ်ာ့၍ေနသည့္ လက္အားတြင္ ေႏြးေထြးမွဳမ်ား ရွိေနေသးသည္။ သိုု႔ေသာ္ မ်က္ဝန္းတိုု႔သည္ ျဖည္းညင္းစြာ စင္းက်သြားခဲ့သည္။


သူမအနားတြင္ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ားနွင့္ ပညာရွင္မ်ားဝိုုင္းရံေနသည္။ ေျခရင္းဘက္ေထာင့္တြင္ ခိုုရပ္ရင္း အံကိုုတင္းတင္းၾကိတ္ထားခဲ့သည္။ နံရံတြင္မ်က္နွာကပ္ရင္း ကိုုက္ထားမိေသာ နွုုတ္ခမ္းမွ ေသြးတိုု႔ စီးက်လာတာ ျမင္ရသည္။ နာက်င္မွဳကိုု မခံစားရပါ။ ထိုုထက္ အဆ ေပါင္းမ်ားစြာ ျပင္းထန္ေသာနာက်င္မွဳသည္ ကၽြန္ေတာ့္နွလံုုးသားတြင္ ျဖစ္ေပၚေနသည္။


သူမ၏ တိုုးညင္းလွေသာစကားသံကေလးကိုု ကၽြန္ေတာ္ၾကားလိုုက္ရသည္။ “သူျဖစ္ခ်င္တာကိုု ေဆာင္ရြက္ေပးဖိုု႔ ဆရာတိုု႔ကိုု ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္ရွင္..” ဟူေသာ စကားသံကိုု နွလံုုးသားနွင့္ပါၾကားလိုုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲတြင္ မည္ကဲ့သိုု႔ ဆႏၵ ရွိေနသည္ကိုု သူမ သိေနသည္တဲ့လား။ မယံုုၾကည္နိုုင္ေလာက္ေသာ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုုကိုု ျမင္ေတြ႔ ရခ်ိန္တြင္ သူမသည္ အေဝးသိုု႔ထြက္သြားျပီ ျဖစ္သည္။


ေသြးဆိပ္သင့္သည္ ဆိုုျခင္းကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ခဲ့လွ်င္ သမီးကေလးတစ္ေယာက္ ကိုု သူမဆီမွ ကၽြန္ေတာ္ မည္သိုု႔ေသာ အေၾကာင္းနွင့္မွ် ေတာင္းယူမိမည္မဟုုတ္ပါ။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္၏ေတာင္းဆိုုမွုု ကိုု ခ်စ္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ျဖည့္ဆည္းခဲ့သည္။ ဆရာဝန္၏ တာျမစ္ျခင္းကိုု သူမ ကြယ္ဝွက္ ခဲ့သည္။ ျမင္ေနသမွ် ကာလတစ္ေလ်ာက္လံုုး ေနာင္တ တရားကိုု သူမထံတြင္ မေတြ႕ရပါ။ ထိုုေနာင္တတရားတိုု႔သည္ ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္သာ ထာဝရ ဖြဲ႕တည္ေနေပေတာ့မည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုုယ္ ကၽြန္ေတာ္ မုုန္းမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္းကင္သည္ တိတ္တဆိတ္ ျပိဳက် ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့သည္။


၄။


ရက္ေတြ၊ လေတြ၊ နွစ္ေတြ အခါခါ ေက်ာ္လြန္ခဲ့ျပီ။
သူမနွစ္သက္ေသာ စကားပန္းတိုု႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ပြင့္ဖူးခဲ့သည္မွာ ၄ ခါပင္ ရွိျပီ။


မွန္ထဲတြင္ ျမင္ေနရေသာ ပံုုရိပ္သည္ နာက်င္မွဳအေပါင္းတိုု႔မွ တစ္ခဏ ေဝးကြားေစသည္။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ္နွင့္ တစ္သားတည္း ရွိေနခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။ ျမင္ရရံုုကေလးနွင့္ပင္  ေႏြးေထြးမွုုတိုု႔ကိုု ရဆဲျဖစ္သည္။ ထိုု႔အတြက္ အရာရာကိုု ေက်းဇူးတင္မိသည္။ သူမကိုု ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ျမတ္နိုုးေနဆဲပင္..။


မွန္တြင္းမွ ပ်ားရည္ေရာင္ မ်က္ဝန္းတစ္စံုုသည္ ကၽြန္ေတာ့ကိုု ေငးၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ထိုုမ်က္ဝန္းမ်ားကိုု ျပန္လည္ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုုအခိုုက္တြင္ပင္ ေအးျမေသာ အေငြ႔အသက္ကေလးတစ္ခုုကိုု ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ခြံထက္တြင္ ခံစား လိုုက္ရသည္။ ေက်နပ္စြာျပံံဳးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္၏မ်က္ၾကည္လႊာေနရာတြင္ သူမ၏ မ်က္ၾကည္လႊာကေလး ဝင္ေရာက္ေနရာယူခဲ့ျပီ  မဟုုတ္ပါလား။


“ေဖၾကီး တစ္ေယာက္ထဲ မွန္ၾကည့္ျပီး ၾကံဳးေနၾကန္ပီ ..ၾကည့္ရွမ္း..” ဟူသည့္ အသံေလး ေၾကာင့္ နေဘးကိုု ငံုု႔ၾကည့္လိုုက္စဥ္ သူမ၏ လက္ေဆာင္ကေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ခ်စ္ခင္အားကိုုးေသာ အျပံဳးမ်ားနွင့္ စေနာက္ေနသည္။ သူမ၏ လက္ေဆာင္ကေလးတြင္ သူမကဲ့သိုု႔ ပ်ားရည္ေရာင္ မ်က္ဝန္းမ်ားရွိေနသည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ တန္ဖိုုး မျဖတ္နိုုင္ေသာ ရတနာကေလးပင္..။ က်ိဳးေနေသာ သြားကေလးမ်ားနွင့္ ရယ္ေမာေနေသာ ခ်စ္စရာ သမီးကေလးကိုု ေကာက္ခ်ီယူလိုုက္ကာ မွန္ေရွ႕တြင္ သားအဖ နွစ္ေယာက္ ရပ္ေနလိုုက္သည္။


“ေဖၾကီးနဲ႔ က်မီးနဲ႔ တူတယ္ေနာ္..”

“ဟုုတ္လား.. ဘာတူတာတုုန္း ကြ..”

“ညက္လံုုး ကအေရာင္ေလးက တူတူပဲေလ ေဖၾကီးရ..”

“အဲ့ဒါ မင့္ ေမၾကီး လက္ေဆာင္ေပါ့…”

“ေဖၾကီး ညက္လံုုးကေရာ…”

“မင့္ေမၾကီး လက္ေဆာင္ပဲ..”

“က်မီး ညက္လံုုးကေရာ …”

“ဒါလည္း မင့္ ေမၾကီး လက္ေဆာင္ပဲ ကြ..”

“ဒါဆိုု က်မီး ကေရာ..လိုု႔…”

“သမီးကေလးကေတာ့ ေဖၾကီးအတြက္ မင့္ ေမၾကီး ေပးခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေပါ့ကြာ..”

သမီးကေလးကေတာ့ ကၽြနေတာ့္အေျဖကိုု သေဘာက် ေက်နပ္စြာ ျပံဳးရယ္ေနသည္။

သမီးကေလးကိုု တင္းတင္းဖက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမလက္ေဆာင္ကေလး၏ ေကာင္းကင္တစ္ခုု အျဖစ္ရပ္တည္နိုုင္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းနားလည္ခဲ့ျပီ။

သူမသည္ ေက်နပ္စြာနွင့္ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ သားအဖကိုု ၾကည့္ေကာင္းၾကည့္ေနေပမည္။

မ်က္လံုုးမ်ားကိုု မွိတ္လိုုက္ေသာအခ်ိန္တြင္ သူမသည္ ပ်ားရည္ေရာင္ မ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္ ျပံဳးကာ ၾကည့္ေနသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူမနွင့္ကၽြန္ေတာ္သည္ တစ္သားတည္းပင္ ျဖစ္သြားေတာ့သည္။




ပ်ိဳးယုဝသုန္
4-05-2013
Saturday (BNE)

2 comments:

ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ) said...

ႏူးညံ႔ ဆြတ္ပ်ံ႕

မိုးေငြ႔........ said...

ဒီတစ္ပုဒ္ကို ငါဘာလို႔မဖတ္လိုက္ရပါလိမ္႔... အေဟာင္းေတြကို လာေမႊေႏွာက္ဖတ္ေနပါေၾကာင္း..