Wednesday, 10 September 2014

စာမ်က္နွာမ်ား အေၾကာင္း (၁)




တကယ္ေတာ့ ထိုုအေၾကာင္းအရာသည္ အတၱတစ္ခုုသာ ဟုုေျပာလာလွ်င္ ျငင္းပယ္ဖိုု႔ သူ မစဥ္းစားပါ။

သူတပါးကိုု ေပ်ာ္ရႊင္ေစျခင္းျဖင့္ ကိုုယ့္အတၱကိုု ကိုုယ္အေရာင္တင္ရလိမ့္မည္ဟုု ဘာသာေျပာမိေသာ စကားကိုု သူ တိတ္တဆိတ္ ရုုပ္သိမ္းျပီးျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ ဝန္တိုုမွဳနွင့္ မစၦရိယသည္ သူ၏နွလံုုးသားအတြင္းသိုု႔ တစိမ့္စိမ့္ စီးဝင္ေနသည္။ သိုု႔ေသာ္ ထိုုဝန္တိုုမွဳနွင့္ မစၦရိယကိုု ဖြင့္ဟေျပာဆိုုရန္ သူမဝံ့ရဲပါ။ ယဥ္ေက်းမွဳ၊ ထံုုးတမ္းအစဥ္အလာမ်ားကိုု လက္မခံခ်င္ေသာ္လည္း သူသည္ ေရွးရိုုးစြဲေနသည့္ အေတြးအေခၚမ်ားကိုု မေဖ်ာက္ပစ္နိုုင္ေသးဘူး မဟုုတ္လား..။ ေခတ္မီျခင္း၊ ေခတ္ဆန္ျခင္းနွင့္ ေခတ္လြန္ျခင္းတိုု႔တြင္ သူ လက္နိုုင္သည္က ေခတ္မီျခင္း တစ္ခုုသာ..။

ေမာင္သည္  သူတိတ္တဆိတ္ ေပ်ာ္ဝင္ေနေသာ ျမစ္တစင္းျဖစ္သည္။ ထိုုျမစ္ထဲတြင္ အျခား မည္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္မွ် မေပ်ာ္ဝင္ေနေစလိုုသည္မွာ သူ၏ ဆႏၵသာျဖစ္သည္။ ေမာင္ သိပ္ျပီး ခ်စ္ခဲ့ဖူးသည့္သူကိုု သိရျပီး ေမာင့္စိတ္ ထိုုမိန္းကေလးထံတြင္ အေတာ္ၾကီးကိုု နစ္ဝင္ခဲ့ေၾကာင္းသိရသည့္ အခ်ိန္တြင္ သူ႔အနားတြင္ရွိေသာ အရာမ်ားအားလံုုး အသက္မဲ့သြားသကဲ့သိုု႔ ခံစားခဲ့ရသည္။  ထိုုအေၾကာင္းကိုု သိခဲ့လွ်င္ ေမာင္ မည္ကဲ့သိုု႔ တံုု႔ျပန္မည္နည္း..။ တကယ္ေတာ့ ထိုုအေျဖကိုု သူ မသိခ်င္ခဲ့ပါ။ ေမာင္ သိေစဖုိ႕ ေမာင့္ကိုု ေျပာျပရန္လည္း မလိုုပါ။ ေမာင္လည္းသိရန္ မလိုုပါ..။

ေမာင္သည္ သူ႔အတြက္ ေလေျပေလညင္းကေလးလည္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္တိုုင္းအတြက္ ေမာင္ရွိေနရန္ လိုုအပ္သည္။ ေမာင့္စကားသံမ်ားကိုု မက္ေမာသည္၊ ေမာင့္ရယ္ေမာသံမ်ားကိုု ျမတ္နိုုးသည္။ ေမာင္ရွိေသာ အရပ္တြင္ ေနခ်င္ျပီး ေမာင့္လွုုပ္ရွားမွဳ တိုု႔ကိုု တေနရာတြင္ ျငိမ္ျငိမ္ကေလးထိုုင္ျပီး ၾကည့္ေနခ်င္သည္..။ အဆံုုးစြန္ ေမာင့္ ဓါတ္ပံုုကေလး ျမင္ေနရလွ်င္ပင္ သူ ေက်နပ္သည္။ 

ေမာင့္ ကိုု ခ်စ္သလားဟုု မေမးေစလိုုပါ။ ေမးလာေသာသူ၏ ေမးခြန္းသည္ မည္မွ် နက္နဲမည္ကိုု သူမသိနိုုင္..။ ေပါ့တန္ေသာ စကားမ်ားျဖင့္ သူ တန္ဆာမဆင္ခ်င္ပါ။ ေမာင့္အေပၚတြင္ထားေသာ သူ၏စိတ္သည္ ခ်စ္သလား ဆိုုသည့္ စကားမ်ားထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေလးနက္ခိုုင္ျမဲသည္။

ေမာင္ျပန္မလာေသးပါ။ ေမာင့္အခန္းမီးကေလး မွိန္ေနသမွ် ပူပန္ေၾကာင့္ၾကေသာ စိတ္သည္ သူ႔အား ဖိစီးနွိပ္စက္ေနသည္။ မ်က္လံုုးမွိတ္စဥ္ ဝင္ေရာက္လာေသာ ပံုုရိပ္ပါးပါးသည္ သူ႔ကိုု ေလွာင္ေျပာင္ေနသည္။ ေမာင္ကေတာ့ ထိုုကဲ့သိုု႔ ေလွာင္ေျပာင္မည္ မဟုုတ္ပါ။

သူ႔အတြက္ အရာရာတိုုင္း သည္ ေမာင္ျဖစ္လာေသာအခါ …

အိပ္စက္ျခင္းသည္ သူ၏ အေဝးဆံုုး ထြက္သြားေတာ့သည္။

ေမာင္သည္ သူ၏ အိပ္စက္ျခင္း လည္း ျဖစ္သည္။



ပ်ိဳးယုုဝသုန္


3 comments:

Ma Tint said...

ေရာက္ခဲ့တယ္ ၀သုန္ေရ... အၾကာႀကီးေပ်ာက္ေနပါလား...
ပံုမွန္ေလး ဖတ္ခြင့္ျပဳပါေနာ္... ေမာင္နဲ႔ဆက္ႏြယ္ၿပီးျဖစ္ျဖစ္..
:P :) ♥♥♥

မိုးေငြ႔........ said...

ဒါသာမီးခ်ဲလန္႔ေခၚတယ္ပို႔စ္လို႔မွတ္လိုက္မယ္ေနာ္ ...း)

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

အရွိအတုုိင္းေလးကုုိ ရုုိးရွင္းစြာ တင္ျပထားပုုံေလးက တမ်ိဴးဆန္းသစ္ေနတယ္။ အိပ္စက္ျခင္းကုုိ အေ၀းေရာက္ေစတာလဲ ဒီႏွလုုံးသားတစ္စုုံေၾကာင့္ အျဖစ္မ်ားတတ္ၾကပါတယ္။