Wednesday, 18 December 2013

ေၾသာ္ .. မိန္းမ မိန္းမ (၂)



Treadmill..
ဒီ လမ္းေလ်ာက္စက္၊ အေျပးေလ့က်င့္စက္ကိုု သူမ အျမင္ကပ္လွသည္။ ဤစက္ေပၚတြင္လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေျပးလွ်င္ေသာ္လည္ေကာင္း အေရြ႕မရွိပဲ ေခၽြးေတြသာ ေတာက္ေတာက္က်၍လွ်ာသာ အလ်ားလိုုက္ထြက္လာသည္မဟုုတ္လား။ သူမက အားကစားဝတ္စံုုကေလးဝတ္ကာ ဦးထုုတ္ေလးေဆာင္းျပီးလွလွပပ ေလ့က်င့္ခန္း လုုပ္လိုုသည္ေလ။ ဒါကိုု သိေသာ ေမာင္ သည္ ညစ္က်ယ္က်ယ္စိတ္ျဖင့္ထိုု Treadmill ၾကီးကုုိ ေစ်းၾကီးေပးကာ ဝယ္လာေတာ့သည္။ သူ၏ အေၾကာင္းျပခ်က္ကား မိုုးရြာရြာေနပူပူ မေလး လမ္းေလ်ာက္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ ေျပးခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ေျပးနိုုင္ရန္ .. ဟူ၏။

၂။

ညသည္ သန္းေခါင္ယံကိုု အေတာ္ပင္ ေက်ာ္လာခဲ့ျပီ။ သူမကေတာ့ မီးပူတိုုက္ျပီးသားအဝတ္မ်ားကိုု ခရီးေဆာင္အိတ္အတြင္း စီထည့္ကာ အရီးစဥ္တစ္ေလ်ာက္ လိုုအပ္မည့္ ပစၥည္းမ်ားကိုုစဥ္းစားလုုိက္ ထည့္လိုုက္နွင့္ ရွိေနသည္။ သူကေတာ့ သူမ နေဘးတြင္ ထိုုင္လိုုက္ ေမွာက္လိုုက္နွင့္သူ၏ ဖုုန္းထဲတြင္ရွိေသာ game မ်ားကိုု တစ္ခုုျပီး တစ္ခုု တတီတီ တတိန္တိန္ နွုုင့္ ကစားေနသည္။သူမ မ်က္ေစာင္းလွည့္ထိုုးသည္ကိုုပင္ သူက မသိေခ်။ နွုုတ္မွလည္း သိလား မေလးရဲ႕ .. ဒီgame က ဒီလိုု.. ဟိုုလိုုနွင့္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္သလိုု ေျပာေန ေသးသည္။ ေမာင္သည္ တစ္ခါတရံတြင္ကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုုပင္။ သူမမွာေတာ့ တစ္ခါမွ မခြဲစဖူး ခြဲရမည္မိုု႔  ရင္ထဲတြင္ ဆိုု႔နင့္နင့္ နွင့္ ျဖစ္ေနသည္။သူကေတာ့ မည္ကဲ့သိုု႔မွ် ခံစားရပံုု မေပၚပါ။ ခရီးသြားရမည္ကိုု တက္ၾကြေနသလိုုပင္။  ပြစိပြစိ ပူညံပူညံဒဏ္မွ တစ္ပတ္တာမွ် ကင္းလြတ္ကာနား နိဗၺာန္ ေရာက္ျပီ ဟုုလည္း ထင္ေကာင္းထင္ေနနိုုင္ သည္ မဟုုတ္လား။  သည္လိုုေတြးမိေတာ့ သူမ မ်က္နွာက စူပုုပ္ပုုပ္ျဖစ္လာသည္။ ဒါကိုု သတိထားမိေတာ့ သူက သူ႔ပခံုုးတြင္ မွီခိုုေစကာ ရယ္စရာမ်ားကိုု ေျပာျပေနသည္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူလည္း သူမကိုု လြမ္းဆြတ္ေနမွာပါ ဟုု သူမဘာသာ သူမ ယူဆလိုုက္သည္။

ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ကြင္းခ်ိန္း ခ်ိန္ေရာက္သည္အထိ ေမာင္သည္ အလုုပ္မ်ားမျပီးျပတ္ေသးပါ။  ေနာက္ဆံုုးေတာ့ လက္စသတ္ကာ ေလယာဥ္ကြင္းသိုု႔နွစ္ေယာက္သား ေနာက္က က်ားလိုုက္သကဲ့သိုု႔ ေျပးၾကရသည္။  လမ္းတြင္လည္း “မခြဲစဖူး ခြဲရမွာဆိုုေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမွာပဲေနာ္..  မ်က္ရည္ေလးေတြေတာင္  ဝဲေနတယ္..” ဟုုဆိုုကာ စေနာက္ေနေသးသည္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္သူမ ဝမ္းနည္းေနသည္ကိုု သိျမင္ျခင္းအတြက္ေတာ့ ေက်နပ္ေနမိသည္။ သူသည္ ထိုုခရီးစဥ္တြင္ေနာက္ဆံုုးဝင္ေသာ ခရီးသည္သာ ျဖစ္ေတာ့သည္။

အျပန္လမ္းတစ္ေလ်ာက္သည္ ေျခာက္ကပ္ကပ္နွင့္ အရာရာသည္ မလွပသကဲ့သိုု႔ စိတ္မွာထင္မိသည္။ခ်စ္ရသူနွင့္ တစ္ခဏတာကေလး ေဝးကြာရျခင္းပင္လွ်င္ ဤမွ် ျဖစ္ရသည္ဆိုုလွ်င္ ကာလတာရွည္စြာေဝးကြာေနရမည္ ဆိုုျခင္းကိုု သူမ မေတြးရဲေတာ့ပါ။ တရားမရွိဘူးဟုု ဆိုုခ်င္ဆိုု သူမကေတာ့ဤမီးေရာင္ကေလးနားတြင္သာ တဝဲလည္လည္ လည္ေနခ်င္ေတာ့သည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာ္ ကားထဲတြင္ သူေမ့က်န္ခဲ့ေသာ ေပါင္မုုန္႔ၾကက္ဥေၾကာ္ကိုုကတ္ေၾကးနွုုင့္ အတံုုးကေလးမ်ားတံုုးကာ တစ္ခုုခ်င္း စားလိုုက္သည္။ သူမ စားေလ့စားထ မရွိေသာေပါင္မုုန္႔ၾကက္ဥေၾကာ္သည္ ယခုုအခါတြင္ နွစ္သက္ဖြယ္ရာ ျဖစ္ေနသည္။ ဤသည္မွာ သူခ်န္ခဲ့ေသာေပါင္မုုန္႔ၾကက္ဥေၾကာ္ ျဖစ္ျခင္း ဟူသည့္ အေၾကာင္းတစ္ခုုတည္း ေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။

ညေနပိုုင္းတြင္မူ သူက ေရာက္ရွိရာ ျမိဳ႕မွ ဖုုန္းဆက္လာသည္။ အစားမစားဘဲ ေနမည္ကိုုစိုုးရိမ္ကာ အစားစားရန္၊ ေစာေစာအိပ္ရန္၊ ေရကိုု အၾကာၾကီးမခ်ိဳးရန္၊ ေခါင္းကိုုအၾကာၾကီးမေလ်ာ္ရန္နွင့္ ေနမေကာင္းျဖစ္တာ၊ ဗိုုက္နာတာ၊ ေခ်ာင္ဆိုုးတာ ၊ နွာေစးတာ မျဖစ္ေစလိုုေၾကာင္းမွာၾကားေနေသာ ေမာင့္စကားမ်ားကိုု နားေထာင္ေနရင္း ေမာင္သည္ သူမကိုု ခ်စ္သည္ဟုု ယံုုၾကည္မွဳမ်ားတိုုးတိုုးလာကာ သူမ မ်က္နွာသည္ ထိမ္းမရေအာင္ ခ်ိဳျမေနျပီး တစိမ့္စိမ့္ လြမ္းဆြတ္လာကာမ်က္ရည္မ်ားလည္း တေတြေတြ စီးက်လာသည္။ ဤသိုု႔ မ်က္ရည္က်ေနသည္ကိုု ေမာင္သိစရာ မလိုုပါ။သူမွာၾကားေနသည္မ်ားကိုု အင္းပါတလွည့္၊ ဟုုတ္ကဲ့တစ္လွည့္နွင့္ ျပန္ေျဖေနရင္း ေက်နပ္ေနသည္မွာသူမ သာျဖစ္သည္။

၃။

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္သည္ တိတ္ဆိတ္လြန္းလွသည္။ အအိပ္မက္ေသာ ေမာင့္ကိုု ႏွိဳးစရာမလိုုေသာအခါသူမ ေယာင္ေတာင္ေတာင္နွုုင့္ အိမ္ေရွ႕ထြက္လိုုက္ ဧည့္ခန္းတြင္ထိုုင္လိုုက္၊ မီးဖိုုထဲဝင္လိုုက္ျဖစ္ေနသည္။ ဘာကိုုမွလည္း မည္မည္ရရ လုုပ္သည္မရွိဘဲ အလုုပ္မ်ားကာ အလိုုလိုုပင္ ပင္ပန္းေနေတာ့သည္။သူၾကိဳက္တတ္ေသာ ပဲျပဳတ္နွုုင့္ထမင္းကိုုနယ္ကာ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ျဖင့္ အလြမ္းေျပစားလိုုက္မွအနည္းငယ္ ေနသာသြားသည္။

ေန႔လည္ပုိင္းတြင္ သူငယ္ခ်င္းမ မဗိုုက္ေရာက္လာသည္။
“ဟဲ့ နုုေထြးရယ္.. ကိုုယ္ဝန္ၾကီးနဲ႔ ကားေမာင္းရလား..” ဟူေသာ အေမးကုုိ“နိုုင္ငံတကာမွာ ကိုုယ္ဝန္ေဆာင္မိန္းမေတြ ကားေမာင္းေနတာမွ အမ်ားၾကီး။ ငါက ဘာလိုု႔မေမာင္းရမွာလဲ..ငါက ခုုမွ ၄လေက်ာ္ေလး ရွိေသးတာ..” ဟုု နိုုင္ငံတကာနင့္ခ်ီကာ ျပန္ေျပာလာသည္။ ဟုုတ္ပါသည္ေလ..အဲ့ဒီမိန္းမက နိုုင္ငံတကာ ပတ္ေနသူမိုု႔ ေျပာအားရွိမွာေပါ့ ဟုု စိတ္ထဲကေန မဲ့ရြဲ႕ပစ္လိုုက္သည္။

“ငါ မုုန္႔သြားစားခ်င္လိုု႔ လိုုက္ခဲ့ပါဟယ္.. နင္လည္း အားတယ္ မဟုုတ္လား..” ဆိုုေသာ သူမ၏စကားကိုု မျငင္းပယ္ဘဲ လုိက္ခဲ့လိုုက္သည္။ ဖက္ဖူးေရာင္ဟုု အမည္ရေသာ ဆိုုင္သိုု႔အေရာက္တြင္ နုုေထြးသည္ မုုန္႔မ်ားကိုု တစ္ခုုျပီး တစ္ခုု မွာသည္။ ဘယ္ဟာကိုုမွလည္း ကုုန္ေအာင္မစားပါ။ ေကာ္ျပန္႔စိမ္း၊ ပဲနံျပား၊ ပလာတာ၊ ျမီးရွည္ အစရွိသည္တိုု႔ကိုု ဟိုုတိုု႔တိုု႔သည္တိုု႔တိုု႔နွင့္ ..။ သူမကေတာ့ ေယာင္ေယာင္မွားမွားနွင့္ ေမာင္နွုုင့္အတူ မွာေနက်အတိုုင္း က်ဆိမ့္တစ္ခြက္ ခ်ိဳက် တစ္ခြက္မွာကာ နွစ္ခြက္လံုုးကိုု ေသာက္ပစ္လိုုက္သည္။ျပီးေနာက္ အားလူးပူရီ တစ္ပြဲမွာစားကာ မဗိုုက္ ကိုုလည္း
“ဟဲ့.. ဘာလိုု႔ တခုုခုုကိုု ကုုန္ေအာင္ မစားဘဲ အကုုန္ေလွ်ာက္မွာ ေနတာလဲ”ဟုု ေမးေတာ့ ဂုုဏ္ယူဝင့္ၾကြားေသာ မ်က္နွာၾကီးနွင့္ သူမဗိုုက္ကိုု လက္နွုုင့္ သာသာေလးပုုတ္လ်က္
“ဗိုုက္ထဲက သားေလးက ဘာစားခ်င္မွန္းမသိဘူးျဖစ္ေနလိုု႔ ေကာင္းနိုုးရာရာေလးေတြေကၽြးေနတာ” ဟုုဆိုုကာ မာန္တက္စြာ ျပန္ေျပာသည္ ။ 
 အနွီမိန္းမ ကိုု မ်က္ေစာင္းၾကိတ္ထိုုးရင္းငါကေလးေမြးလွ်င္ အမႊာပူး မိန္းကေလးေလး ေမြးမယ္.. အဲ့ဒီေတာ့မွ သူ႔သားက လာၾကိဳက္တယ္ဆိုုရင္ခပ္တင္းတင္းေနပလိုုက္မယ္ ဟုုလည္း စိတ္ထဲမွ မဲ့ရြဲ႕လိုုက္ေသးသည္။ သူမအေၾကာင္းကိုု သိေသာနုုေထြးက 

“ဒီမယ္ မေလး.. နင္သမီးကေလးေမြးလိုု႔ ငါ့သားက ၾကုုိက္တယ္ဆိုုရင္ နင္ သေဘာတူတူမတူတူ ကိုုေမာင့္ကိုုေျပာျပီး အတင္းကိုု ေပးစားပစ္မယ္..” ဟုု အနိုုင္ပိုုင္းေျပာကာတဟားဟားရယ္ေနသည္မွာ မုုန္းစရာပင္ ေကာင္းေသးေတာ့သည္။

၄။

“မေလးေရ .. ေမာင္ေလ ဒီမွာ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ကိုု မုုန္႔သြားစားရင္း ေတြ႕တယ္ကြ၊ခ်စ္စရာေလး.. ေမာင့္လိုု မ်က္လံုုးမ်ိဳးေလးနဲ႔  မေလးလိုု နွတ္ခမ္းခၽြန္ခၽြန္ေလး.. အသက္ကလည္း နွစ္နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲရွိဦးမယ္.. စကားကလည္း တတ္ပါ့ .. ” ဟုု ခ်စ္စဖြယ္ ေျပာလာေသာအခါ ထိုုကေလးမေလးကိုု ျမင္ဖူးခ်င္စိတ္ကအထြတ္အထိပ္သိုု႔ ေရာက္ရွိျပန္သည္။ ေမာင္၏ ခ်စ္ျမတ္နိုုးျခင္းကိုု ခံစားရေသာအခါ သူမသည္မာန္မာန တဝင့္ဝင့္နွုုင့္ သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းကိုုပင္ စိတ္ထဲမွ လွမ္း၍ ၾကြားဝါလိုုက္ေသးသည္..။ေမာင္ ငါ့ကုုိ ခ်စ္သေလာက္ နင့္ ေဘာ္တကဲၾကီးက နင့္ကိုု ခ်စ္ရဲ႕လားဟုု..။ အေတြးမ်ားနွင့္ပင္သူမ တခိခိ ရယ္ေနရသည္ေလ..။

၅။

၂ရက္၊ ၃ရက္၊ ၄ရက္၊ ၅ရက္..။
ဘာလိုုလိုုနွင့္ သူမေဘးတြင္ ေမာင္ မရွိေသာ ေနရက္တိုု႔ကိုု ျဖတ္ေက်ာ္လာရသည္မွာ၅ရက္ပင္ ရွိျပီ။ ထိုုရက္တိုု႔သည္ သူမကိုု ပင္ပန္းေစသည္ ဟုုတ္လား။ ေမာင္ၾကိဳက္တတ္ေသာအစားအစားမ်ားကိုု ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရင္ အလြမ္းေျဖရ သည္မွာလည္း တမ်ိဳးေတာ့ျဖင့္ စိိတ္ခ်မ္းသာစရာပင္။

ေန႔လည္တြင္  မဂၤလာေဆာင္တစ္ခုုဖိတ္ထားသည္ကိုု သြားရန္ အလွျပင္ေသာအခါ သိသိသာသာ ေဖာင္းလာေသာ မ်က္နွာကိုု အလွပိုုသည္ဟုုပင္ထင္မိေသးသည္။ထိုုသည္မွာလည္း တစ္ခဏသာပင္။ အဝတ္အစားလဲေသာအခါတြင္ သူမ တစ္ေယာက္ မ်က္လံုုးျပဴးရေတာ့သည္။အကၤ်ီသည္ ရင္ဘတ္တြင္ ေစ့မရေတာ့ေပ။ ခါးေနရာတြင္လည္း လက္ သံုုးလံုုးစာမွ် ဟေနသည္။ မည္သိုု႔မွ်ဆြဲေစ့၍ မရေပ။ စကတ္မွာလည္း ဇစ္ဆြဲ၍ မရ။ မရမက ဆြဲေသာ္ ဗိုုက္ကေလးက လံုုးထြက္ကာ မွန္ထဲတြင္ျမင္ေနရေသာ သူမ ပံုုသည္ အတစ္တစ္၊ အရစ္ရစ္ ျဖစ္ကာ ပဲခူးဘုုးရားေစ်းတြင္ ေရာင္းေသာ ေကာက္ညွင္ထုုပ္မ်ားနွင့္အေတာ္ပင္ တူလွသည္။ အသစ္စက္စက္ခ်ဳပ္ထားေသာ ထိုု ဝတ္စံုုကေလးသည္ ခ်ဳပ္ကာစက သူမကိုုယ္နွင့္အတိျဖစ္ကာ အင္မတန္ၾကည့္ေကာင္း လွသည္ ဟုု ေမာင္ကပင္ ေျပာေသးသည္။ တစ္ခါမွ်ပင္ မဝတ္ရပါဘဲေသးသြား က်ံဳ႕သြားသည္ေတာ့ မျဖစ္နိုုင္ပါ။ အထိတ္ထိတ္ အလန္႕လန္႔နွင့္ digital bathroom scale ေပၚသိုု႔ ခုုန္တက္ေတာ့ ကီလိုု၆၀မွ် ရွိေသာ သူမသည္ မယံုုၾကည္စရာေကာင္းေကာင္ ၆၄ကီလိုု ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

ဘုုရား ..ဘုုရား..  နွင့္ ဘုုရားေပါင္းစံုုတကာ သူမစားခဲ့ေသာ အစားအစာမ်ားကိုု ျပန္လည္ သံုုသပ္ၾကည့္မိသည္။

ေမာင္ၾကိုုက္တတ္ေသာ အစားအစာမ်ားကိုု မနက္ဆိုုမနက္၊ ေန႔လည္ ဆိုု ေန႔လည္၊ညေနဆိုုညေန၊ ညဆိုုည ေမာင့္ ကိုုလြမ္းစိတ္နွုုင့္ ေမာင္စားသကဲ့သိုု႔ စာမိျခင္းသည္ သူမကိုုဤသိုု႔ ဝဖီးေစလာသည္လား။

ဘုုရားေရ..။ ေမာင္ျပန္လာရန္ ၂ရက္သာလိုုေတာ့သည္။ ရက္သတၱ တစ္ပတ္တာအတြင္းဤမွ် ဝဖီးလာျခင္းကိုု ေမာင္ ျမင္ေတြ႕လွ်င္ သူမကိုု အခ်စ္ေလ်ာ့သြားနိုုင္သည္ ဟုု ေတြးကာစိတ္အဆင္းရဲၾကီး ဆင္းရဲေနေတာ့သည္။ ဘာလုုပ္ရမည္နည္းဟုု အသည္းအသန္ စဥ္းစားကာ အင္တာနက္စာမ်က္နွာမ်ား၌ကိုုယ္အေလးခ်ိန္ အျမန္က်နည္းမ်ားကိုု ရွာေဖြဖတ္ရသည္မွာလည္း ေခါင္းပင္ခ်ာခ်ာလည္ေနျပီ။

ေနာက္ေတာ့ သူမသည္ အေကာင္းဆံုုးနည္းကိုု ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိသြားသည္။

၆။

ဤ  Treadmill ကေလးကိုု အျမင္ကပ္စရာဟုု သူမ မျမင္ေတာ့ပါ။  ထိုု႔အျပင္ အေျမာ္အျမင္ရွိေသာေမာင့္ကိုုလည္း တိုုး၍ တိုုး၍သာ ခ်စ္ျမတ္နိုုးရပါေတာ့သည္။



ပ်ိဳးယုဝသုန္
28-11-2013
Thursday (YGN)

2 comments:

မိုးေငြ႔........ said...

ေနာက္ဆံုးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္စက္ေပၚျပန္ေရာက္သြားတယ္မဟုတ္လား...း)

NSA said...

အေဟာင္းရီး ျပန္တင္တယ္.. ဟင္းဟင္းဟင္း