Tuesday, 18 December 2012

ညွိဳ႕ယူဆြဲငင္ ေခၚရာဆီသိုု႔ ...




တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ေၾကြက်ေနတဲ့ စိန္ပန္းျပာေတြ ရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြအဆံုုးမွာ အနီေရာင္ စိန္ပန္းေတြ ပင္လံုုးကၽြတ္ ပြင့္ေဝလာၾကတယ္။ ရာသီမသိ ပန္းနွင့္ညွိ ဆိုုေပမယ့္ ဘယ္ရာသီမွာ ဘယ္ပန္းေတြ ပြင့္ၾကတယ္ဆိုုတာကိုု သိရွိမွတ္သားဖူးတဲ့ မွတ္ဉာဏ္ဟာ တစ္ခါတစ္ရံမွာ အနားယူအိပ္စက္ေနေလ့ရွိပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အရြက္စိမ္းစိမ္းေတြၾကားမွာ ေဝေနတဲ့ မပူေလာင္တဲ့ အနီေရာင္ပန္းေတြရယ္ တရွိန္းရွိန္း ေတာက္ပေနတဲ့ေနေရာင္ရယ္ ဟာ ေႏြရာသီကိုု ညႊန္းဆိုုေနခဲ့တာပဲ။ တစ္ရံေရာအခါက ဒီလိုုအခ်ိန္မွာ နွစ္သက္ ျမတ္နိုုးဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုုမွာ ရွိေနခဲ့ဖူးပါရဲ႕ေလ ..။


***


“လြမ္းလိုုက္တာ” ဆိုုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းဟာ ရင္ဘတ္ထဲမွာ အခါခါ ျမည္ျပီး ပဲ့တင္သံေတြ မဆံုုးနိုုင္ေအာင္ ထပ္ေနခဲ့တယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီစကားတစ္ခြန္းဟာ သက္ရွိလူသား တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုု ရည္ညႊန္းတာ ဘယ္လိုုနည္းနဲ႔မွ မဟုုတ္ခ့ဲပါဘူး။ အခ်ိန္ကာလေတြ ေျပာင္းသြားသလိုုပဲ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ ေနရာေဒသမ်ိဳးစံုုကိုု ေရာက္ရွိ ေနထိုုင္ခဲ့ရေပမယ့္ တိုုက္ဆိုုင္မွဳေတြ ရွိလာခ်ိန္မွာ ေနရာေဒသတစ္ခုုဆီကိုု စိတ္ဝိညဥ္ေတြ ေရာက္ေရာက္သြားတတ္တာဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ဘယ္လိုုမွ ထိန္းခ်ဳပ္လိုု႔မရ၊ တားဆီးလိုု႔မရတဲ့ ခံစားမွုု တစ္ခုုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လည္း ထိုုေနရာေဒသဟာ ကၽြန္မကိုု အခ်ိန္တိုုင္း ဖမ္းစားနိုုင္ခဲ့တယ္။ ေက်ာက္စီပန္းခ်ီကားထဲမွာ၊ ေရႊခ်ည္ထိုုးကားခ်ပ္ေတြထဲမွာ၊ ျပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုုး ဓါတ္ပံုုေတြထဲမွာပါ တစ္စတစ္ပိုုင္းေလာက္ကေလး ျမင္လိုုက္ရရံုုနဲ႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေသြးအသားထဲက တုုန္လွုုပ္မွုုဟာ ကိုုယ္တိုုင္ကိုုယ္က် ေရာက္ရွိေနခ်ိန္ ကအတိုုင္း မလြဲမေသြ တူညီေနခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ရူးသြပ္မွုုလား တိုုက္ဆိုုင္မွုုလားဆိုုတာကိုု အနက္ဖြင့္စရာမလိုုတဲ့ သီးသန္႔ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ရင္ခုုန္မွဳသက္သက္ တစ္ခုုသာ။


***



ကၽြန္မ ေရာက္ရွိေနတဲ့ ေနရာက စိန္ပန္းေတြပြင့္ေနခ်ိန္မွာ ခ်ယ္ရီေတြပြင့္ေနခ်ိန္ျဖစ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုုကိုု မက္မက္ေမာေမာ လြမ္းဆြတ္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း ထိုုေနရာကိုု ကၽြန္မ ေလးေခါက္ထက္ ပိုုျပီး မေရာက္ဖူးခဲ့ပါဘူး။ အထပ္ထပ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေတာင္စဥ္ေတြ၊ ေတာင္ခိုုးေတာင္ေငြ႕ေတြ၊ အစိမ္းရင့္ေရာင္ေတာအုုပ္ေတြ၊ ကာဗြန္မိုုေနာက္ဆိုုဒ္ေတြ ကင္းေဝးတဲ့ေနရာ။ အင္း.. အခုုခ်ိန္မွာေတာ့လည္း တိုုးတက္လာတဲ့ ကာလယႏၱရားအရ ရွိခ်င္လည္း ရွိေနနိုုင္ျပီေပါ့။ ေတာင္အေျခမွာရွိတဲ့ ရြာငယ္ကေလးေတြကေန ညေနတိုုင္း သစ္ေတာအုုပ္ကေလးေတြ ၾကားထဲက ေဝ့ဝိုုက္တက္လာတဲ့ မီးခိုုးတန္းေတြဟာ ကဗ်ာတစ္ပုုဒ္၊ ပန္ခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လိုု ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ နွစ္သက္ျမတ္နိုုးဖြယ္ရာသာ။




တသုုန္ုသုုန္ တိုုက္ေနတတ္တဲ့ ေလေၾကာင့္ ပါး၊ နားရြက္ဖ်ားနဲ႔ နွာသီးဖ်ားကေလးေတြ၊ လက္ဖ်ားေလးေတြ ေအးစက္ေနေပမယ့္ နွစ္သက္စြာ၊ ျမတ္နိုုးစြာနဲ႔ ေလလာရာဘက္ကိုု မ်က္နွာမူျပီး ေလျပည္တုု႔ိရဲ႕ ထိေတြ႕မွုုကိုု လက္ခံယူခဲ့တယ္။ ေလျပည္က ကၽြန္ကိုု နမ္းရွိဳက္တာလား၊ ကၽြန္မကေလျပည္ကိုု နမ္းရွိဳက္တာလား မေသခ်ာေပမယ့္ ေလျပည္နဲ႔ ကၽြန္မၾကားမွာ အနမ္းပြင့္ကေလးေတြ အရာအေထာင္မက ရွိေနခဲ့တယ္။




ေတာင္ေျခကေန လမ္းဆံုုးလိုု႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာေရာက္ဖိုု႔ ေတာင္ေပါင္း ၃၃လံုုးကိုု ေက်ာ္ျဖတ္ရတဲ့အခါမွာ မိန္းကေလးေျခလွမ္းနဲ႔ နားရီေပါင္း ၉ နာရီ ၁၀နာရီ နီးပါး ေလ်ာက္လွမ္းရေပမယ့္ ဘယ္ေသာအခါကမွ ပင္ပန္းတယ္လိုု႔ စိတ္မွာ မထင္မိခဲ့ဘူး။ စတင္ေလ်ာက္လွမ္းရာကေန ေရာက္ေလရာ စခန္းငယ္ေလးေတြမွာ ေရာင္းခ်တဲ့ အသီးအနွံေတြ၊ အေၾကာ္ေတြကိုု ဝယ္စားရင္း တည္ခင္းတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းကိုုလည္း မက္မက္စက္စက္ ေသာက္ခဲ့တယ္။ သဘာဝအေလ်ာက္ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ေရတံခြန္ အငယ္စားေလးေတြမွာ ေခတၱခဏ နားခိုုရင္း၊ ေရထြက္ရာ ေနရာေလးေတြမွာ ေျခလက္ဝင္ေဆးရင္း ေစတနာရွင္ေတြ တည္ထားတဲ့ ေရခ်မ္းစင္က ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ေရေအးေအးေတြဟာ ေမာပန္းမွဳကိုု ေျပေစရံုုသာမက အားအင္သစ္ကိုုလည္း ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။




လမ္းဆံုုးရာလိုု႔ သတ္မွတ္ထားရာေနရာမွာ တန္ခိုုးၾကီး ဆုုေတာင္းျပည့္ ေရွးေဟာင္း ေစတီတစ္ဆူ ရွိေနေပမယ့္ ကၽြန္မကိုု ဆြဲေဆာင္ ေနတဲ့ အရာဟာ ဆုုေတာင္းျပည့္တယ္ ဆိုုတဲ့ ေစတီေတာ္ အမွန္တကယ္ မဟုုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေစတီတည္ထားရာ ေတာင္ေပၚကေန ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္နွလံုုးကိုု အညွိဳ႕ငင္နိုုင္ဆံုုး ျမင္ကြင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ စတင္ေရာက္ဖူးျပီးကတည္းက ေတာင္မိတဲ့ဆုုဟာ “ဤေနရာေဒသကိုု သံုုးခါထက္မနည္း အခါခါ ေရာက္ရပါလိုု၏” ဆိုုတဲ့ဆုုမ်ိဳးျဖစ္ေနတာကေတာ့ သူတစ္ပါးနဲ႔ တူခ်င္မွ တူလိမ့္မွာေပါ့။




ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကေန ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ လဝါဝါဟာ ယခင္ အျခားေသာ ေနရာေတြကေန ျမင္ရတဲ့ လထက္ အဝါေရာင္ ပိုုမ်ားေနသလိုု အဝန္းအဝိုုင္းလည္း ပိုုၾကီးေနတယ္လိုု႔ ထင္မွတ္မိတယ္။ နက္ျပာေရာင္ရင့္ရင့္ ေကာင္းကင္ရယ္၊ လမင္းဝါဝါနဲ႔ အလင္းျပိဳင္ေနတဲ့ ၾကယ္တာရာ အစုုအေဝးရယ္ ၾကားေနရတဲ့ တရားဓမၼအသံေတြရယ္ဟာ စိတ္ကိုု ညႊတ္နူး ေပ်ာ့ေျပာင္းေစတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။


***


စိန္ပန္းေတြပြင့္ေနတဲ့ ကၽြန္မေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးမွာလည္း လွ်ိုုေျမာင္ေတြ၊ စိမ့္စမ္းေတြ၊ ေရတံခြန္ေတြ၊ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔ ေတာအုုပ္ေတြ ရွိပါရဲ႕..။ ဒါေပမယ့္ ေတာင္ေတြကိုု တက္ၾကည့္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မိတဲ့ ရသ တစ္ခုုမွ မရခဲ့တာဟာ ေနရာေဒသအစြဲ ၾကီးလိုု႔မ်ား ျဖစ္ေနမလားလိုု႔ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ေတာင္ သံသယ ဝင္မိပါေသးတယ္။ ေတာင္တက္ရာ လမ္းတစ္ေလ်ာက္မွာ ဘယ္လိုုေရခ်မ္းစင္မွ ရွိမေနသလိုု အေၾကာ္ဆိုုင္ေလးေတြ၊ အသီးအနွံ ေရာင္းတဲ့ ဆိုုင္ေလးေတြလည္း မရွိပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ေတာင္ထိပ္ကိုုေရာက္လိုု႔ ပတ္ပတ္လည္ေနရာေတြကိုု ေငးၾကည့္လိုုက္ရင္ သစ္ပင္ေတြၾကားထဲက တလူလူ အူထြက္လာတဲ့ မီးခိုုးတန္းေတြကိုုမေတြ႔ရဘူး။ ဒါဟာ ပထမကမာၻနိုုင္ငံေတြရဲ႕ ဖြဲ႔တည္မွုုမ်ား ျဖစ္ေနမလား။




အမွတ္တရ ပစၥည္း ေတြေရာင္းတဲ့ဆိုုင္ေတြမွာလည္း ေရာင္းေနတဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္း ေတြဟာ ေတာထြက္ ေတာင္ထြက္ လက္မွုုပစၥည္းေလးေတြ မဟုုတ္ဘဲ Made In China ဆိုုတဲ့ ေဘာင္ထဲက မထြက္နိုုင္တဲ့ အရာမ်ားသာ။ သဘာဝ အလွတရားေတြ ရွိေနတဲ့ ေနရာမွာ သမာၻရနည္းနဲ႔ဖန္တီးထားတဲ့ အရာေတြဟာ မလိုုအပ္ဘဲ ဘာေၾကာင့္မ်ား ရွိေနရတာပါလိမ့္ ..။ တိုုက္ခတ္လာတဲ့ ေလနုုေလေအးေတြမွာ ဓါတ္ဆီနံ႕ေတြ ဒီဇယ္နံ႔ေတြ ပါလာတဲ့အခါ မေက်နပ္မွဳေတြဟာ အလိုုလိုု ျဖစ္တည္လာခဲ့ျပန္တယ္။



ဒီလိုုနဲ႔ မသြားပဲေနခဲ့သလားဆိုုေတာ့လည္း မဟုုတ္ျပန္ဘူး။ စိတ္ဝိဉာဥ္ ပ်ံ႕လြင့္ရာ ေနရာတစ္ခုုကိုု လြမ္းဆြတ္လာရင္ ေယာင္ေယာင္ကေလး ဆင္တူရာ ေနရာတစ္ခုုခုုကိုု ေရာက္ျမဲ သြားျမဲ ျဖစ္ခဲ့ျပန္တယ္။



အခါအခြင့္သင့္တိုုင္း ကမာၻပတ္ဖိုု႔စိတ္မပါဘဲ ေတာင္တန္းေတြရဲ႕ရင္ခြင္မွာ အိပ္စက္ဖိုု႔ အေျပးအလႊား လမ္းစရွာမိတဲ့ကၽြန္မဟာ ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္မက္ကမာၻရွိရာကိုုသာ အျမဲတေစ ဦးတည္ေနမိခဲ့တယ္။ ကမာၻေက်ာ္နိုုင္ငံေတြ၊ ကမာၻေက်ာ္ေနရာေတြဟာ လူသိမမ်ား၊ ကမာၻမေက်ာ္တဲ့ ေနရာကေလးတစ္ခုုမွာ တြယ္ညိေနတဲ့ ကၽြန္မကိုု သူတိုု႔ဆီ ေရာက္လာေအာင္ မည္ကဲ့သိုု႔မွ် မဆြဲေဆာင္နိုုင္ခဲ့ပါဘူး။ လူတိုုင္း လူတိုုင္းမွာ မိမိ နွစ္သက္ရာကိုု ေရြးျခယ္ခြင့္ ရွိၾကတယ္ မဟုုတ္လား။ ထိုုေနရာေလးကေန ရရွိတဲ့ စိတ္လက္ေပါ့ပါးမွုုကိုု ဘယ္ေနရာကမွ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ဆီကမွ် မရရွိခဲ့ဖူးတာ ကၽြန္မ တိတ္တဆိတ္ ဝန္ခံရပါဦးမယ္။


***


အကယ္၍မ်ား အခါအခြင့္ သင့္မယ္ဆိုု သြားၾကည့္လိုုက္ပါ။ ေတာင္ထိပ္ ရင္ျပင္ေတာ္ ေပၚကေန ၾကည့္လိုုက္ရင္ မွိဳင္းမွိဳင္းပ်ပ်ကေလး ျမင္ေနရမယ့္ ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္ ျမစ္တစ္စင္းကိုုလည္း ေတြ႔ရမယ္။ ႏြမး္နယ္ျခင္းေတြကိုု ပယ္ရွားေပးမယ့္ ေလေအးေအး ေတြကလည္း ညင္ညင္သာသာ ေပြ႕ဖက္လိမ့္မယ္။ ေတာင္တန္းေတြရဲ႕ ပတ္ပတ္လည္မွာ စိမ္းစိမ္းစိုုစိုုနဲ႔ ေတာက္ပေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြကလည္း ေအးခ်မ္းမွုုကိုုေပးလိမ့္မယ္။ ညအခါမွာ စိန္မွုုန္ေတြလိုု တစ္လက္လက္ လင္းေနတဲ့ ၾကယ္ကေလးေတြကိုု ေျပေလ်ာ့ေနတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေမာ့ၾကည့္လိုုက္ပါ။ မည္သိုု႔ေသာအခါကမွ မျမင္ဖူးတဲ့ ျပီးျပည့္စံုုတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကိုု ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။



သဘာဝတရားၾကီးဟာ လူသားေတြအတြက္ နွစ္သက္ျမန္နိုုးဖြယ္ရာ လက္ေဆာင္ေတြကိုု သူ႔ရင္ခြင္မွာ အျမဲတမ္း ပိုုက္ေထြးထားပါတယ္။



တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဟာ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔ ေတာအုုပ္ေတြရဲ႕ ညွိဳ႔ငင္ျခင္းမွာ ရုုန္မထြက္ခ်င္ေအာင္ နစ္ေျမာေပ်ာ္ဝင္မိသူ တစ္ေယာက္သာ။






ပ်ိဳးယုဝသုုန္

02:12:36AM

18-12-2012

Tuesday (BNE)

4 comments:

mstint said...

ညွိဳ႕ယူဆြဲငင္ေခၚရာဆီကို ၀သုန္နဲ႔အတူလိုက္ပါသြားရလို႔ ေက်းဇူးေနာ္။
မနက္ျဖန္က်ေရာက္မဲ့ေမြးေန႔ရက္ျမတ္ေလးအတြက္ တီတင့္တင္ထားတဲ့ပို႔စ္ေလးဖတ္လိုက္အံုးေနာ္။ တူမေလးနဲ႔ေမြးေန႔တူတယ္ း)
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

မိုးေငြ႔........ said...

လွပညြတ္ႏူးဖြယ္ရာေကာင္းတဲ႔ စကားလံုးေတြနဲ႔မ်က္စိမွိတ္ျပီး ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြဆီ လမင္း၀ါ၀ါဆီ ၾကယ္မႈန္မႊားေတြဆီ ေတာအုပ္စိမ္းစိမ္းထဲကထြက္လာတဲ႔ မီးခိုေငြ႔တန္းေတြဆီကို တခဏေရာက္သြားခဲ႔တယ္...း)

မုိးသူ(ေတာင္ၾကီး) said...

မမ၀သုန္ က ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြကို

ေမြးေန ့ေလးပါဆိုတာေလးေတာင္

မေၾကာ္ျငာေပးဘူးေနာ္

ခင္တဲ့
မိုးသူ(ေတာင္ၾကီး)

kabyar sayar said...

တကယ္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ၿမိဳ႔တစ္ၿမိဳ႔နဲ႔ အိပ္မက္ေတြရဲ႔ညို႔ငင္ျခင္းမွာ ရုန္းမထြက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ နစ္ေျမာေပ်ာ္ဝင္မိသူ တစ္ေယာက္မွ်သာ....။
(မမဝသုန္ရဲ႔ သိပ္ေကာင္းတဲ႔ စကားေျပေလးကို
အတုခိုးအားက်မိျခင္းမွ်သာ)