Friday, 15 March 2013

မန္းေရႊျမိဳ႕သိုု႔ တစ္ေခါက္





၂၆ဘီ လမ္းမၾကီး တစ္ေလ်ာက္ ကားမ်ားကကင္းရွင္းေနသည္။ နံနက္ ေစာေစာ ၅နာရီခြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ အခ်ိန္သည္ မႏၱေလးျမိဳ႕၏  အသာယာဆံုုးအခ်ိန္ဟုုပင္ေျပာရမည္ကဲ့သိုု႔ပင္။ ေဆာင္းကုုန္ခါစနွင့္ ေႏြဦးသိုု႔ဝင္ကာစ မန္းေရႊျမိဳ႕၏ ရာသီဥတုုသည္ ေအးျမျမနွင့္ပင္ရွိသည္။ က်ံဳးနေဘး လူသြားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္မူ ကိုုယ္လက္လွဳပ္ရွား အားကစား လုုပ္ေနၾကသူမ်ား၊ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသူမ်ားနွင့္ စည္ကားေနသည္။ မန္းျမိဳ႕၏ ေအးျမေသာ နံနက္ခင္းသည္ မန္းသူ မန္းသားတိုု႔၏ စိတ္နွလံုုးကိုု ညွိဳ႕ယူေနသကဲ့သိုု႔ပင္။


က်ံဳးေရျပင္သည္ အမွိဳက္သရိုုက္မ်ား ကင္းရွင္ေနသည္။ စိမ္းျမျမျဖင့္ တည္ျငိမ္ေနေသာ က်ံဳးေရျပင္တြင္ ဝန္းက်င္၏ အရိပ္သည္ ထင္ဟပ္လ်က္ရွိသည္။ နန္းျမိဳ႔ရိုုး၏အရိပ္မ်ား၊ နန္းျမိဳ႕ရိုုးအတြင္းတြင္ကပ္လ်က္ေပါက္ေနေသာ ထန္းပင္တိုု႔၏အရိပ္မ်ား၊ ေဖ်ာ့ေတာ့ေသာ အျပာေရာင္ ေကာင္းကင္နွင့္ ပ်ံသန္းေနေသာ ငွက္ငယ္တိုု႔၏ အရိပ္မ်ားသည္ အသက္ဝင္ေနေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္နွယ္ပင္။ တစ္ဘက္ကိုု ေငးေမွ်ာ္ၾကည့္လိုုက္လွ်င္မူ ျမဴငြ႕မ်ားၾကားတြင္ ခပ္မွိဳင္းမွိဳင္းျဖစ္ေနေသာ မႏၱေလးေတာင္ေတာ္ကိုု ျမင္ေတြ႕ေနရသည္မွာ လြမ္းေမာစရာပင္ ေကာင္းလွပါေသးသည္။



ယခင္ကာလမ်ားးကဲ့သိုု႔ ကားနွင့္ဆိုုင္ကယ္မ်ား တိုုးေခြ႕ကာ အလုုအယက္ လမ္းလုုေနစရာ မလိုုေတာ့ဘဲ ဆိုုင္ကယ္မ်ားအတြက္ လမ္းသစ္မ်ားကိုု လမ္း၏ယာဘက္တြင္ သီးသန္႔ ေဖာက္လုုပ္ေပးထားသည္မွာ ေက်နပ္စရာေကာင္းလွသည္။ စည္းကမ္းလိုုက္နာေသာ ဆိုုင္ကယ္ေမာင္းသူမ်ား အမ်ားအျပားရွိေသာ္လည္း ေဖာက္ဖ်က္ကာ တားျမစ္လမ္းပၚသိုု႔ တက္ေရာက္ေမာင္းနွင္ေနၾကေသာ ဆိုုင္ကယ္ေမာင္းနွင္သူမ်ားကိုုလည္း အေတာ္အတန္ ပင္ ေတြ႔ျမင္ေနရေသးသည္။ မီးပ်က္ရာတြင္ သတင္းၾကီးလွေသာ၊ မီးစက္သံတိုု႔ျဖင့္ အျမဲ ဖံုုးလႊမ္းေနေသာ မန္းေရႊျမိဳ႕ေတာ္သည္ ယခုုအခါတြင္ မီးစက္သံ တိုု႔ကင္းရွင္းကာ ထိန္ထိန္လင္းေနေသာ ျမိဳ႕ေတာ္တစ္ခုုျဖစ္ေနခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။ သိုု႔ရာတြင္ အခ်ိန္ျပည့္ လ်ပ္စစ္ဓါတ္အားကိုု ျပည့္ျပည့္ဝဝေတာ့ျဖင့္ မရေသးပါ။ အနည္းငယ္ေတာ့ ျပတ္ေတာက္ ေနေသးသည္သာ။ မည္သိုု႔ပင္ဆိုုေစကာမူ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုုနွစ္ထက္ဝက္ျဖစ္ေသာ အခ်ိန္နွင့္ နွိဳင္းယွဥ္လွ်င္ပင္ သိသိသာသာ တိုုးတက္လာခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။


လကမာၻနွင့္တူေသာ၊ ဖုုန္ထူ၍ျခင္ေပါေသာ ျမိဳ႕ဟုု တိတ္တဆိတ္ အမည္တပ္ခံခဲ့ရေသာ ျမိဳ႕ေတာ္သည္ ယခုုတြင္ ေပါက္ေနေသာ ပ်က္ေနေသာ လမ္းမ်ား ရွားပါးသြားကာ ျမိဳ႕ေတာ္အဂၤါရပ္နွုုင့္ အေတာ္ပင္ ညီေနခဲ့ျပီ။ လမ္းမ်ား၊ တံတားမ်ားကိုု ျပဳျပင္ေနေသာ လုုပ္ငန္းမ်ားကိုုလည္း ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။ ေရစီးေရလာ ေကာင္းမြန္ေသာ ေရဆိုုးထုုတ္စနစ္မရွိသည့္အတြက္ေတာ့ မႏၱေလးသည္ ျခင္အႏၱရာယ္မွ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိုုးမ်ား၍ ေရလ်ံေသာဒုုကၡမွလည္းေကာင္း မည္သိုု႔မွ် မကင္းေဝး နိုုင္ေသးပါ။


ေရွးျမန္မာၾကီးတိုု႔၏ ေရွးေဟာင္းအေမြအနွစ္မ်ား တည္ရွိရာ မႏၱေလးျမိဳ႕သည္ ယခုုအခါတြင္ မန္ဒရင္းစကားသံ၊ ကြမ္တုုန္နိစ္တိုု႔၏ စကားသံမ်ားျဖင့္ ေဝေဝစီေနသည္။ မႏၱေလးျမိဳ႕၏ အထိန္းအမွတ္ျဖင္ေသာ နန္းၾကီးသုုတ္ဆိုုင္မ်ား၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္းနွင့္ အေၾကာ္စံု ေရာင္းေသာ ဆိုုင္ကေလးမ်ားကိုု ယခင္ကကဲ့သိုု႔ ေပါေပါမ်ားမ်ား မေတြ႕ရေတာ့ေသာ္လည္း ဒင္မ္ဆမ္းမ္ ဟုုေခၚေသာ နံနက္စာအပါအဝင္ အဆီအနွစ္ျပည့္ဝေသာ နံနက္စာမ်ားကိုု ေရာင္းခ်သည္ လက္ဖက္ရည္ဆုုိင္မ်ားမွာမူ ေပါမ်ားလွသည္။


နံနက္တိုုင္းအရုဏ္ဆြမ္းခံထြက္လာေသာ ရဟန္းသံဃာတိုု႔၏ အရိပ္အေယာင္မွာ မျမင္ရေတာ့သေလာက္ပင္ ပါးရွားလာကာ ဘြေႏၶာ ဟုု အစခ်ီသည့္ နိဗၺာန္ေဆာ္တိုု႔၏ အသံကိုု ေနရာအနွ႔ံတြင္ မၾကားရသည္မွာ အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ပင္ၾကာခဲ့လွပါျပီ။


အမရပူရ၏  အခ်ိတ္အဆင္လံုုခ်ည္မ်ားသည္ နိုုင္ငံေက်ာ္ရံုုမွ် မက ကမာၻကပါသိေသာ အထည္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ပိုုးခ်ိတ္မ်ား၊ လြန္းခ်ိတ္မ်ား၊ ၾကိဳးၾကီးခ်ိတ္မ်ားသည္ မည္သည့္ အခ်ိန္ခါတြင္ပင္ ၾကည့္ၾကည့္ ရိုုးအီသြားသည္ မရွိဘဲ အျမဲတေစ မဂၤလာရွိလွေသာ အဆင္မ်ားျဖစ္သည္။ သိုု႔ရာတြင္မူ ယခုုအခါတြင္ အခ်ိတ္မ်ားကိုု ခပ္က်ဲက်ဲသာ ထည့္သြင္းျပီး နိုုင္ငံျခားျဖစ္ ေရႊမင္ေငြမင္မ်ား၊ ေရႊမွဳန္ေငြမွုုန္မ်ား ထည့္သြင္းကာ ဓါတုုေဗဒနည္းျဖင့္ ျပဳလုုပ္ထားေသာ စိန္ေက်ာက္မ်ားကိုု ကပ္၍ ခ်ည္၍ တီထြင္ကာ စီစဥ္ၾကသည္မွာ ေခတ္၏ လိုုအပ္ခ်က္ဟုု နားလည္ေစကာမူ နဂိုုမူလ နည္းပညာႏွင့္ ျမန္မာတိုု႔၏ အနုုလက္ရာမ်ား တိမ္ေကာသြားမည္မွာ စိုုးရိမ္စရာပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အခ်ိတ္ပံုုစံမ်ားကိုု ပံုုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးတိုု႔ကိုု အခက္ အလက္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ကနုုတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးနွင့္ ေရာစပ္ကာ ခ်ည္မ်ားျဖင့္သာ ယက္လုုပ္၍ မရသေလာဟုုလည္း အေတြးမ်ားမိပါသည္။ တဖိတ္ဖိတ္လက္ေနသာ ေရႊေရာင္ ေငြေရာင္နွင့္ ဓါတုုေဗဒနည္းျဖင့္ ျပဳလုုပ္ထားေသာ စိန္ေက်ာက္မ်ား ထည့္သြင္းထားမွ လွပသည္ဟုု ကၽြန္မကျဖင့္ မျမင္ပါ၊ ယခင္ကကဲ့သိုု႔ ခ်ည္ေရာင္စံုုမ်ားျဖင့္ ဆန္းသစ္ေသာ အသြင္မ်ားက ျပည္တြင္းမွာသာမက နိုုင္ငံတကာ ဧည့္သည္တိုု႔ကိုု ပိုု၍ သာ၍ လွပကာ ဆြဲေဆာင္မွဳ ရွိသည္ဟုု ကၽြန္မျမင္ပါသည္။


ဧရာဝတီျမစ္၏ ျမစ္ကမ္းနဖူးတြင္ ရပ္၍ သဲတင္ေနေသာ ေလွၾကီးမ်ား၊ ငွက္ ဟုုေခၚေသာ ေလွကေလးမ်ားနွင့္ တစ္ဖက္ကမ္းတြင္ မွိဳင္းပ်ပ် ျမင္ေနရေသာ ေတာင္တန္းမ်ားကိုု ေငးၾကည့္ရင္း ေရွးယခင္က ကုုန္တင္ေလွၾကီးမ်ားနွုုင့္ ေလွသားမ်ား မည္သိုု႔မည္ပံုု ခရီးထြက္ၾကသည္၊ ရြက္လႊင့္ၾကသည္၊ ေလွထိုုးသားမ်ား မည္သိုု႔မည္ပံုု ေလွထိုုးၾကသည္ကိုု ေတြးေတာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိေသးသည္။ ျမစ္ကမ္းတစ္ေလ်ာက္ ေဖာက္လုုပ္ထားေသာ လမ္းမ်ားသည္ ယခင္ကဲ့သိုု႔ ခ်ိဳင့္မ်ား ခြက္မ်ား ေပါမ်ားရာမွ နည္းပါးကာ လမ္းတစ္ေလ်ာက္ အေပါက္မ်ားကိုု ဖာေထးျခင္း၊ ျပဳျပင္ေနျခင္းမ်ားကိုု ေတြ႔ျမင္ရသည္။ စိမ္းစိုု၍ မိုုးမ်ားေသာ ေဒသမဟုုတ္ေသာေၾကာင့္ ဖုုန္မွုုန္မ်ားသည္ ေလေဝ့တိုုင္း၊ ကားတစ္စီးစီး ျဖတ္သြားတိုုင္း ျမဴခိုုးျမဴေငြ႕မ်ားအလား အျမင္ကိုု ေဝဝါးေစသည္။


မည္သိုု႔ဆိုုဆိုု မႏၱေလးျမိဳ႕သည္ ေခတ္နွင့္အညီ အလ်ားလိုုက္ တိုုးတက္လာခဲ့သည္ပင္။ ေကာင္းျခင္းမ်ားရွိလာသလိုု မနွစ္သက္စရာမ်ား ပါဝင္လာသည္မွာ လက္မခံ၍ မရေသာ အမွန္တရားမ်ားသာ ျဖစ္ေတာ့မည္။


မႏၱေလးသည္ နွစ္သက္စရာေကာင္းဆဲ၊ ျမတ္နိုုးစရာေကာင္းဆဲသာ..။


ပ်ိဳးယုဝသုန္
13-03-2013
Wednesday (YGN)

2 comments:

မိုးေငြ႔........ said...

မန္းေလးတစ္ျမိဳ႔လံုးကို အႏွံ႔ေရာက္သြားလိုက္သလိုပဲ တခုပဲက်န္ခဲ႔တယ္ မန္းေရာက္ရင္ မသြားမျဖစ္သြားဖူးၾကတဲ႔ ဘုရားၾကီးကို ထည့္မေရးထားဘူး သယ္ရင္း

ေႏြေတးရွင္ (မင္းဧရာ) said...

စြန္႔ခြါခဲ့တာ ၾကာျပီျဖစ္ေနေသာ မန္းေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးရဲ႕ အေၾကာင္းကို ဖတ္သြားတယ္ဗ်ာ....။
မီးစက္သံေတြ သိပ္မၾကားရေတာ့တာရယ္ လမ္းမေတြမွာ ခ်ိဳင့္ခြက္ သိပ္မရွိေတာ့တာရယ္သိရလို႔ ၀မ္းသာလွတယ္ဗ်ာ
က်န္တာေတြေတာ့ ေျဖးေျဖးေပါ့။