မွတ္စုု - ၁၄

ေနျပည္ေတာ္ဟာ ပန္းေတြနဲ႔ ဖ်ားေယာင္းေနတယ္။ 

တေနရာရာ သြားခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္ေနရာကိုုမွ မသြားျဖစ္သူတေယာက္အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ ဝမ္းနည္းစရာပါ။ 

တေယာက္တည္း ခရီးသြားရတာ ဝန္မေလးသူတေယာက္ဟာ တေယာက္တည္း ခရီးထြက္ဖိုု႔ ပင္ပန္းလာတဲ့ အခါ..။ 

ဒီလိုုနဲ႔ မင္းမရွိတဲ့ျမိဳ႕ ဆိုုတဲ့ အက္ေဆးတပုုဒ္ ေရးျဖစ္တယ္။ 

လစ္ဟာမွဳဟာ နာက်င္ေအာင့္မ်က္ေစတယ္ မဟုုတ္လား။ ပဥၥမေျမာက္ အခန္းဟာ သတိတရရွိျခင္းေတြနဲ႔ ျပည့္နွက္ေနျပန္တယ္။

ေန႔ရက္ေတြဟာ ပံုုမွန္အတိုုင္း လည္ပတ္ကုုန္ဆံုုးေနတာပါပဲ။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အခ်ိဳ႕ေနရက္၊ နာရီေတြဟာ ရွည္ၾကာလြန္းလွတယ္။

အမွတ္တရ ၁၂

Redcliffe ကမ္းေျခရဲ႕ သဲ ၾကမ္းၾကမ္းေတြေပၚမွာ ေျခဗလာနဲ႔ နင္းေလ်ာက္ရင္း ေနညိဳခ်ိန္ တခ်ိဳ႔ကိုု ကုုန္ဆံုုးခဲ့ဖူးတယ္..။

မနက္ေနထြက္ခ်ိန္မွာ အိမ္ကထြက္ျပီး အလင္းေပ်ာက္ျပီးမွ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ ေန႔ရက္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး ပိုုင္ဆိုုင္ဖူးတယ္..။

အေဝးေျပး လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ယာဥ္ေၾကာပိတ္မွဳကိုု ရင္ဆိုုင္ရင္း ဆည္းဆာကိုု ႏြမ္းလ်စြာနဲ႔ ေငးေမာခဲ့ဖူးတယ္..။

Kangaroo ေတြ Wallaby ေတြ ခုုန္ခုုန္ ထြက္လာတတ္တဲ့ လမ္းေတြမွာ ဒဏ္ရာအနာတရ ျဖစ္ေနတဲ့ အေကာင္ေလးေတြကိုု ျမင္ရတဲ့ အခါ တိရိစာၦန္ကယ္ဆယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္းကိုု ဖုုန္းဆက္ျပီး တခ်ိဳ႔ အေကာင္ေလးေတြ အသက္ကိုု ကာကြယ္ေပးခဲ့ဖူးတယ္..။

ျခံဳေတြ ေတာေတြတိုုးျပီး အလွပံုု ရိုုက္မယ္ဆိုုျပီး ရင္ဘတ္ခ်င္းရင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေလးနဲ႔ ေတာပန္းေတာင္ပန္းေတြခူးျပီး လွလွမလွလွ ဓာတ္ပံုုေတြ ရိုုက္ခဲ့ဖူးတယ္..။ 

စိန္ပန္းျပာေတြ ခင္းထားတဲ့ လမ္းမွာ မနက္ေစာေစာ လမ္းထေလ်ာက္ရင္း ေၾကြက်ေနတဲ့ ပြင့္ဖတ္ကေလးေတြကိုု နင္းဖိုု႔ အားနာခဲ့ဖူးတယ္..။

ျခေသ့ၤတစ္ေကာင္လိုု ရဲရင့္ဖိုု႔ အေၾကာက္တရားေတြကိုု စိုုးထိတ္မွဳေတြ၊ အားငယ္မွဳေတြနဲ႔ ရင္ဆိုုင္ခဲ့ဖူးတယ္..။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘဝရဲ႕ အခ်ိန္တခ်ိဳ႔မွာ ရသင့္ရထိုုက္ တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြ နဲ႔ ရင့္က်က္မွဳေတြ ရရွိခဲ့တဲ့ အတြက္ ေက်နပ္ေနနိုုင္ခဲ့ပါတယ္..။

အမွတ္တရ ၁၁

အဲ့ဒီေန႔က သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ကိုု စတင္စိုုက္ပ်ိဳးခဲ့တယ္။

အစိမ္းေရာင္ အိုုးေလးထဲက အစိမ္းေရာင္ အပင္ေလးဟာ တေန ့တျခား ရွင္သန္လာတာ ျမင္ေတာ့ နူးညံ့တဲ့ အရြက္ကေလးေတြကိုု  လက္ဖ်ားထိပ္ကေလးနဲ႔ သာသာ တိုု႔ထိရင္း စကားအခ်ိဳ႕ ဆိုုမိခဲ့တယ္။  ကတိစကားလည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မယ္။ ဒါမွ မဟုုတ္ အျခားတခုုခုုလည္း ျဖစ္မွာေပါ့။

ရြက္သစ္ေလးေတြ ထြက္လာတိုုင္း၊ အရြက္လိပ္ေလးေတြ ျပန္ကားလာဖိုု႔ အားယူတာ ျမင္ရတိုုင္း ညံ့သက္တဲ့ ခံစားခ်က္တခုုကိုု ရရွိတယ္။

ဒီသစ္ပင္ေလးမွာ သက္တမ္းရွိသလား။ ရွိခဲ့ရင္  ဘယ္ေတာ့ အထိ စိမ္းလန္း ရွင္သန္မွာလဲလိုု႔ ေတြးမိတိုုင္း ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ေအာက္က  စူးကနဲ ေအာင့္မ်က္လာတယ္။ ေလာကရဲ႕ သေဘာသဘာဝေတြကိုု နားလည္လက္ခံထားေပမယ့္ တခါတရံ  အတၱဟာ အေရာင္ေတြ တလက္လက္ လက္လိုု႔ေပါ့။

အပင္ေလးအတြက္ လိုုအပ္တဲ့ အလင္းနဲ႔ အစာကို ပံုုမွန္ျဖည့္တင္းရင္း ကိုုယ့္ရဲ႕ စိတ္အာဟာရဟာ ဘာလဲ ဆိုုတာကိုု တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ျမင္သိလာခဲ့တယ္။  ေန႔ရက္တိုုင္းရဲ႕ မွတ္တမ္းတခုမွာ ပါဝင္ေနတဲ့ လူသားတေယာက္အေၾကာင္းကိုု ေက်ေက်နပ္နပ္ စဥ္းစားေနလိုုက္တယ္။ ဒါဟာ သတိရျခင္း ဒါမွမဟုုတ္ လြမ္းဆြတ္ျခင္းလိုု႔ အမည္တပ္မယ္ဆိုုလည္း တပ္လိုု႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေခါင္းစဥ္ေအာက္ကိုုမွ မထည့္ဘဲ ရွိေနတဲ့ အတိုုင္းေလး ရွိေနေစတာဟာ သူ႔ရဲ႕ ကိုုယ္ပိုုင္ေနရာလိုု႔  ေပကပ္ ေတြးလိုုက္တယ္။

စကားမစပ္ .. တခ်ိဳ႔ေသာ ေဆာင္းရက္ေတြဟာ အေအးၾကိဳက္သူကိုု ခ်မ္းတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တယ္။

ၾကယ္ေတြျပံဳးတဲ့ည

ၾကယ္ေတြျပံဳးတဲ့ည

ေကာင္းကင္တြင္ လေရာင္ ကင္းမဲ့ေနသည္။

ျမိဳ႕ျပ၏ညသည္ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္မွာမွ ျပည့္ျပည့္ဝဝ လွပရသည္ဟူ၍ မရွိပါ။ သိုု႔ေသာ္ ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႔ ထိုုညကေတာ့ လွပေနသည္။ လ်ပ္စစ္မီးတိုု႔ ျပတ္ေတာက္သြားသည့္ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခဏတာသည္ ျမိဳ႕ျပတစ္ခုု၏ လွပေသာ ညတစ္ညကိုု ထင္ထင္ျမင္ျမင္ ရွိေစခဲ့သည္။

ထိုုညက လမသာခဲ့ပါ။  ၾကယ္ေရာင္တိုု႔သည္  မဟူရာေရာင္ ကတီၱပါသားေပၚတြင္ ၾကဲပက္ထားေသာ စိန္မွုုန္စိန္ခဲမ်ားကဲ့သိုု႔ တဖိတ္ဖိတ္လက္ကာ ေဆာင္းည တစ္ညကိုု အလွဆင္ေနၾကသည္။  ခ်စ္ရေသာသူကိုုမွန္းဆ၍ ေကာင္းကင္ျပင္ကိုု ေငးၾကည့္ေနရျခင္းသည္ ေႏြးေထြးလွေသာ ျခံဳေစာင္တစ္ထည္ကိုု ျခံဳထားရသကဲ့သိုု႔ပင္။

ထိုုညက ၾကယ္ေတြ မေၾကြခဲ့ပါ။ ထိုု႔ေၾကာင့္ ဆုုေတာင္ျခင္းကိုုလည္း မျပဳခဲ့ပါ။ စိတ္နွင့္သြားေသာသူနွင့္ စိတ္ျဖင့္လာေသာသူတိုု႔နွစ္ဦးအတြက္ ခရီးအကြာအေဝး ဆိုုသည္မွာ မရွိပါ။ အရာရာ လွပသည္ဟုု ထင္ျမင္ျခင္းသည္ နွလံုုးသားတြင္ ခ်စ္ျခင္း ကိန္းဝပ္ေနေသာေၾကာင့္ မဟုုတ္ပါလား..။ လွပေသာ ခ်စ္ျခင္းကိုု ဖန္ဆင္းယူ၍ မရနိုုင္ေကာင္းပါ။

ထိုုညက တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ သီခ်င္းဆိုုေနသည္။

ထိုုညက တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ သီခ်င္းသံတိုု႔ကိုု နားေထာင္ေနသည္။

နွလံုုးသားျဖင့္ ဆိုုေသာ သီခ်င္းကိုု နွလံုုးသာျဖင့္ နားေထာင္ရင္း ျငိမ္းေအးေသာ ခ်စ္ျခင္း၏ ရသကိုု နားလည္ခဲ့သည္..။

ခ်စ္ျခင္းသည္ ခ်စ္ျခင္းအျဖစ္ တည္ရွိေနျခင္းမွာ အလွဆံုုး ျဖစ္သည္။

မွတ္စုတိုုမ်ား ၁၅

ၾကယ္ေတြကိုေရေနရင္း ေရေနရင္း ၾကယ္ေတြဟာ တလံုုးျပီးတလံုုး ေပ်ာက္ေပ်ာက္ သြားခဲ့တယ္။  မိုုးတိမ္ရိပ္ေအာက္မွာ ခိုသြားတာလား၊ တိမ္ျဖဴတခ်ိဳ႔ရဲ႕ လႊမ္းျခံုုမွဳကိုု လက္ခံလိုုက္တာလား မသိရေပမယ့္ မေတြ႔ရေတာ့တာ ေသခ်ာတယ္။ 

ေပ်ာက္သြားတယ္ လိုု႔လည္း တကယ္ေတာ့ မဆိုုလိုခ်င္ပါဘူး။ တေနရာရာမွာ သူတိုု႔ တလက္လက္နဲ႔ ေတာက္ပေနမွာပါ။ ကိုယ္ေငးၾကည့္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေအာက္ကသာ ပုုန္ေရွာင္သြားတာ ဒါမွ မဟုုတ္ ဖံုုးကြယ္ခံလိုုက္ရတာ ျဖစ္မယ္။ ဒီလိုု စဥ္းစားမိခ်ိန္မွာေတာ့ ဝမ္းနည္းမိျခင္းဟာ အေဝးကုုိ တေရြ႕ေရြ႕ လြင့္သြားတယ္။  ကုုိယ္မျမင္နိုုင္တဲ့ အျခား တဖက္မွာ ရွိေနနိုုင္တယ္၊ လင္းလက္ေနနိုုင္တယ္ ဆိုုတဲ့ စိတ္ကေလးနဲ႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျမင္ရမလား ဆိုုျပီး  ေငးေနမိေသးတယ္။

တမင္တကာေတာ့လည္း မဟုုတ္ေပမယ့္ အေလ့အက်င့္ျဖစ္ေနတဲ့ အထံုုတခုုဟာ စြဲက်န္ေနဆဲ ျဖစ္ေနဆဲပဲ။ တကူတကလည္း သတိတရနဲ႔ မေငးၾကည့္ဖိုု႔ မၾကိဳးစားပါဘူး။ ျဖစ္တည္ေနမွဳ တခုုကိုု ေငးၾကည့္ေနရံုုပါပဲ။ 

ဒီလိုုပါပဲ ..။ ကိုယ္ေငးၾကည့္ေနတဲ့ ၾကယ္ကေလးဟာ ေပၚလာလိုုက္၊ေပ်ာက္သြားလိုုက္နဲ႔..။