သတိတရ မွတ္တမ္း

တကယ္ေတာ့ သူ႔ကိုု ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကိုု သတိရေနခဲ့တာပါ။
ပန္ပြင့္ေတြကိုုျမင္တိုုင္း၊ အစိမ္းေရာင္ ျမက္ခင္းေတြကိုုျမင္တိုုင္း၊ ေတာင္တန္းေတြကိုုျမင္တိုုင္းေပါ့။

******

သူနဲ႔ ကၽြန္မ စတင္ခင္မင္ရင္းနွီစခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာခဲ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီခဏဆိုုတဲ့ အခ်ိန္ကေလးမွာပဲ သူကိုုကၽြန္မခ်စ္ခင္တြယ္တာမိတာကေတာ့ အေပါင္းအသင္းနည္းတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေနထိုုင္မွဳေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူ ကၽြန္မအိမ္ကိုုအလည္ေရာက္လာတဲ့ ညေနပိုုင္းကေလးက စျပီး ကၽြန္မရဲ႕  အားလပ္ခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔ အတူရွိေနခဲ့တယ္။ သံေယာဇဥ္ဆိုုတာကန္႔သတ္ေကာင္းတဲ့ အရာမွ မဟုုတ္တာ။ 


သဘာဝ မတူေပမယ့္ ဝါသနာတူ၊ အၾကိဳက္တူတဲ့သူေတြျဖစ္ခဲ့ၾကလိုု႔ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ကေလးေတြဟာေက်နပ္စရာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းခဲ့တယ္။ သူကလည္း သိပ္ျပီး ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္ေလ။


ကၽြန္မတိုု႔ ပန္းပင္ေလးေတြ အတူတူ ဝယ္ဖူးၾကတယ္။ ေတာင္တန္းေတြဆီကိုု အတူတူသြားဖူးၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ လမ္းေလ်ာက္ၾကတယ္။ အေဝးေျပး လမ္းမၾကီးတစ္ေလ်ာက္ကားအတူတူ ေမာင္းဖူးၾကတယ္။ ေတာထဲဝင္ျပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခဲ့ဖူးၾကတယ္။ ေရတံခြန္ ရွိရာကိုုသြားရင္းလမ္းေပ်ာက္ဖူးခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းေဘးသရက္ပင္က သရက္သီးေတြကိုု ရွာၾကံျပီး ခူးယူခဲ့ၾကတယ္။သူမ်ားျခံထဲက သီးေနတဲ့  ျခံအျပင္ဘက္အကိုုင္းကေဂြးသီးေတြကိုုခူးျပီး ငပိခ်က္ခ်က္စားၾကတယ္..။ ညၾကီးေခါင္ေခါင္ လသာသာမွာ သီခ်င္းေအာ္ရင္းလမ္းေလ်ာက္ဖူးၾကတယ္။ သီခ်င္းေတြအတူတူဆိုုျပီး အသံသြင္း၊ ျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ဆီ တစ္ေယာက္ကပိုု႔ျပီးနားေထာင္ၾကတယ္။ သူက သီခ်င္းအဆိုုေကာင္းတဲ့သူ တစ္ေယာက္ေလ။ ေရ အတူတူ ကူးခဲ့ၾကတယ္..၊ သူကပဲ ကၽြန္မကိုု ေရကူးတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တာေပါ့။မနက္နိုုးနိုုးခ်င္း ဖုုန္းဆက္ၾကျပီးတစ္ေန႔လံုုး အခ်ိန္ရ အားလပ္တာနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဖုုန္းေခၚခဲ့ၾကတယ္။ မနက္ကည အိပ္ခ်ိန္ကလြဲျပီးကၽြန္မတိုု႔ အတူတူ မရွိေနရင္ေတာင္ ဖုုန္းေပၚမွာ ဒါမွမဟုုတ္ Facebookေပၚမွာ ေတြ႕ေနၾကတယ္။တစ္ခါတေလ face time ဖြင္ျပီး စကားေျပာၾက၊ တစ္ေယာက္ခ်ုဳပ္ထားတဲ့ အဝတ္အစားေလးေတြ တစ္ေယာက္ကိုုျပၾကနဲ႔ သိပ္ျပီး ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းခဲ့တယ္။


ခင္မင္ရင္းနွီးတဲ့ အစ္ကိုုတစ္ေယာက္ကဆိုုရင္ နင္တိုု႔ နွစ္ေယာက္Lesbian ေတြေတာ့ မဟုုတ္ၾကပါဘူးေနာ္ လိုု႔ ေမးရတဲ့အထိကိုု တပူးတြဲတြဲ ရွိခဲ့ၾကတယ္။  သူ႔ကိုုကၽြန္မ ဘယ္လိုုမွ အျပစ္မျမင္နိုုင္ေအာင္ခ်စ္ခင္ခဲ့သလိုု သူလည္း ကၽြန္မကိုု ခ်စ္ခင္မယ္ဆိုုတာ ကၽြန္မ ယံုုၾကည္ပါတယ္။


ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာဟာ သူနဲ႔ ကၽြန္မကိုု ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုုင္ခြင့္ ခဏေလးပဲေပးခဲ့တယ္။ မၾကာခင္မွာ ကၽြန္မဟာ သူနဲ႔ မိုုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးကြာတဲ့ ေနရာကိုု ထြက္ခြါသြားခဲ့ရတယ္။ဒီလိုု ထြက္ခြါသြာခဲ့တာဟာ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မွုုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ဆိုု အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာကၽြန္မ သံေယာဇဥ္ တြယ္ရတဲ့သူဆိုုလိုု႔ လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ေရတြက္ရင္ေတာင္မွ မျပည့္ဘူး မဟုုတ္လား။သူတိုု႔သာမရွိရင္ ကၽြန္မဟာ အဲ့ဒီျမိုု႔က ေစာျပီးထြက္ခြါျဖစ္ခဲ့မွာ အမွန္ပါပဲ။


ဘယ္လိုုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ကၽြန္မဟာ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့သူတခ်ိဳ႔၊ ကၽြန္မကိုုခ်စ္တဲ့သူအခ်ိဳ႔၊ ကၽြန္မ မခ်စ္တဲ့သူအခ်ိဳ႔နဲ႔ ကၽြန္မကိုုမခ်စ္တဲ့သူအခ်ိဳ႔ကိုု ထားခဲ့ျပီးအဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးကေန ေက်ာခိုုင္းထြက္ခြါခဲ့တယ္။ သူေပးလိုုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ကေလး ကိုုေတာ့ကၽြန္မ မၾကာခဏ အျမတ္တနိုုးနဲ႔ ဝတ္ဆင္ျဖစ္ေနတုုန္းပါပဲ။


****

ေတာင္တန္းေတြ ျမင္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။
ပန္လွလွေလးေတြ ျမင္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။
ထင္းရွဴးပင္ေတြ ျမင္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။
အကၤ် ီ အသစ္ေတြ ခ်ဳပ္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။
ဟိုုင္းေဝးလမ္းမေတြမွာ ကားေမာင္းျဖစ္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။
သူၾကိဳက္တတ္တဲ့ အစားအစာေတြျမင္တိုုင္း စားျဖစ္တိုုင္း သတိရေနခဲ့တယ္။
သီခ်င္းေတြေအာ္ျဖစ္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။


တကယ္ေတာ့ သူ႔ကိုု ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကိုု သတိရေနခဲ့တာပါ။



မမဝသုုန္
28-12-2013
Saturday (YGN)

ကၽြန္မ နွင့္ အနုပညာမ်ား

ကၽြန္မ ငယ္စတည္းက သီခ်င္းဆိုုရတာကိုု နွစ္သက္လွတယ္။ သီခ်င္းသံၾကားရရင္ တိတ္တိတ္ေလး နားေထာင္ေနျပီး လိုုက္မွတ္ေနတတ္တယ္။ သီခ်င္းေတြကိုု ကၽြန္မ ေမြးကာစ ကတည္းက ရင္းနွီးခဲ့တယ္ လိုု႔ေျပာရင္ေတာင္ ရနိုုင္ပါေသးတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုုေတာ့ ကၽြန္မ အစ္မဝမ္းကြဲေတြက အဆိုုဝါသနာရွင္ေတြျဖစ္ျပီး မၾကာခဏ ပိတ္ရက္ ေတြမွာ တူရိယာအစံုုနဲ႔ သီခ်င္းတိုုက္ ေနၾကလိုု႔ပါ။ Drum Set ေတြ Guitar ေတြ နဲ႔ စံုုပလံုုစီ ေနတဲ့ တီးဝိုုင္းတစ္ခုုစာ အျပင္အဆင္ဟာ ငယ္ကတည္းက ကၽြန္မ အတြက္ မစိမ္းခဲ့ပါဘူး။

ေမေမကလည္း အဆိုုေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းဆိုုတတ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သလိုု ေဖေဖကလည္း ၾကိဳးတပ္တူရိယာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုု တီးမွုုတ္တတ္သူျဖစ္ေလေတာ့ ေမေမ့သီခ်င္းသံ..၊ ေဖေဖ့တေယာသံ မယ္ဒလင္သံ ဂီတာသံ ေတြၾကားမွာ ၾကီးျပင္း လာရင္း ဒီသမီးတစ္ေယာက္ဟာ သီခ်င္းေတြကိုု ခ်စ္တာ ဆန္းမယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။ ငယ္ကတည္းက သီခ်င္းေလး တေအးေအး တညီးညီး နဲ႔ ေနတတ္တဲ့ ကၽြန္မဟာ သီခ်င္းကိုုေတာ့ မွန္ကန္ေအာင္ လံုုးဝနီးပါးကိုု မဆိုုတတ္ပါဘူး။

စကားလံုုးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ...

တကယ္ေတာ့ အြန္လိုုင္း လူမွုုကြန္ယက္ဆိုုတာ စိတ္ကိုု အစာေကၽြးတဲ့ ေနရာေတြပါ။ ဒီမွာ ကိုုယ္ဘာကိုု အာသီသျဖစ္သလဲ.. အကုုန္ရွာလိုု႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရတဲ့အရာေတြက အစစ္အမွန္ျဖစ္ဖိုု႔ေတာ့ ရာခိုုင္နွုုန္းနည္းတာေပါ့။ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကား လူသိမ်ားခ်င္လည္း လြယ္တယ္။ ဘာမွမသိ မတတ္ဘဲလည္း ပညာရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနနိုုင္တယ္။ ဖြတဲ့သူေတြကလည္း ဖြၾကတယ္။ ရြစိ ရြစိနဲ႔ ေနာက္က ပါတဲ့သူေတြကလည္း ပါၾကတယ္။ မ်ိဳးခ်စ္သူရဲေကာင္းေတြလည္း အမ်ားၾကီး ေတြ႔ျမင္နိုုင္တယ္။ အတုုအေယာင္ေတြကိုု အစစ္အမွန္လိုု႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ လည္း လွည့္စားမွုုေတြ မ်ားလွတယ္..။

ကဗ်ာေလး စာေလးေရးရင္း ကၽြန္မလည္း ပိုုးဖလံလိုု မီးေရာင္ကိုု စိန္ေရာင္ေရႊေရာင္ ထင္မွတ္ျပီး တိုုးခဲ့ဖူးတယ္။ စားလည္းဒီေရွ႕၊ အိပ္လည္း ဒီေရွ႕ နဲ႔ တြယ္မိတြယ္ရာ တြယ္တာေနခဲ့တယ္။ တကယ့္မိတ္ေဆြစစ္အခ်ိဳ႕ကိုုလည္း ရရွိခဲ့တာကိုုး..။ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနတဲ့ကာလေတြမွာ အြန္လိုုင္း လူမွဳကြန္ယက္ေတြက စိတ္ပင္ပန္းမွုုကိုု ေျပေပ်ာက္ေစတယ္လိုု႔ ထင္မွတ္ခဲ့တယ္။ အစစ္အမွန္ေရာ အတုုအေယာင္ပါ ေရာေနွာေနတဲ့ သတင္းေတြ၊ လူမွုုဆက္ဆံေရးေတြ ၾကားမွာ စီးေျမာျပီး ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ ဒဏ္ရာ ရမွန္မသိ ရလာတာကိုု သတိမမူခဲ့မိဘူး။

ဒီလိုုနဲ႔ သတိထားမိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ online ေပၚမွာကိုုယ့္ရဲ႕ အခ်ိန္ကုုန္ခံမွုုေတြကိုု ေလ်ာ့ဖိုု႔ ဆံုုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ အျပီးတိုုင္ကိုုယ့္ Account ကိုု ကိုုယ္ ဖ်က္သိမ္းဖိုု႔ေတာ့ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ကၽြန္မတိုု႔လိုု သူမ်ားအိမ္ကိုု ကိုုယ့္အိမ္လုုပ္ေနရတဲ့ သူေတြအတြက္ ဒီလိုု လူမွဳကြန္ယက္ေတြက လိုုအပ္ပါတယ္။ ယခင္လိုု ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ  စကားေျပာဖိုု႔၊ တက္လာသမွ် ဟုုတ္တာေရာ မဟုုတ္တာေရာေတြကိုု ဖတ္ဖိုု႔ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ငုုတ္တုုတ္ထိုုင္ၾကည့္ေနတဲ့ကာလေတြက ျပီးဆံုုးသင့္ျပီလိုု႔လည္း ဆံုုးျဖတ္မိတယ္။ ဒီေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထိုုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုု လမ္းေလ်ာက္ျခင္း၊ ေရကူးျခင္း၊ တင္းနစ္ရိုုက္ျခင္း၊ သစ္ပင္စိုုက္ျခင္း စတဲ့ Activity ေတြနဲ႔ အစားထိုုးလိုုက္တယ္။ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ တစ္ေန႔ကိုု နာရီဝက္ တစ္နာရီေလာက္ထက္ ပိုုျပီး မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

တကယ္ေတာ့လည္း ကိုုယ့္လမ္းေပၚကိုုယ္ေလ်ာက္ရင္း ခလုုတ္တိုုက္လိုု႔လဲရင္ျဖစ္ျဖစ္ ကိုုယ္ထူမွပဲ ကိုုယ္ထနိုုင္ခဲ့ရတာပါ။ သူတပါးရဲ႕  ကူညီထူမမွဳ၊ အားေပးမွဳကေလးမ်ား ရမလားလ႔ိုု လူသားပီပီ ေမွ်ာ္လင့္မိေပမယ့္ မျဖစ္နိုုင္မွန္းသိတဲ့အခ်ိန္မွာ လဲက်ရင္း၊ ျပန္ထရင္းနဲ႔ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ အားေပးျပီး ေနတတ္ခဲ့ျပီ။

ေရးစရာရွိရင္ ေရးတင္လိုုက္၊ မွ်ေဝစရာရွိရင္ မွ်ေဝလိုုက္၊ မွတ္သားစရာေတြ႔ရင္ မွတ္သားလိုုက္နဲ႔ ေနတတ္ေအာင္ေနလိုုက္တဲ့ အခါမွာ ေနာက္ေတာ့လည္း ေနသားက်သြားတာပါပဲ။

စကားလံုုးေတြနဲ႔ျပည့္နွက္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ကၽြန္မလည္း သူလိုု ကိုုယ္လိုုပဲ လမ္းေလ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စကားလံုုးေတြကိုု ကာကြယ္ဖိုု႔ေတာ့ ကၽြန္မ ထီးကေလး တစ္လက္ ေဆာင္ထားတယ္။ စကားလံုုးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ေလ်ာက္ရင္း စိတ္၊ ေစတသိက္ကိုု တတိတိတိုုက္စားမယ့္ စကားလံုုးေတြ ေၾကြက်လာတိုုင္း ထီးကေလးကိုု ေဆာင္းလိုု႔ေပါ့..။

ပ်ိဳးယုဝသုန္

10-12-2012
Monday (BNE)

ေန႔တစ္ေန႔၏ လက္ေဆာင္

၁၂-၁၂-၂၀၁၂

ဒီေန႔မွာ အမွတ္တရ တခုုခုု လုုပ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဘာလုုပ္ရရင္ ေကာင္းမလဲလိုု႔လည္း ၾကိဳတင္ စဥ္းစားမိတယ္။ ကိုုယ္လည္းေက်နပ္မယ့္ သူတစ္ပါးအတြက္လည္း အက်ိဳးရွိမယ့္ အရာလည္း ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ စိတ္ကူးေလးတစ္ခုု ရခဲ့တယ္။ ဒီစိတ္ကူးကိုု ကူးမိတဲ့ အခ်ိန္က ေအာက္တိုုဘာလရဲ႕ အလယ္.. စားေမးပြဲအတြက္ စာေတြနဲ႔ နပမ္းလံုုးေနခ်ိန္...။

ရန္ကုုန္မွာဆိုု ေသြးလွဴဖိုု႔ဆိုုတာ အိမ္က လံုုးဝ သေဘာမတူပါဘူး။ သူတစ္ပါးေတြ အတြက္ အခက္အခဲမရွိပဲ လွဴနိုုင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုုယ္က မလုုပ္နိုုင္ခဲ့ဘူး။ ေမာင္ေလးအျမဲေျပာတဲ့ စကားက “တစ္လံုုးထုုတ္ျပီး နွစ္လံုုးသြင္းေနရမယ္.. ေအးေအးေန”တဲ့..။ ဟုုတ္ေတာ့လည္း ဟုုတ္ပါတယ္..။ ေဟမိုုဘလိုုဘင္က အျမဲတမ္း ၁၀၀နဲ႔ ၁၀၀ ေအာက္ ေရာက္ေနေတာ့ ေသြးလွဴဖိုု႔လည္း မသင့္ေလ်ာ္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ လုုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကလည္း မ်ားေနခဲ့တယ္။

ေလ်ာက္ခဲ့ဖူးေသာ စာမ်က္နွာ အခ်ိဳ႕ ဆီသိုု႔

ငယ္ငယ္တုုန္းက ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလး တခ်ိဳ႕ထဲက ၂ပုုဒ္ကိုု ေဒၚမိုးေငြ႔ေလး မိုးေငြ႔ ေက်းဇူးနဲ႔  ျပန္ရလိုုက္တယ္။

ကေလးဆန္တဲ႔ အေရးေလးေတြကိုု ျပန္ၾကည့္ရင္း ျပံဳးမိရေသးတယ္။

ျပီးေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၈နွစ္ေလာက္  ကၽြန္မ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘဝ ၉၄ ကေန ၉၆-၉၇  ခုုနွစ္ ရဲ႕ FMA  က သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ ၊ မၾကာေသးခင္ အခ်ိန္က ဘဝတပါးကိုု ကူးေျပာင္းသြားတဲ့ ဆရာၾကီး လူထုဦးစိန္ဝင္းကိုုေရာ အားလံုုကိုု ရုုပ္ရွင္အေနွးျပကြက္ေတြလိုု ျပန္ျမင္လာမိတယ္။

ဝမ္းနည္းစရာေတြ၊ ေပ်ာ္စရာေတြ၊ စိတ္လွုုပ္ရွားစရာေတြ နဲ႔ ျပည့္ေနျပီး ေပါက္ကရေတြ လုုပ္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ တိုု႔ရဲ႕ အခ်ိန္ကာလေလးဟာ ေတြးၾကည့္ရံုု အျပင္ ဘယ္လိုုမွ ျပန္မရနိုုင္ေတာ့ပါဘူး။

မာေက်ာျခင္း ေနာက္ကြယ္

ဘဝမွာ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုုမွ် သူမနဲ႔ပတ္သက္ျပီး စိတ္မွာ အနာတရ မျဖစ္ေစခဲ့ဖူးပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ သူမခ်စ္ရ၊ ခင္ရ၊ သံေယာဇဥ္ၾကီးရတဲ့သူေတြ အေပၚမွာေပါ့။ အျပဳအမူေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အေျပာအဆိုုေၾကာင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း နစ္နစ္နာနာ ျဖစ္ေစရေအာင္ တစ္ခါတစ္ရံမွ် မရည္ရြယ္ခဲ့ဖူးပါ။

သံေယာဇဥ္ အလြန္အမင္း တြယ္တတ္လြန္းသူျဖစ္ေၾကာင္း ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ သိခဲ့ခ်ိန္မွအစျပဳျပီး ကိုုယ္ခ်စ္ရေသာသူမ်ားနွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္သာ ေနထိုုင္ခဲ့ပါတယ္။ ခြဲခြါျခင္းက ရရွိတဲ့နာက်င္ေၾကကြဲမွဳကိုု ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ငယ္စဥ္မွာ စတင္ျပီး ရရွိခဲ့တယ္။ အင္မတန္မွ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ အဘိုုးကိုု ရွင္ကြဲအျဖစ္ စတင္ခြဲခြါခဲ့ရတယ္။ အဘိုုးအရင္မဟုုတ္ေပမယ့္ အဘိုုးအရင္းနွင့္မျခား ခ်စ္ခင္ျမတ္နိုုးရေသာအဘိုုး အေဝးတစ္ေနရာကိုု ေျပာင္းေရႊ႕သြားခ်ိန္မွာ တိတ္တဆိတ္နဲ႔ ၾကိတ္ျပီးငိုုေၾကြးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကေလးအရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ သူမခ်စ္ခင္တဲ့ အဖိုုးရွိရာကိုု လိုုက္မသြားနိုုင္ခဲ့၊ လိုုက္မေတြ႔နိုုင္ခဲ့ပါဘူး။ မိခင္ ဖခင္တိုု႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကိုု ရရွိေနတဲ့ မိန္းကေလးဟာ သူမအဖိုုးကိုု လြမ္းဆြတ္ေနေၾကာင္း သူမရဲ႕မိဘေတြကိုု လည္း ေျပာမျပခဲ့ပါဘူး။ ထိုုအခ်ိန္မွ စလိုု႔ ခြဲခြါျခင္းရဲ႕ နာက်င္မွဳေတြကိုု လက္ခံ ခဲ့ရတယ္။

အေရာင္ေျပာင္းျခင္းမ်ား

ကၽြန္မတိုု႔က်င္လည္ေနထိုုင္ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကိုုယ့္ပင္ကိုုယ္အေရာင္နဲ႔ကိုုယ္ မေျပာင္းမလဲပဲ ေနထိုုင္နိုုင္ၾကတဲ့သူေတြကိုု အင္မတန္မွ ျမင္ရခဲပါတယ္။ ဒီလိုုအေရာင္ေတြဟာ မိတ္ေဆြအခ်င္းခ်င္း အိမ္နီးခ်င္းအခ်င္းခ်င္း၊ တစ္လမ္းတည္းေန တစ္ရပ္ကြက္တည္းေနတဲ့သူေတြ အခ်င္းခ်င္း အေပၚမွာေတာင္ ဘာျဖစ္လိုု႔  မတည္ျငိမ္နိုုင္ၾကတာလဲဆိုုတာ စဥ္းစားၾကည့္မိေတာ့ မစၦရိယ နဲ႔ ေလာဘ ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းအရာ နွစ္မ်ိဳးကိုု ေတြ႔ရွိခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုုအေၾကာင္းအရာ နွစ္ခုုအေပၚမွာအေျခခံျပီး ေျပာင္းလဲလာတဲ့၊ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ အေရာင္ေတြကိုုလည္း ကၽြန္မတိုု႔ လက္ခံရရွိခဲ့ဖူးသလိုု တသမတ္တည္းေသာ အေရာင္ထားရွိသူေတြကိုုလည္း ေတြ႔ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။