Showing posts with label ပရေလာကသားေလလား. Show all posts
Showing posts with label ပရေလာကသားေလလား. Show all posts

Saturday, 15 December 2012

ဂ်ာဂ်ာဘီ နွင့္ ဖခင္၏ ဧည့္သည္





တစ္ေန႔တြင္ ေဖေဖနွင့္ ေမေမသည္ က်ံဳကမိစုုရြာကေလးသိုု႔ ေမေမ့ တူမဝမ္းကြဲေလး၏ ေစ့စပ္မဂၤလာပြဲကိုု ခ်ီးျမွင့္ရန္ သြားေရာက္ခဲ့သည္။ ေစ့စပ္မဂၤလာပြဲသည္ ထင္မွတ္ထားသည္ထက္ ပိုုမိုု၍ စည္ကားကာ ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုုးသြားေသာေၾကာင့္ လူၾကီးမ်ားအားလံုုးေရာ ဇနီးေမာင္နွံ အေလာင္းအလ်ာစံုုတြဲပါ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကသည္။

ေစ့စပ္ပြဲအျပီး ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ ေဖေဖနွင့္ ေမေမသည္ ေတာင္စြန္းတြင္ ရွိေသာ ဘုုန္ေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမ်ား နွင့္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားကိုု သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ၾကသည္။ ထိုု႔ေနာက္ က်ံဳကမိစုု၊ ေပါက္ေတာ၊ ကုုန္းတန္းေလး၊ ကုုန္ေပၚ အစရွိေသာ ရြာမ်ားမွ ေမေမ၏ ေဆြမ်ိဳးမ်ားရွိရာသိုု႔ လွည့္လည္ကာ ေတြ႕ဆံုုနွုုတ္ဆက္ၾကသည္။

ကုုန္းေပၚနွင့္ ကုုန္တန္းေလး ရြာၾကားတြင္ ေပါက္ေတာသုုႆန္တည္ရွိသည္။ ေမေမ၊ ေဖေဖ နွင့္ ကၽြန္မတိုု႔၏ အေဒၚေတာ္စပ္သူတိုု႔သည္ သူတိုု႔၏ အေဒၚရွိရာ ကုုန္းတန္းေလးမွ အစ္မရွိရာ ကုုန္ေပၚသိုု႔ ခရီးဆက္လိုုသည္။ ေပါက္ေတာ သုုႆန္မွ ျဖတ္သြားလွ်င္ ခရီးမွာတိုုသျဖင့္ သူတိုု႔သည္ ေဝးကြာ ရွည္လ်ားေသာ အျခားလမ္းကိုု မေရြးေတာ့ဘဲ သုုႆန္ထဲမွျဖတ္၍ ကုုန္ေပၚသိုု႔ ခရီးဆက္ၾကသည္။

Sunday, 20 May 2012

မ်က္လံုးတစ္စံုု ... ဘယ္သူလဲ


လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ကေပါ့..။ ကၽြန္မအသက္ ၁၂နွစ္ေလာက္က ..။


ကၽြန္မတိုု႔မိသားစုုကန္ေတာ္ေလးမဂၤလာေတာင္ညြန္႔ဘက္မွာေနခဲ့ဖူးတယ္.. နွစ္ထပ္ခြဲအုုတ္အိမ္ၾကီးျဖစ္တဲ့အျပင္ ဖုိးဖိုုးၾကီးက သူတိုု႔ေခတ္အခါက ကန္ထရိုုက္တာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေလေတာ့ အိမ္ၾကီးကိုု နွစ္ထပ္အုုပ္ရိုုး၊ နဲ႔ သံမဏိယက္မေတြနဲ႔ေဆာက္လုုပ္ခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ မ်က္နွာက်က္ျမင့္တဲ့အိမ္မ်ိဳးလည္းျဖစ္တာမိုု႔ ကၽြန္မတိုု႔နွစ္ထပ္ခြဲအိမ္ရဲ႕အျမင့္ဟာ ေဟာင္ေကာင္ငါးလႊာရဲ႕အျမင့္နဲ႔ညီမွ်ခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ေအာက္ထပ္ကိုု အလုုပ္ရံုုအျဖစ္ထားတာျဖစ္လိုု႔ ဘာအခန္းအေဆာင္မွမရွိတဲ့ ေဟာလ္တိုုက္ပ္ ပံုုစံမ်ိဳး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနပူတဲ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ကၽြန္မတိုု႔ဟာအိမ္ထဲမွာပဲ ၾကက္ေတာင္ရိုုက္တာတိုု႔ ၾကိဳးခုုန္တာတုုိ႔ ကိုု ေပ်ာ္ရႊင္စြာကစားခဲ့နိုုင္တယ္။

Tuesday, 8 May 2012

တစ္ခါက နန္းျမိဳင္



  
နန္းျမိဳင္နဲ႔ျပင္ဦးလြင္၊ ျပင္ဦးလြင္နဲ႔နန္ျမိဳင္..၊ ခြဲျခားမရတဲ့ ျပယုုဂ္တစ္ခုုပါပဲ။


ကၽြန္မ ၁၉၉၉  နဲ႕ ၂၀၀၀ ၂နွစ္ဆက္တိုုက္ ျပင္ဦးလြင္ကိုု အလုုပ္ကိစၥေတြနဲ႔ ေရာက္တယ္..။ မိတ္ေဆြေတြအိမ္မွာတည္းခိုုဖိုု႔ကလည္း အားနာေတာ့ သူတိုု႔က ေနရာထိုုင္ခင္းေကာင္းမြန္တဲ႔ တည္းခိုုေဆာင္တစ္ခုုကိုု စီစဥ္ေပးတယ္။ အခန္းေတြကလည္းေကာင္း၊ ေနရာျခံဝင္းကလည္းအက်ယ္ၾကီးဆိုုေတာ့ကာ တကယ္ကိုုနွစ္သက္စရာေပါ့..။ ကိုုယ့္အခန္းထဲမွာတင္ ဧည့္ခန္းသတ္သတ္ အိပ္ခန္းသတ္သတ္ဆိုုေတာ့ ပိုုေကာင္းတယ္..။ ေမြးေမေမ ကေတာ့ သေဘာက်တာေပါ့ေလ..။ ပန္းကေလးေတြကလည္း အႏြယ္လိုုက္ေလးေတြနဲ႕ေရာင္စံုု..။ ကိုုယ္ေတြယူတဲ့အခန္းက အေဆာက္အဦ တစ္ခုုလံုုးမွာ ၄ခန္းပဲ ပါတယ္..၊ နာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး..၊ အျဖဴေရာင္ အေဆာက္အဦၾကီးပဲ။



ေန႔ပိုုင္းဆိုုေတာ့ ဟိုုသြားဒီသြားနဲ႔မသိသာပါဘူး။ ခ်မ္းေအးေအးနဲ႕ မုုန္႔စားလိုုက္ ၊အပင္ေတြလိုုက္ၾကည့္လိုုက္၊ ေဂါက္သီးကိုုတုုတ္နဲ႕ရိုုက္လိုုက္နဲ႕ ေပ်ာ္စရာ..။ ညက်ေတာ့လည္း တေန႔လံုုး သြားထားလာထားနဲ႕ ပင္ပန္းျပီး အိပ္... ဟဟ.. ၊ မနက္လင္းခါနီးမွ စေတြ႔တာပဲ..။ ယူထားတဲ့အခန္းက အေပၚထပ္မွာ။ ေရခ်ိဳးခန္းျပတင္းတံခါးေတြက အျမင့္ၾကီးေတြ၊ ဘယ္သူမွ အျပင္က လာဖြင့္လိုု႔မရဘူး၊ မနက္၄နာရီခြဲေလာက္နိုုးလာတာနဲ႔ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္ေတာ့ ျပတင္းတံခါးက ပြင့္ေနတယ္။ ညကေသခ်ာပိတ္တယ္ဆိုုတာ ေသခ်ာေပမယ့္ မားသားမ်ားဖြင့္လိုုက္သလား ဆိုုျပီး ျပန္ပိတ္လိုုက္တယ္။ ဂ်က္ေတြကလည္း ခိုုင္ခိုုင္မာမာပါပဲ၊ ေသခ်ာဂ်က္ကိုုျပန္ခ်ျပီး ေအးေအးနဲ႔ ေစာင္ထဲ၀င္ေခြျပီး စာဖတ္ေနလိုုက္တယ္။

Saturday, 7 April 2012

တံခါးေခါက္တာ ဘယ္သူလဲ



၂၀၀၉  ခုုနွစ္ေလာက္ကေပါ့..။

ယခုုလက္ရွိအိမ္ကိုု မေရာက္ခင္တုုန္းက Stafford Hights  လိုု႔ေခၚတဲ့ ေတာင္ကုုန္းေပၚမွာ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ရပ္ကြက္ေလး တစ္ခုုမွာေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ မမေနတဲ့အိမ္ကလည္း ေတာင္ကုုန္းေလးေပၚမွာ၊ ညေနဆုုိ ျမိဳ႕ကိုုအေပၚစီးက ျမင္ရတဲ့ ေနရာေလး၊ နွစ္သက္စရာ ေကာင္းလွတယ္။ အိမ္ကေတာ့ Post War  အိမ္ပဲ၊ အုုတ္ခံပ်ဥ္ေထာင္အိမ္၊ မွန္ေတြပတ္ပတ္လည္ကာထားတဲ့ ထမင္းစားခန္းနဲ႕ ဧည့္ခန္းရွိတယ္၊

စေရာက္လာကတည္းက အိမ္ကေတာ့ သိပ္ျပီး သန္႔တယ္မထင္ဘူး၊ ဘာျဖစ္လိုု႔လည္း ဆိုုေတာ့ အေနာက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က အျမဲၾကည့္ေနသလိုုပဲ ခံစားရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အမွ်အတန္း ပံုမွန္ေဝျပီးေနခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔မွာေပါ့၊ မိတ္ေဆြမိသားစုုနွစ္စုုနဲ႔ အိမ္မွာ ညစာအတူတူစားဖိုု႔ ခ်ိန္းထားတယ္၊ ညဦးပိုုင္းအခ်ိန္ကေလးမွာ မိုုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္းရြာလာခဲ့တယ္။ မိသားစုုတစ္စုုက ေရာက္လာျပီး ေနာက္တစ္စုုအလာကိုု ဧည့္ခန္းထဲမွာ စကားေျပာရင္းေစာင့္ေနၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘဲလ္ တီးသံနဲ႔အတူ မမရဲ႕နာမည္ကိုုေခၚသံၾကားလိုုက္ၾကတယ္။ မမေရာ၊ သူငယ္ခ်င္းဇနီးေမာင္နွံေရာ၊ သူတိုု႔ရဲ႕အေမၾကီးေရာ ၾကားလိုုက္တာေပါ့၊ ဒီေတာ့ ထင္တာက ေနာက္သူငယ္ခ်င္း မိသားစုုေရာက္လာျပီလိုု႔ထင္ျပီး မမက အိမ္တံခါးမကိုု သြားဖြင့္လိုုက္တယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ရွိမေနဘူး၊ လမ္းေပၚမွာလည္း ကားေတြက ရွင္းလ်က္ပဲ၊ မိုုးေတြကလည္းသည္းသည္းမည္းမည္းရြာစဲ ..၊