ေမာင္ဂ်ာဂ်ာဘီသည္ ဟိုုစပ္စပ္
သည္စပ္စပ္နွင့္ အကုုန္ သိခ်င္ေသာ သူ ျဖစ္သည္။
တစ္ေန႔တြင္ မည္ကဲ့သိုု႔
စိတ္ကူးရသည္ မသိ၊ အစ္မျဖစ္သူ၏ အသံုုးမျပဳဘဲ သိမ္းထားသည္မွာ ၾကာျပီ ျဖစ္ေသာ အပ္ခ်ဳပ္စက္ကိုု
စစ္ေဆးကာ ျပန္ဆင္မည္ဟုု သိမ္းထားရာမွ ထုုတ္ယူလာသည္။ ထိုု႔ေနာက္ ကပ္ညိေနေသာ ဖုုန္မ်ားကိုု
ရွင္းလင္းကာ စက္ကိုု စမ္းသည္။ သိုု႔ေသာ္ စက္သည္ မည္သိုု႔မွ်ခ်ဳပ္၍ မရပါ။ ထိုု႔ေၾကာင့္
ဖခင္ျဖစ္သူကိုု အကူအညီေတာင္းကာ သားအဖ နွစ္ေယာက္ စက္ျပင္ပြဲကိုု က်င္းပၾကေလသည္။
အခ်ိန္အေတာ္ၾကာခဲ့ျပီ။ ထိုုအပ္ခ်ဳပ္စက္ကား
ခ်ဳပ္၍ မရေသးပါ။ ဂ်ာဂ်ာဘီ စိတ္ညစ္သြားသည္။ ထိုု႔ေၾကာင့္ အစ္မျဖစ္သူ ရန္ကုုန္တြင္ အလုုပ္လုုပ္စဥ္က
အတူတကြ အလုုပ္လုုပ္ခဲ့ဖူးေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုု ဖုုန္းဆက္ကာ အကူအညီေတာင္းသည္။ ထိုုမိန္းကေလးကလည္း
သူမ၏ အလုုပ္ျပီးခ်ိန္ ညေနပိုုင္းတြင္ အိမ္သိုု႔ ေရာက္လာသည္။ ထိုု႔ေနာက္ ထိုု အပ္ခ်ဳပ္စက္ကိုု
ထပ္၍ ျပင္ၾကျပန္သည္။ သိုု႔ေသာ္ အပ္ခ်ဳပ္စက္ကား ေခါင္းမာလွစြာပင္ ခ်ဳပ္၍မရပါ။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ
ၾကိဳးစားျပီးသည့္တိုုင္ သူတိုု႔ျပင္၍ မရေတာ့ေသာအခါ အစ္မျဖစ္သူ ရွိစဥ္က အျမဲေခၚျဖစ္ခဲ့ေသာ
စက္ျပင္ဆရာကိုု ဖုုန္းဆက္ေခၚၾကသည္။
စက္ျပင္ဆရာ ေရာက္လာေသာအခါ စက္ကိုု စစ္ေဆးသည္။ ထိုုအခါတြင္ မွားယြင္းေနသည့္
အေၾကာင္းအရာကိုု စက္ျပင္ဆရာက ရွာေဖြေတြ႕ရွိသြားသည္။ ၁၀မိနစ္မွ် အၾကာတြင္ အပ္ခ်ဳပ္စက္သည္
ခ်ဳပ္၍ ရသြားျပီ ျဖစ္သည္။ ထိုု႔ေနာက္
ဝန္ေဆာင္ခ ၄၀၀၀ ရယူကာ ျပန္သြားေလသည္။
ခ်ုုဳပ္၍မရေသာ အေၾကာင္းရင္းမွာကား
ဂ်ာဂ်ာဘီသည္ အပ္ခ်ဳပ္စက္တြင္ အပ္ကိုု ေျပာင္းျပန္တပ္ထားေသာေၾကာင့္သာတည္း။
ေမာင္ဂ်ာဂ်ာဘီသည္ ဤသိုု႔
ေတာ္ေသာ စက္ျပင္ဆရာ တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သည္။
တစ္ရက္တြင္ အစ္မျဖစ္သူ ရန္ကုုန္သိုု႔
ေရာက္လာသည္။ ထိုုအခါ ဂ်ာဂ်ာဘီသည္ အစ္မျဖစ္သူအား ေဘာင္းဘီအရွည္၊ အတိုု ခ်ဳပ္နည္းကိုု
သင္ေပးရန္ေျပာေလသည္။ အစ္မျဖစ္သူလည္း သင္ေပးမည္ဟုု ကတိျပဳကာ သူ႔အား စက္ကိုုနင္းခိုုင္းေလသည္။
ဤတြင္ ေမာင္ဂ်ာဂ်ာဘီသည္ အဆင္ေျပစြာ စက္ကိုု ေျဖာင့္ေအာင္ နင္းနိုုင္ေနျပီ ျဖစ္သည္။
ထိုု႔ေနာက္ အစ္မျဖစ္သူက လြန္းအိမ္နွင့္ အပ္ခ်ည္မ်ားကိုု ျဖဳတ္ကာ လြန္းအိမ္ျပန္ထည့္ျခင္း၊
အပ္ခ်ည္သြင္းျခင္းတိုု႔ကုုိ ျပေပးေလသည္။ ေမာင္ဂ်ာဂ်ာဘီလည္း လိုုက္မွတ္ေလသည္။
ထိုု႔ေနာက္တြင္ အစ္မက အပ္ခ်ည္နွုုင့္
လြန္းအိမ္ကိုု ျဖဳတ္ကာ မိမိဘာသာ ျပန္တပ္ရန္ ေပးေလသည္။ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ လြန္းအိမ္တပ္ျခင္း၊
အပ္ခ်ည္သြင္းျခင္းတိုု႔ကိုု မွန္ကန္စြာ ျပဳလုုပ္နိုုင္သည္။ ထိုု႔ေနာက္ ခ်ည္စမ္းသည့္အေနျဖင့္
အဝတ္တစ္စေပၚတြင္ အပ္ခ်ည္ေၾကာင္း တင္ၾကည့္သည္။ ခ်ည္ေၾကာင္းသည္ မလွပပါ။ အေပၚခ်ည္ေလ်ာ့သည္
လား ေအာက္ခ်ည္တင္းသည္လားမသိ၊ အေပၚခ်ည္ေၾကာင္း ေလ်ာ့ကာ ေအာက္ခ်ည္ကား ျပတ္မတတ္ တင္းေနသည္။
ထိုု႔ေနာက္ အေပၚခ်ည္ကိုု အရင္ညွိ၏။ ခ်ည္ေၾကာင္းကာ လွမလာပါ။ ထိုု႔ေနာက္ေအာက္ခ်ည္ရွိရာ
လြန္းအိမ္ကိုုညွိျပန္သည္။ သိုု႔ေသာ္ ထူးမလာေပ။
ဂ်ာဂ်ာဘီ စိတ္ညစ္သြားသည္။
အဘယ္ေၾကာင့္ အပ္ခ်ည္ေၾကာင္းေတြမလွသည္ကိုု သူရွာမရေပ။ အတန္ၾကာ ၾကိဳးစားျပီးေနာက္ မရေတာ့ေသာအခါ
အစ္မျဖစ္သူကိုု ေျပာျပေလသည္။ အစ္မက သူတပ္ဆင္ထားသည္မ်ားကိုု စစ္ေဆးၾကည့္ေသာအခါ လြဲေခ်ာ္မွဳကိုု
ေတြ႕ခဲ့သည္။ ခ်ည္မ်ား တပ္ဆင္ထားသည္မွာ
မွန္ေသာ္လည္း ခ်ည္အတင္း၊ အေလ်ာ့ ျပဳေသာ ဘားကေလးအတြင္း အပ္ခ်ည္အျဖတ္တြင္ အပ္ခ်ည္သည္
ဘားအတြင္း မဝင္ဘဲ အေနာက္ဘက္မွ ေခ်ာ္ကာ တပ္ဆင္ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ မျမင္ရေသာ
အေျခအေနတြင္ ခ်ိန္ဆ၍ တပ္ဆင္ရေသာေၾကာင့္ ဂ်ာဂ်ာဘီ၏ အမွားမဟုုတ္၊ အစကနဦး သံုုးသူမ်ား
မၾကာခဏ ျဖစ္တတ္ေသာ အမွားျဖစ္သည္ဟုု အစ္မက ဆိုု၏။
ထိုု႔ေနာက္တြင္မူ ေမာင္ဂ်ာဂ်ာဘီကေလးသည္
ထိုုအမွားမ်ားကိုု ထပ္မံ မျဖစ္ေတာ့ေပ။ မၾကာမီ အခ်ိန္တြင္ မိမိ ဝတ္ဆင္ေသာ ေဘာင္းဘီတိုု။
ေဘာင္းဘီရွည္မ်ားကိုု ကိုုယ္တိုုင္ခ်ဳပ္ကာ ဝတ္ဆင္နိုုင္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ ဤသိုု႔
လြဲတတ္ ေခ်ာ္တတ္ေသာ အနွီေမာင္ဂ်ာဂ်ာဘီသည္ အဝတ္အထည္ပံုုစံမ်ားကိုု ထုုတ္လုုပ္ နိုုင္မည့္သူ
မျဖစ္နိုုင္ဟုု မည္သူေျပာနိုုင္ပါမည္နည္း။
မမဝသုုန္
11:45:00PM
02-03-2013
Saturday (Taung Soon)
