ျငိမ္းခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ေစခ်င္

ပံ့သကူ..

ပံ့သကူသား ဆိုတာ လက္ရွိ ကၽြန္မတိုု႔ က်င္လည္ေနတဲ့ လူ႔ေဘာင္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရရန္ မလြယ္ကူေသာ အရာ တစ္ခုုသာ..။

တစ္ေန႔က ကၽြန္မဆိုုင္ကို ညီမေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္..။ စကားစျမည္ ေျပာၾကရင္း သူေျပာတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ ကိုုယ္ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ အေၾကာင္း တိုုက္ဆိုုင္လာေတာ့ ဒါေတြဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ကၽြန္မရဲ႕ ေခါင္းထဲကိုု တန္းစီျပီး ဝင္လာၾကတယ္..။

ရွင္သန္ေနထိုုင္ၾကတဲ့ အခ်ိန္တိုုေလး အတြင္းမွာ ကၽြန္မတိုု႔ဟာ ကၽြန္မတိုု႔ကိုုယ္ခႏၶာ ရွင္သန္ဖြံ႔ျဖိဳးဖုုိ႔၊ က်န္းမာဖိုု႔ ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ အသား၊ ငါးေတြကိုု မက္မက္ေမာေမာ စားသံုုးခဲ့ၾကတယ္။

တစ္မနက္ေစာေစာမွာေတာ့ ကၽြန္မဟာ လိုုခ်င္တဲ့ အသား၊ ငါးနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ဝယ္ဖိုု႔ ေစ်းကိုု ထြက္လာခဲ့တယ္။ ပံုုမွန္အားျဖင့္ ညီမဝမ္းကြဲေလးက အျမဲသြားဝယ္ေနက် ျဖစ္ေပမယ့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့သူ႔ကိုု မနွိဳးခ်င္တာကတစ္ေၾကာင္း၊ ေစ်းကိုု မေရာက္တာ ၾကာေနျပီ ျဖစ္တာကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ထဲ ေစ်းဘက္ကိုု ထြက္ခဲ့တယ္။ မနက္ေစာေစာ ေစ်းဝယ္ျခင္းအားျဖင့္ စိတ္ၾကိဳက္ဟင္းသီးဟင္းရြက္နဲ႔ သစ္သီးေတြကိုု လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရတဲ့အတြက္ ကၽြန္မ အင္မတန္ ေက်နပ္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ေနာက္ဆံုုးမွာ အသားအခ်ိဳ႕ နဲ႔ ငါး ပုုဇြန္ နဲနဲ ဝယ္မယ္ရယ္လိုု႔ ရည္ရြယ္ရင္း အသားတန္းဘက္ကိုု ေရာက္ခဲ့တယ္။

အခ်ိဳ႕ ဆိုုင္ေတြကလည္း ခင္းက်င္းတုုန္း၊ အခ်ိဳ႔ဆိုုင္ေတြကလည္း ခင္းက်င္းျပီးသား သားငါးေတြကိုု ေနရာျပန္ခ်ရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စကားစျမည္ ေျပာေနတုုန္းရွိၾကေသးတယ္။ အခ်ိန္ကလည္း ေစာေနေသးတာေၾကာင့္ ေစ်းဝယ္တဲ့သူေတြကလည္း ပါးေနတာကိုုး..။ အနီေရာင္အသားကိုု စားလိုု႔မရတဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ ၾကက္သားအနည္းငယ္ေတာ့ ဝယ္မယ္လိုု႔ ရည္ရြယ္ရင္း ၾကက္သားေရာင္းတဲ့ ဆိုုင္ဘက္ကိုု ထြက္လာခဲ့တယ္။  ကၽြန္မ အတြက္ စိတ္နွလံုုး ထိခိုုက္စရာဟာ ထိုုေနရာမွာ စေတြ႔တာပါပဲ။

ၾကက္သားသည္ရဲ႕ နေဘးမွာ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ေရေႏြးအိုုးၾကီးၾကီးတစ္လံုုး ရွိေနပါတယ္။ စက္ဘီးေနာက္မွာ ေဇာက္ထိုုးဆြဲျပီး သယ္သူလာျခင္းခံရတဲ့ ၾကက္ေတြဟာ မူးေနာက္ ေနပံုုရတယ္။ ေခါင္းကေလးေတြ တခ်က္ တခ်က္လွဳပ္လိုုက္ ေတာင္ပံေလးေတြ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ လွုုပ္လိုုက္နဲ႔ သက္ေသာင့္သက္သာ မရွိမွုုကိုု အမွတ္မထင္ျမင္ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ ဒီျမင္ကြင္းကိုု ဘာရယ္မဟုုတ္ပဲ ၾကည့္ေနမိတဲ့ ကၽြန္မဟာ ေစ်းသည္ရဲ႕ ထင္မွတ္မထားတဲ့ အျပဳအမူေၾကာင့္ ဝိဘစၦရသ ကိုု စတင္ခံစားရပါေတာ့တယ္။ သူဟာ ၾကက္အရွင္ေတြကိုု တစ္ေကာင္ျပီး တစ္ေကာင္ ေျခေထာက္ကေနကိုုင္ရင္း ပြက္ပြက္ဆူတဲ့ ေရအိုုးထဲကိုု နွစ္ နွစ္ခ်လိုုက္ပါတယ္။ အပူေၾကာင့္လန္႔ျပီး တစ္ခ်က္နွစ္ခ်က္သာ ေတာင္ပံခတ္ ရုုန္ကန္ခြင့္ ရတဲ့  ၾကက္ေတြဟာ မိနစ္ပိုုင္းအတြင္းမွာ ျငိမ္သက္သြားရင္း အိုုးရဲ႕ အျပင္ဘက္ကိုု ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္။

ဒီျမင္ကြင္းဟာ သူတုုိ႔အတြက္ေတာ့ သမရိုုးက် နိစၥဒူဝျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ အေတာ္ကေလး အဆင္မေျပခဲ့ပါဘူး။ ေ၇ေႏြးပူ၊ဆီပူ တစ္စက္ နွစ္စက္ေလာက္ စင္မိ ေလာင္မိရင္ေတာင္ ကၽြန္မတိုု႔မွာ ပူေလာင္ျခင္းကိုု သိသိသာသာ ခံစားရျပီး သက္သာရာ ေဆး သိုု႔မဟုုတ္ တခုုခုုကိုု ရွာၾကံလိမ္းၾကတယ္ မဟုုတ္လား။  ဆူေနတဲ့ ေရေႏြးအိုုးထဲကိုု အရွင္လတ္လတ္ အနွစ္ခံရတဲ့ၾကက္ေတြ ဘယ္လိုုခံစားရမလဲ။ ကၽြန္မတိုု႔သာ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ေရေႏြးအိုုးထဲကိုု ျပဳတ္က်ရင္ျဖစ္ေစ၊ အနွစ္ခံရရင္ျဖစ္ေစ ဘယ္လိုုခံစားရမလဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မခံစားရတာက ကိုုယ့္ကိုုယ္နဲ႔နွိဳင္းယွဥ္မိတဲ့ စိတ္တခုုသာ။

ၾကက္၊ ဝက္၊ အမဲ တိုု႔ကိုု ကမာၻ အသီးအရြက္အျဖစ္ သတ္မွတ္တယ္ လိုု႔ မွတ္သား ဖူးခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ေရာက္ရွိခဲ့ဖူးတဲ့နိုုင္ငံအခ်ိဳ႔မွာ ၾကက္၊ဝက္၊ အမဲ တို႔ကိုု စီမံေတာ့မယ္  ဆိုုရင္ အရင္ဦးဆံုုး ေမ့ေဆးေပးလိုုက္ျပီး သတၱဝါေတြကို နာက်င္ျခင္း မခံစားေစရဘဲ ေသဆံုုးသြားေစခဲ့တယ္။ ဒီအတြက္ သူတိုု႔ဟာ မေသခင္မွာ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕စြာ ရုုန္ကန္ေနဖိုု႔ မလိုုေတာ့သလိုု မေသဆံုုးခင္မွာ နာက်င္ျခင္းဒုုကၡကိုုလည္း သိရွိမသြားၾကေတာ့ဘူး။

ကၽြန္မတိုု႔ နိုုင္ငံမွာေတာ့ ဘာျဖစ္လိုု႔မ်ား ကိုုယ့္အေသြးအသား မဟုုတ္ရင္ ျပီးေရာ ဆိုုျပီး ျပီးစလြယ္ ျဖစ္သလိုု သတ္ျဖတ္နိုုင္ၾကရတာလဲ။  ျပဳခဲ့တဲ့ တေန႔တာ အျပဳအမူေတြအတြက္ သူတိုု႔ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းမွ အိပ္ေပ်ာ္ၾကရဲ႔လားလိုု႔ ကၽြန္မ သံသယ ျဖစ္မိတယ္။ သူတိုု႔ ေနာင္တမ်ား ရေနမလား..။

လူအပါအဝင္ သတၱဝါတုုိင္းဟာ ကိုုယ့္အသက္နဲ႔ခႏၶာကိုု မက္ေမာတြယ္တာၾကတယ္ မဟုုတ္လား။

အျမင္မေတာ္ေသာ အသက္ေမြးျခင္းမွ အားလံုုးကင္းလြတ္ၾကပါေစ။

မမဝသုန္
FEB-2015 (YGN)

ပါေလရာ မမ

မမ ေနရာတကာ စပ္စပ္ စပ္စပ္ နွင့္ ပါခ်င္သည္။ သြားရာလမ္းေပၚတြင္ အဆင္မေျပတာ ေတြ႔လွ်င္ အနည္းဆံုုး သတင္းေလးေမးလိုုက္ရမွ စားဝင္အိပ္ေပ်ာ္သည္။ ထိုု႔ေၾကာင့္ ရံဖန္ရံခါ ဆဲဆိုုတာခံရ၍ ရံဖန္ရံခါ ရဲစခန္း ေရာက္လုုနီးနီး ျဖစ္ခဲ့သည္။ သိုု႔ေသာ္ ထိုုအက်င့္ကိုု ေဖ်ာက္ပစ္ဖိုု႔ကိုု မမ စိတ္မကူးပါ။

တစ္ရက္တြင္ မမ အလုုပ္မွ ျပန္လာသည္။ စေနေန႔ ေန႔လည္ ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ လမ္းတြင္ ကားမ်ားရွင္းေနသည္။ ကားကိုုလက္ယာဘက္ကပ္၍  သီခ်င္းေလး နားေထာင္ကာ သတ္မွတ္ထားေသာ နွုုန္းထက္ ေလ်ာ့ေမာင္းလာသည္။ မမကားေရွ႕ဘက္ ကား၂စီးစာမွ် အကြာတြင္  စက္ဘီသမားတစ္ဦးလည္း ေအးေအးလူလူ နင္းကာ သြားေနသည္။ မမ စက္ဘီးသမားမ်ားကိုု အလြန္ေၾကာက္သည္။ မေတာ္ ကိုုယ့္ကားေရွ႕  လဲျပိဳလာလွ်င္ မခက္ပါလား။ ထိုု႔ေၾကာင့္  အလ်င္လိုုရန္လည္း မရွိသျဖင့္ သူ႔ေနာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆးလိုုက္လာခဲ့သည္။

ထိုုကဲ့သိုု႔ လိုုက္လာျခင္းသည္ပင္ မမ အတြက္ ကံေကာင္းျခင္း ျဖစ္မည္ဟုုထင္ရသည္။ ထိုု႔ျပင္ ထိုုစက္ဘီးသမားအတြက္လည္း ကံေကာင္းျခင္းျဖစ္မည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုုေသာ္ စက္ဘီးသမားသည္ ရုုတ္တရက္ လက္ယာဘက္ လူသြားလမ္းရွိရာသိုု႔ လဲျပိဳသြားကာ စက္ဘီးက ေရွ႕ခပ္လွမ္းလွမ္းသိုု႔ေရာက္ရွိသြားသည္။ မမလည္း ရုုတ္တရက္ ကားကိုု အရွိန္ေလွ်ာ့လိုုက္ျပီး လမ္းမေပၚတြင္  လမ္းတစ္လမ္းစာ ကန္႔လန္႕ျဖတ္နီးပါး ရပ္လိုုက္သည္။ ထိုု႔ေနာက္ လဲေနသူရွိရာသိုု႔ ေျပးသြားရာ ထိုုသူသည္ မည္သိုု႔မွေခၚ၍မရေပ။ အနီးအနားမွ ရွိေနေသာလူမ်ားလည္း တစ္ခဏအတြင္းေရာက္လာသည္။ အေရးေပၚဌာနသိုု႔ ဖုုန္းဆက္သူကဆက္ၾကသည္။ ကူညီျပဳစုုသူက ကူညီျပဳစုုၾကသည္။ ဆိုုးသည္မွာ သူသည္ ဦးေခါင္းကိုု ဘယ္ဘက္ေစာင္းလ်က္လဲေနကာ မ်က္လံုုးမ်ားက ပြင့္လ်က္နွင့္ မည္သိုု႔မွ် တံုု႔ျပန္မွဳ မရွိျခင္းပင္။ မမလည္း 000 ကိုုနွိပ္ကာ လူနာတင္ကားကို လွမ္းေခၚလိုုက္ျပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ရွင္းျပကာ ေနရာကိုု ေျပာျပလိုုက္သည္။ ထိုုအခ်ိန္တြင္ လမ္းေပၚမွ ျဖတ္သြားေသာ ကားအခ်ိဳ႕က ကားကိုု လမ္းတြင္ ကန္႔လန္႔နီးပါး ရပ္ထား ေသာေၾကာင့္ F သံမ်ားျဖင့္ ဂုုဏ္ျပဳၾကသည္။ လဲေနေသာ သူကိုု ျမင္မွ Sorry ၾကျပန္သည္။

၁၀မိနစ္မွ်ၾကာေသာအခါတြင္ ဥၾသသံ ေပးလ်က္ လာေနေသာ လူနာတင္ယာဥ္အသံကိုု ၾကားရသည္။ ထိုုအခါမွ မမလည္း ကန္႔လန္႔ရပ္ထားေသာ ကားကိုု ျပန္ေရႊ႕ကာ အိမ္သိုု႔ျပန္လာခဲ့သည္။

ဆိုုးသည္မွာ ထိုုသူ၏ တံုု႔ျပန္မွဳကင္းမဲ့ေနေသာ မ်က္လံုုးမ်ားနွင့္ မ်က္နွာသည္ အာရံုထဲတြင္ တဝဲလည္လည္ နွုုင့္ ၂ရက္ ၃ရက္မွ် အလည္လာေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

မ်ားမၾကာမီ နွစ္ရက္ခန္႕တြင္ အိမ္တစ္လံုုး၏ မ်က္နွာက်က္မ်ား မွိဳကြက္မ်ား ခၽြတ္ရန္ မည္၍ မည္မွ် က်မည္ကိုု ေစ်းသြားျဖတ္ျပီး အျပန္တြင္ မမ၏ မေနတတ္ မထိုုင္တတ္ေသာ အက်င့္သည္ မမကိုု ေဘးၾကပ္နံၾကပ္  ျဖစ္ေစျပန္သည္။

မည္သည့္အိမ္မွ မည္သူ၏ ေခြးမွန္မသိေသာ ေခြးတစ္ေကာင္သည္ အေရွ႕ဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ သြားေနေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ရွိရာသိုု႔ တိတ္တဆိတ္နွုုင့္ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ၾကိဳးစားေနသည္။ ထိုုေခြး၏ မူဟန္မွာ ရန္ကုုန္တြင္ မမေနခဲ့စဥ္က ေတြ႔ခဲ့ဖူးေသာ ငနီဆိုသည့္ ေခြးနွင့္ ေတာ္ေတာ္ဆင္တူသည္။ ထိုုေခြးက အလစ္တြင္ ဝင္ဆြဲတတ္ေသးသည္ မဟုုတ္ပါလား။ ထိုု႔ေၾကာင့္ စိုုးရိမ္တၾကီးနွင့္ ထိုုကေလးမကိုု လွမ္းေအာ္၍ သတိေပးကာ ထိုုေခြးကိုုလည္း  အိမ္ရွင္ေပးသြားေသာ မေသာက္ရေသးသည့္ Energy Drink ဗူးနွင့္ လမ္းပစ္လိုုက္မိသည္။

ထိုုေခြးသည္ပဲ ကံဆိုုးသည္လား မမသည္ပဲ လက္ေျဖာင့္တပ္သား ျဖစ္ေလသည္လားမသိ ေခြး၏ ေရွ႕ယာလက္ ကိုု ထိမိကာ ေခြက တအိန္အိန္နွင့္ ေအာ္ေလသည္။ အာရံုုေျပာင္းကာ မမ ဆီမ်ား ေျပးလာေလမည္လားဟုု စိုုးရိမ္ကာ ေနတုုန္း ေခြးကားေျပးမလာပဲ ေခြးပိုုင္ရွင္ ဟူသည့္ မိန္းမၾကီးက ေနာက္မွ ေရာက္လာျပီး သူ႔ေခြးကိုုနွိပ္စက္ပါတယ္ဆိုုကာ သူ႔ေခြးကိုု သြားဆြဲေခၚလာရင္း ျပႆနာ ရွာပါေတာ့သည္။

ကေလးမေလးကလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ရပ္ေနဆဲ၊ ေခြးကလည္း တအိန္အိန္ေအာ္ေနဆဲ၊ ေခြးပိုုင္ရွင္ မိန္းမၾကီးကလည္း တျဗဲျဗဲနွင့္ ….။

ထိုု႔ေနာက္ သူက တိရိစာၦန္ညွင္းပန္းနွိပ္စက္မွုုနွင့္ ကိုုင္ေပါက္လာေသာအခါ မမလည္း တိရိစာၦန္ေမြးသူတိုု႔၏ စည္မ်ဥ္းစည္းကမ္းတိုု႔ကိုု ၾကားဖူးနားဝနွုုင့္ ျပန္ေျပာရပါေတာ့သည္။ ေခြးကားနာေတာ့ နာေပမည္။ အရိုုးက်ိဳးရ အက္ရေလာက္ေအာင္ေတာ့ မည္သိုု႔မွ် မျဖစ္နိုုင္ပါ။ သူကလည္း ေခြးကိုု စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ လမ္းေပၚ ေရာက္ေစသည္မဟုုတ္ပါလား။

ေနာက္ဆံုုးတြင္ တျဗဲျဗဲ အသံၾကီးနွုုင္ ရန္ေတြ႕ေနသည္ကိုု သည္းမခံနိုုင္သည့္အဆံုုး

“နင့္ေခြးကိုု အခုု ေဆးခန္းေခၚသြားမယ္..၊ အရိုုးအက္လား၊ က်ိဳးလား ဓာတ္မွန္ရိုုက္မယ္။ နင့္ေခြး တခုုခုု ျဖစ္ရင္ ေဆးကုုစရိတ္ငါေပးမယ္၊ တကယ္လိုု႔ ဘာမွ မျဖစ္ရင္ နင္ေခြးကိုု ေသခ်ာမထိန္းသိမ္းနိုုင္လိုု႔ လမ္းသြားလမ္းလာကိုု အႏၱရယ္ျပဳတယ္ ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း Council နဲ႔ RSPCA ကိုု တိုုင္မယ္..”  ဆိုုျပီး ေျပာလိုုက္ေတာ့တယ္။

အဲ့သည္ေနာက္မွာေတာ့ သူမက F_ _ _   ခ်င္းမိုုးမႊန္ေအာင္ ျမည္တြန္ေတာက္တီးကာ Body Language မ်ားျပျပီး ေခြးကိုုေခၚသြားပါေတာ့တယ္..။

ကေလးမေလးလည္းမရွိေတာ့..၊ ေခြးနွင့္ ေခြးပိုုင္ရွင္လည္း မရွိေတာ့မွ မမလည္း အိမ္ျပန္လာခဲ့ေတာ့တယ္..။

တြတ္ပီ ေအာ္သလိုုေအာ္ရမလား.. ၊ မုုဆိုုးေက်ာ္ဖိုုးေထာ္ ေအာ္သလိုု ေအာ္ရမည္လား မေျပာတတ္ေတာ့ပါ..။

မမဝသုန္
06-05-2013
Monday (BNE)

မမ နွင့္ စာဗူးေတာင္းျဖစ္သြားေသာဆံပင္

မမသည္ အိမ္ျပင္ေနေသာေၾကာင့္ ဘိလပ္ေျမမွဳန္မ်ား၊ ေက်ာက္မွုုန္မ်ားျဖင့္ တစ္ေခါင္းလံုုး ေဖြးေဖြးျဖဴေနသည္။ အိမ္တြင္လည္း ေက်ာက္ျပားမ်ား ကပ္၍ မျပီးေသးေသာေၾကာင့္ ေရခ်ိဳးခန္းမွာလည္း သံုုး၍ မရေသးပါ။ ထိုု႔ေၾကာင့္ ေဖြးေဖြးျဖဴကာ ဂ်ပ္ခဲ ျဖစ္ေနေသာ ဆံပင္ရွည္တိုု႔ကိုု ဆိုုင္တြင္ သြားေလွ်ာ္ရန္ ဆံုုးျဖတ္လိုုက္သည္။

ထိုု႔ေနာက္ နာမည္ အတန္ရွိေသာ ဆံပင္ျပဳျပင္ဆိုုင္သိုု႔ ထြက္ခဲ့သည္။ ခဏခဏ မဟုုတ္သည့္တိုုင္ ရံဖန္ရံခါ ဆိုုသလိုုေရာက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆိုုင္မွ ဝန္ထမ္း မိန္းကေလးမ်ား နွင့္လည္း ရင္းနွီးျပီး ျဖစ္သည္။ ထိုုေန႔တြင္ မမကိုု ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးသည့္ မိန္းကေလးမွာ မမ တစ္ခါမွ် မျမင္ဖူးေသာ မိန္းကေလးျဖစ္သည္။ သိုု႔ရာတြင္ မမသည္ ဇီဇာ ေၾကာင္တတ္သူမဟုုတ္သျဖင့္ လူေရြးမေနေတာ့ပါ။

သိုု႔ေသာ္ ကံတရားသည္ မမဘက္တြင္ မရွိပါ။ မမ၏ဆံပင္မ်ားသည္ ဆံလံုုးအမွ်င္ေသးငယ္ ျပီး ေပ်ာ့ကာ ေခြႏြယ္သည္။ နက္ေမွာင္ ေျဖာင့္စင္းေသာ ဆံေကသာ ပိုုင္ရွင္ မဟုုတ္ပါ။ ဤအခ်က္ကိုု ထိုုမိန္းကေလး သတိမမူျဖစ္မိသည္ ထင္၏။ ေခါင္းေလွ်ာ္ျပီး Conditioner ထည့္ျပီးခ်ိန္တြင္ မိန္းကေလးသည္ မမ၏ ဆံပင္ရွည္မ်ားကိုု ခြက္ေသးေသးေလးတစ္ခြက္ တြင္ ထည့္ကာ  Conditioner နွင့္ေရာေႏွာ၍ ပြတ္ေလွ်ာ္ေလသည္။ ထိုုအခါ နဂိုု ေလွ်ာ္ျပီး ခ်ိန္တြင္ မရွင္းထားျခင္း၊ ခြက္ေသးေသးတြင္ ဆံပင္မ်ားကိုု ျပြတ္သိပ္ထည့္ထားကာ အတန္ၾကာ ထားရွိျခင္းတိုု႔ေၾကာင့္ အျပီးသတ္ ေခါင္းေလွ်ာ္ျပီးခ်ိန္တြင္ ဆံပင္ရွည္တိုု႔သည္ ေရာေနွာ ရွဳပ္ေထြးကာ ဆံပင္အရင္းနားတြင္ စာဗူးေတာင္းတစ္ခုုကဲ့သိုု႔ ျဖစ္ေနေလသည္။

ထိုုအခါမွ မ်က္လံုုးတိုု႔သည္ လင္းကြင္းေလာက္ က်ယ္ရေတာ့သည္။ ဆံပင္တိုု႔သည္လည္း မည္သိုု႔မွ် ရွင္းမရေတာ့ေပ။ ထိုုအခ်ိန္မွ ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္နွင့္ မန္ေနဂ်ာတိုု႔ ေရာက္လာကာ မမ၏ ဆံပင္ကိုု ကူညီကာ ရွင္းေပးၾကသည္။ သိုု႔ေသာ္ ဆံပင္တိုု႔သည္ စာဗူးေတာင္း အျဖစ္သိုု႔ ေျပာင္းခဲ့ျပီး ျဖစ္၏။ ပိုုင္ရွင္ျဖစ္သူနွင့္ ဝန္ထမ္းကေလးမ်ားလည္း မမကိုု အားနာကာ ထိုုခဲေနေသာ ဆံပင္တိုု႔ကိုု ဆံပင္ေပ်ာ့ေဆးမ်ား၊ ဆီမ်ားထည့္ကာ ေျပေစရန္ ၾကိဳးစားၾက ေလသည္။ သိုု႔ရာတြင္ ဆံပင္တိုု႔သည္ မမကဲ့သိုု႔ပင္ ေခါင္းေၾကာမာလွသည္။ ၁နာရီမွ် ၾကိဳးစား ျဖည္ၾကေသာ္လည္း ေျပမသြားပါ။

မမလည္း အေတာ္ပင္ စိတ္ညစ္သြားသည္။ ေန႔လည္ပိုုင္းတြင္ ခ်ိန္ဆိုုထားေသာ ကိစၥမ်ား လည္း ရွိေနသည္။ ဖုုန္းမ်ားကလည္း တဂြမ္ဂြမ္ လာလွျပီ။ ထိုု႔ေနာက္ေတာ့ ပခံုုးမွ်ေလာက္ အရွည္က်န္လွ်င္ ေတာ္ျပီ၊ က်န္ေသာခဲေနေသးသည့္ ဆံပင္မ်ားကိုု ျဖတ္ထုုတ္လိုုက္ရန္သာ ေျပာလိုုက္ေတာ့သည္။ သိုု႔ေသာ္ ထိုုမိန္းကေလးမ်ားမွာ ဆက္လက္ၾကိဳးစားခ်င္ပံုုရသည္။ ေနာက္ထပ္ အခ်ိန္ ၄၅ မိနစ္မွ် ကုုန္သြားသည္။ ဆံပင္လည္း ရွင္းမလာနိုုင္ေသးပါ။ မမလည္း ထပ္၍ အခ်ိန္မေပးနိုုင္ေတာ့ပါ။ သူတိုု႕ ရွင္းေသာဒဏ္ေၾကာင့္ ဦးေရျပားလည္း နာက်င္လွသည္ မဟုုတ္ပါလား။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆက္မရွင္းေတာ့ရန္နွင့္ ျဖတ္လိုုက္ရန္သာ By Force ျဖင့္ ရပ္ခိုုင္းရေတာ့သည္။ သူတိုု႔ေတာ္ၾကပါေပသည္။ ခဲေနေသာ ဆံပင္အခ်ိဳ႕တိုု႔ကိုု ျဖတ္ေတာက္လိုုက္ေသာအခါ မမ၏ ခါးေက်ာ္ေက်ာ္မွ် ရွိေသာ ဆံပင္တိုု႔သည္ အခ်ဳ႕ိကား ပခံုုးမွ်ေလာက္၊ အခ်ိဳ႕ကား ေက်ာလည္မွ်ေလာက္၊ အခ်ိဳ႕ကား နားရြက္ေအာက္မွ်ေလာက္၊ အခ်ိဳ႕ကား ခါးမွ်ေလာက္၊ အခ်ိဳ႕ကား ခါးလည္မွ်ေလာက္ျဖင့္ ေမာ္ဒန္ဆန္ေသာ ဖက္ရွင္သစ္ ဆံပင္ပံုုစံ က်န္ခဲ့ေလသည္။

မမလည္း ဆံပင္တိုု႔ ေျပသည္နွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ ဆံပင္တိုု႔ကိုု ဆံညွပ္ျဖင့္ ေခါက္သိမ္းကာ ခ်ိန္ဆိုုထားရာသိုု႔ ေျပးရေလသည္။ အလုုပ္ကိစၥမ်ား ေျပာစရာ ေျပာျပီးေသာအခါတြင္ မညီမညာနွင့္ ေမာ္ဒန္ဒီဇိုုင္းျဖစ္ေနေသာ ဆံပင္တိုု႔ကိုု အနည္းငယ္ ညီေသာပခံုုးမွ်အရွည္မွ ျဖတ္ခ်လိုုက္ရေတာ့သည္။ နဂိုုဆံပင္ အရွည္ ျပန္ရရန္မွာမူ  နွစ္နွစ္သံုုးနွစ္မွ် ၾကာဦးမည္မွာ သံသယ ျဖစ္စရာ မရွိေတာ့ပါ။

ထိုု႔ေနာက္တြင္ေတာ့ မမသည္ ပခံုုမွ်ေလာက္ေသာ မတိုုမရွည္ဆံပင္နွင့္ မခ်ိဳမခ်ဥ္ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္တြင္ ဆံပင္ေလွ်ာ္ျခင္းကိုု ျပဳရန္ အေတာ္ပင္ သတၱိေမြးရဦးမည္ မွာ ေသခ်ာလွသည္။

မွန္သားျပင္တြင္ တိုုစိစိ ဆံပင္တိုု႔ကိုု ျမင္တိုုင္း နဂိုုေခြေခြလိပ္လိပ္နွုုင့္ လွပသည္ဟုု ထင္ရေသာ ဆံပင္တိုု႔ကိုု လြမ္းဆြတ္လွသည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။ ။

မမဝသုုန္

10:00:10 PM

22-02-2013

Friday (YGN)

မမ နွင့္ PostPaid, PrePaid System

မမ နွင့္ PostPaid, PrePaid System

လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ပတ္ခန္႕က မမ ရန္ကုုန္သိုု႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ရန္ကုုန္တြင္ အင္တာနက္ကိုု အိမ္မွ မည္ကဲ့သိုု႔ သံုုးရမည္ကိုု ေရာက္ကာစတြင္ မမ မသိပါ။ မမယခုုေနထိုုင္ေသာ အိမ္တြင္လည္း အင္တာနက္လိုုင္း ခ်ိတ္ဆက္ထားျခင္း မရွိပါ။ ထိုု႔ေၾကာင့္ အိမ္မွ အင္တာနက္သံုုး၍ ရနိုုင္ရန္ မမ ၾကံစည္ရေတာ့သည္။ ေမာင္ေလးနွင့္ ညီမကေလးမ်ား၏ ေျပာျပခ်က္အရ ကြန္ပ်ဴတာနွင့္ အင္တာနက္သံုုးရန္ အခြင့္အေရးကိုု ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

ထိုု႔ေၾကာင့္ေရာက္သည့္ေနမွစ၍ ဖုုန္းလိုုင္းမွ ဆယ္လူလာေဒတာဖြင့္ကာ Wifi လႊင့္သည္။ ထိုု႔ေနာက္ လႊင့္ထားေသာ Wifi ကိုု ကြန္ပ်ဴတာမွဖမ္းယူကာ အသံုုးျပဳရသည္။ အေတာ္ပင္ အဆင္ေျပလွသည္။ လိုုင္းကလည္း အေတာ္ကေလးပင္ ေကာင္းပါေပသည္။ Facebook တြင္ ဓါတ္ပံုုေတြ တင္ေတာ့လည္း လြယ္လြယ္ကူကူပင္ တင္၍ရသည္။ ထိုု႔အျပင္ Viber ျဖင့္လည္း ၾသဇီ မွ ေက်းဇူးရွင္မ်ားကိုု စကားေျပာလိုုက္ေသးသည္။ လိုုင္းကလည္း ၾကည္လင္၏။  ထိုု႔ေၾကာင့္ ဝမ္းသာအားရပင္ စကားေျပာလိုုက္ Facebook ေလးၾကည့္လိုုက္၊ စာတိုုက္ပံုုးထဲမွ ဝင္ေရာက္လာေသာ စာမ်ားကိုု စစ္ေဆးလိုုက္၊ ျပန္စရာရွိေသာ စာမ်ားကိုု ျပန္လိုုက္နွင့္ အေတာ္ကေလး အဆင္ေျပေျပ ျဖစ္ေနသည္။ ညဘက္တြင္ အိပ္လိုုက္၊ မနက္ေရာက္လ်ွင္ လုုပ္စရာ ရွိသည္မ်ားကိုုလုုပ္လိုုက္၊ အျပင္ေရာက္လွ်င္ ရံဖန္ရံခါ အင္တာနက္ကေလး ဘာေလး စစ္လိုုက္နွင့္ ေက်နပ္ေနသည္။

သိပ္မၾကာပါ။ ဖုုန္းထဲတြင္ Message တစ္ခုုဝင္လာသည္။ “သင္၏စာရင္းတြင္ လက္က်န္ေငြသည္ က်ပ္၂၀၀ေအာက္သိုု႔ ေရာက္ေနျပီ”ဟူ၏။ ထိုုအခါမွ မမ တစ္ေယာက္ ဘုုရား တ ရေတာ့သည္။ ဖုုန္းထဲတြင္ က်ပ္၁၀၀၀၀ ကဒ္ တစ္ကဒ္ ထည့္ထားသည္မွာ ၂ရက္နွင့္ တစ္ပိုုင္းပင္ မျပည့္ေသး..။ ထိုုအခ်ိန္မွ မမ ဖုုန္းကိုု မမ ျပန္စစ္ရေတာ့သည္။ ထိုုအခါမွ  မမ ၏ ေပါ့ေလ်ာ့မွဳကိုု ေတြ႕ရေတာ့သည္။ မမ သည္ ဖုုန္းမွ ဆယ္လူလာ ေဒတာကိုု ေတာက္ေလ်ာက္ ဖြင့္ထားမိခဲ့ပါေပါ့။  ထိုုအခါမွ အလွ်င္အျမန္ ပိတ္ရေတာ့သည္။

ထိုုေန႔မွစ၍ မမသည္္  အခ်ိန္တိုုင္း အိပ္မက္ဆိုုးမက္သကဲ့သိုု႔ မိမိဖုုန္းမွ ဆယ္လူလာေဒတာ ဖြင့္ထားမိသလား၊  Wifi လႊင့္ထားမိသလားဟုု မၾကာမၾကာ စစ္ေဆးမိေတာ့သည္။ ယခုု ေနာက္ထပ္ ထည့္ထားေသာ က်ပ္၁၀၀၀၀ ကဒ္သည္ ယခုုအခ်ိန္အထိေတာ့ မကုုန္ေသးပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ကုုန္သြားမည္နည္းဟုု ရင္တထိတ္ထိတ္ နွင့္ေတာ့ ျဖစ္ေနေသးသည္။

အကယ္၍မ်ား ကဒ္စနစ္ျဖင့္ မဟုုတ္ဘဲ လကုုန္၍ ေငြေတာင္းခံလႊာလာမွ က်သင့္ေငြ ရွင္းေပးရမည္ဆိုုလွ်င္ …..၊ ဘုုရား ..ဘုုရား .. ေတြးပင္မေတြးရဲေတာ့ပါ။

ထိုု႔ေၾကာင့္ PostPaid  စနစ္မွ prepaid စနစ္သိုု႔ ေျပာင္းလဲေပးခဲ့ေသာ ေက်းဇူးရွင္ၾကီးမ်ား ကိုုသာ အဖန္ဖန္ အခါခါ ဦးတိုုက္ ေနရပါေတာ့သည္။

မမဝသုန္

06:27:43 PM

19-02-2013

Tuesday (YGN)

မမ နွင့္ တစ္ခါတြန္း နွစ္ေပါင္

၂၀၀၅ခုုနွစ္ေလာက္က..။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ရက္မွာ London ကေန Wallsall ျမိဳ႕ ကိုု သြားလည္မယ္ဆိုုျပီး အိ္မ္ကထြက္လာခဲ့တယ္။ Wallsall  ျမိဳ႕ကိုု ေရာက္ဖိုု႔က ရထားတစ္တန္ကားတစ္တန္ စီးရမွာဆိုုေတာ့ ရထားခ်ိန္မွီေအာင္ အိမ္က ေစာေစာပဲထြက္ခဲ့တယ္..။ လက္ထဲမွာလည္း အထုုတ္အပိုုးေတြ စားစရာေတြ မနိုုင္မနင္းနဲ႔ေပါ့။

အဲ့ဒီအခ်ိန္တုုန္းက မမေနတာက Hounslow West ေဟာင္စလိုုအေနာက္ရပ္ကြက္ ဆိုုေတာ့ မမေနတဲ့အိမ္ကေန Euston ယူစတန္ဘူတာကိုု ေရာက္ဖိုု႔ ရထားနွစ္ဆင့္ေျပာင္းစီးရတယ္..။  ေဟာင္စလိုုအေနာက္ရပ္ကြက္ ကေန King’s cross ကင္းခေရာ့စ္ ဘူတာကိုု အျပာေရာင္ Piccadilly ပီကာဒီလီလိုုင္းစီးသြားရတယ္။ King’s Cross ကင္းခေရာ့စ္ ကေနမွတစ္ဆင္း Euston ယူစတန္ကိုု ေရာက္ဖိုု႔ Northern ေနာ့သမ္းလိုုင္းကိုု တစ္ဘူတာစာ ထပ္စီးရတယ္။  ဒီလိုုနဲ႔ Euston ယူစတန္ ဘူတာကိုု ဆိုုက္ဆိုုက္ ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။

မမနွင့္ Strong Bleach

မမမွာ လုုပ္ငန္းပိစိကေလးတစ္ခုု ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီအလုုပ္ကေလးဟာ အိမ္အတြင္းပိုုင္းနဲ႔ ပတ္သက္တာ မွန္သမွ်အကုုန္လုုပ္တဲ့ အလုုပ္တစ္ခုုေပါ့။ ေပပြေနေသာ ေဆာက္ျပီးကာစ အိမ္ေတြနဲ႕ ေရာင္းရန္၊ငွားရန္အတြက္ ေစ်းကြက္ေပၚတင္မယ့္ အိမ္ေတြကိုု လူေနရန္အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ေပးျခင္း၊ သန္႔ရွင္းေပးျခင္း၊ လိုုက္ကာဆင္ေပးျခင္း၊ ေဆးသုုတ္ေပးျခင္း၊ နံရံမွ အစြန္းအထင္းမ်ား ခၽြတ္ေပးျခင္း အစရွိတဲ့အလုုပ္မွန္သမွ်ကိုု လုုပ္တဲ့ လုုပ္ငန္းေလးတစ္ခုုပါ။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ အလုုပ္အပ္သူတစ္ေယာက္က သူ႔အိမ္ကိုု မ်က္နွာက်က္ မွ မီးအိမ္မ်ား ေျပာင္းလဲတပ္ဆင္ရန္နွင့္ လူေနရန္အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုုပ္ေပးရန္ ေျပာဆိုုလာတယ္။ ဒီေတာ့ မမလည္း အိမ္ကိုု သြားၾကည့္ခဲ့တယ္။ အိပ္ခန္းနွစ္ခန္း၊ ေရခ်ိဳးခန္းတစ္ခန္းနွင့္ မီးဖိုုတစ္ခန္း၊ ထမင္းစားခန္းနွင့္ ဧည့္ခန္းတြဲလ်က္တစ္ခန္းသာပါရွိတဲ့ Unit ေလး တစ္ခုုသာျဖစ္တာေၾကာင့္ လုုပ္ငန္းသေဘာအရ ၈ နာရီေလာက္သာ ၾကျမင့္မယ္လိုု႔ တြက္ခ်က္လိုု႔ရခဲ့တယ္။

မမ နွင့္ ဘုရားၾကီးမွ အလွကုန္သည္

မမ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္တိုုင္း မႏၱေလးက မဟာျမတ္မုနိ ဘုုရားၾကီးကိုု အနည္းဆံုုး တစ္ၾကိမ္ေတာ့ ေရာက္ေအာင္ ဖူးေလ့ရွိတယ္။ မနက္ပိုုင္း ေနျခည္ႏုုႏုုနဲ႔အတူ ဘုုရားၾကီးကိုု လူရွင္းတဲ့ တစ္ေနရာကေန ထိုုင္ျပီး ဖူးေျမာ္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာပါပဲ။ ဘုုရားၾကီးက အျပန္  ေစာင္းတန္းတစ္ေလ်ာက္ ေစ်းသည္ ေစ်းဝယ္ေတြကိုု ေငးၾကည့္ရင္း လက္မွဳပစၥည္းေလးေတြကိုု ျမတ္နိုုးတဲ့အတြက္လည္း ေက်ာက္စိမ္းအကာသားေတြကိုု  ထုုဆစ္ထားတဲ့ အရုုပ္ေလးေတြ၊ ပန္းပုုရုုပ္ေလးေတြကိုု လိုုက္ၾကည့္ရင္း လိုုခ်င္တဲ့ အရုုပ္ေလးေတြေတြ႔ရင္လည္း ဝယ္ရတာကိုု နွစ္သက္လွတယ္။ 

တစ္ခါတေလမွာေတာ့ ေျမေပၚမွာအထမ္းေလးေတြနဲ႔ေရာင္းတဲ့ ကၽြဲေခါင္းသီးတိုု႔၊ တျခား ျမန္မာ မုုန္႔ေတြကိုုလည္း ဝယ္စားရတာ ေက်နပ္စရာေကာင္းလွတယ္။

မမ နွင့္ ၾကိတ္စက္

မမတိုု႕ အိမ္ေရွ႔နွင့္ ျခံထဲမွာ Palm tree ေတြ၊ Cane ပင္ေတြ ၊ Golden Cane ပင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ကေလးရွိတယ္။ အရြက္ေတြမေၾကြ ၊ အသီးေတြ မက်ခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္ကေလး ၾကည့္လိုု႔ေကာင္းတာေပါ့။ အပန္းေျဖစခန္းတစ္ခုလိုုပဲ အိမ္ပံုုစံနဲ႔ သစ္ပင္ေတြဟာ လိုုက္ဖက္လွတယ္။

အဲ့ဒီမွာ ခက္တာက အခက္ေတြေၾကြက်တာပဲ။ တစ္ရက္ကိုု အခက္ေပါင္း ၁၀ခက္၊ ၁၅ ခက္ေလာက္ေၾကြက်တယ္။ မေၾကြဘူးဆိုုရင္ေတာင္း အနည္းဆံုုး ၆ခက္ေလာက္ကေတာ့ ေၾကြတယ္။ ဒီ့အျပင္မွာ ဘိုုကေတာ္မ်က္ခံုုးပင္ေတြက အတန္းလိုုက္ရွိေနတဲ့အတြက္ သူတိုု႔ကိုု ေလးေထာင့္တိတိအတန္းလိုုက္ျဖစ္ေနေအာင္လည္း ပံုုသြင္းရ၊ ျဖတ္ရ၊ ညွပ္ရေသးတယ္။ လူလည္း ဒီအပင္ေတြၾကားမွာေနတာၾကာေတာ့ ေဟာ္တီကားခ်ားကိုု ေက်ာင္းသြားတက္စရာမလိုုပဲ ေတာ္ေတာ္ကေလး နားလည္လာခဲ့ျပီ။

မွားသင့္တဲ့ အမွားမ်ား ျဖစ္ေနသလားရွင္

ကၽြန္မေရးထားတဲ့ ဝတၳဳေလးတစ္ပုုဒ္ ပါဝင္တဲ့ ဝတၳဳတိုုစုုစည္းမွဳစာအုုပ္ေလး ထြက္ျပီဆိုုေတာ့ အင္မတန္ ဝမ္းသာရပါတယ္။

ကၽြန္မဆီကိုုေတာ့ ဒီေန႔ပဲ စာအုုပ္ေတြေရာက္လာပါတယ္။ ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ဖတ္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ အင္မတန္ စိတ္မေကာင္းစရာကိုု ေတြ႔ရပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ ဝတၳဳမွာ ကၽြန္မ ခြဲထားတဲ့ အပိုုဒ္ေတြအတိုုင္းမဟုုတ္ပဲ ေနာက္ပိုုင္း (၁၁) နဲ႔ (၁၂) ကိုု ေပါင္းထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ ေပါင္းလိုု႔ရတဲ့ အပိုုဒ္ဆိုုရင္ ကၽြန္မ ဘာမွေျပာစရာ မရွိေပမယ့္ ေပါင္းလိုု႔မရတဲ့ အပိုုင္းကိုု ေပါင္းထားေတာ့ ဘာမွ အဓိပၺါယ္မရွိတဲ့ ေပါ့သြပ္သြပ္ ေရးသားမွဳ တစ္ခုု ျဖစ္သြားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ (၁၁) က မိိန္းကေလးရဲ႕ ခံစားမွဳ (၁၂) က တတိယလူရဲ႕ အျမင္.. ဒီနွစ္ခုု ေပါင္းရင္လည္း အပိုုဒ္ခဲြေပါင္းရင္ေတာ္ေသး .. အခုုေတာ့ တဆက္တည္းေရးထားသလိုုျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္လိုုမွ အဆင္မေျပဘူး။

စာေရးတဲ့သူတိုုင္းဟာ သူတိုု႔ရဲ႕ ဖန္တီးမွဳကိုု သူတိုု႔အသက္ကဲ့သိုု႔ တန္ဖိုုးထားၾကပါတယ္။ ဒီလိုုျဖစ္တဲ့ အမွားဟာ စာစစ္သူရဲ႕ ေပါ့ေလ်ာ့မွဳေၾကာင့္လား၊ စာစီသူရဲ႕ မွားယြင္းမွဳေၾကာင့္လား။ ဘယ္လိုုပဲျဖစ္ျဖစ္ စာမူကိုု စာအုုပ္အျဖစ္နဲ႔ စီစဥ္ထုုတ္လုုပ္ေနတဲ့သူေတြ အေနနဲ႔ ဒီလိုု မွားယြင္းမွဳ၊ ေပါ့ေလ်ာ့မွဳ လြဲေခ်ာ္မွဳဟာ မျဖစ္သင့္တဲ့ အရာေတြလိုု႔ကၽြန္မေတာ့ ျမင္ပါတယ္။

Original  စာမူနဲ႔ ရိုုက္နွိပ္ျပီးသားစာ ကိုု ဖတ္ၾကည့္ရင္ သိသာမွာပါရွင္။

Original  စာမူကိုု ေအာက္က လင့္ခ္ မွာ ဖတ္ၾကည့္နိုုင္ပါတယ္..။

http://pyoyuwathone.blogspot.com.au/2011/09/blog-post.html

ပ်ိဳးယုဝသုန္

06:30:33PM

30-08-2012

Thursday (BNE)

ငါးပိကင္ တဲ့ေန႔

ကၽြန္မတိုု႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွ လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနွစ္သက္ၾကတဲ့ ငါးပိ။ ငါးငါးပိ၊ ေဂြးငါးပိ၊ ပုုဇြန္ငါးပိ ..။ ငါးပိမွန္သမွ် ကၽြန္မ လြန္စြာနွစ္သက္၏။ ကင္လည္းေကာင္း၏။ အခ်ဥ္သီးတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးနွင့္ ငပိခ်က္ ခ်က္လည္းေကာင္း၏။ သုုတ္စားလည္းေကာင္း၏။ မက်ီး၊ သံပုုရာ နွင့္လည္းသုုတ္စား၏။ ဆီစိမ္းေလးနွင့္လည္းသုုတ္စား၏။ ငပိခ်က္နွင့္ ထမင္းစားေသာေန႔တြင္ အျခားေန႔မ်ားထက္ပိုု၍ နွုုတ္ျမိန္၏။

ဖခင္ျဖစ္သူသည္ တနသၤာရီတိုုင္းသား တစ္ဦးျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုုကဲ့သိုု႔ အရသာနွင့္ ျပည့္စံုုလွေသာ ငါးပိစိမ္းစားကိုု မည္သိုု႔ မည္ပံုု ျပဳလုုပ္သည္ကိုုမူ ညံ့ဖ်င္းလွစြာပင္ ကၽြန္မ မသိပါ။ မြန္ျပည္နယ္ဘက္မွ မိခင္ဘက္လိုုက္ကာ ငပိရည္က်ိဳကိုုသာ မည္သိုု႔ျပဳလုုပ္ရသည္ ကိုု နားလည္ခဲ့သည္။

အျပံဳး

တစ္စံုုတစ္ေယာက္က တစ္စံုုတစ္ေယာက္ကိုု ျပံဳးျပတတ္ၾကတယ္..။ ျပီးေတာ့ အျပံဳးကိုု အျပံဳးနဲ႔သာတံုု႔ျပန္တတ္ၾကတယ္။ နွစ္သက္လိုု႔ျပံဳးၾကတယ္၊ နာက်င္လိုု႔ျပံဳးၾကတယ္၊ နာက်ည္းလိုု႔ျပံဳးၾကတယ္၊ ေဒါသနဲ႔ျပံဳးၾကတယ္။ အျပံဳးေပါင္းမ်ားစြာကိုုျမင္ဖူးခဲ့ေပမယ့္  ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ အျပံဳးတစ္ခုုကိုုေတာ့ ယေန႔တိုုင္ေမ့လိုု႔မရနိုုင္ခဲ့ဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံ အိပ္မက္ေတြထဲမွာပါ လုုိက္လံေနွာက္ယွက္ေနခဲ့တယ္။

အဲ့သည္ေန႔မွပဲ ဓါတ္ဆီဆိုုင္မွာ ဓါတ္ဆီထည့္မယ့္ ကားေတြဟာ ထင္မွတ္ထားတာထက္ပိုုျပီး မ်ားေနခဲ့တယ္။ ဆီဆိုုင္မွာ ဆီလာျဖည့္တဲ့ ဆီေဘာက္ဆာကားၾကီးက ဓါတ္ဆီဆိုုင္ရဲ႕ ဆီတိုုင္ တစ္ျခင္းကိုု ေနရာယူထားတဲ့အတြက္ ၾကာသင့္တဲ့အခ်ိန္ထက္ ပိုုမိုုၾကာေနခဲ့တယ္။ ေရာက္ျပီးမွေတာ့ မထူးပါဘူး ဆိုုတဲ့စိတ္နဲ႔ပဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ရင္း တစ္ျဖည္းျဖည္းေရြ႕ေနတဲ့ကားတန္းေနာက္မွာလိုုက္ပါရင္း ကိုုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖိုု႔ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ အဲ့သည္ေန႔ဟာလည္း ရက္သတၱပတ္ရဲ႕ ဆီေစ်းအသက္သာဆံုုး ေန႔တစ္ေန႔လည္းျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

အိပ္မက္ေတာ့လည္းမဟုုတ္ခဲ့ပါ

ေမလ ၁၅ ရက္ေန႔ရဲ႕အဦးဆံုုးပိုင္းအခ်ိန္

နံနက္ေစာေစာ ၁ နာရီ နဲ႔ ၄၅ မိနစ္

ေအးခ်မ္းလွတဲ့ရာသီဥတုရဲ႕ေအာက္မွာ တစ္ရပ္ကြက္လံုုးအိပ္ေမာက်ေနတယ္..။

ဆူညံတဲ့ တံခါးထုသံ တစ္ဒံုုးဒံုုးေၾကာင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာကေနရုုတ္တရက္ လန္႔နိုုးလာခဲ့တယ္။ ရုုတ္တရက္ဆိုုေတာ့ အိပ္မက္မ်ားလားလိုု႔ထင္မိေပမယ့္ ေနာက္ထပ္အဆက္မျပတ္ ျမည္လာတဲ့ ဘဲလ္သံေၾကာင့္အိပ္မက္မဟုုတ္မွန္းသိခဲ့ရတယ္။ သန္းေခါင္ေက်ာ္အခ်ိန္မွာ အလည္လာမယ့္သူဆိုုလိုု႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ရွိမေနတဲ့အတြက္ ေခါင္းထဲမွာ အႏၱရာယ္ အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းသံေတြ ျမည္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုု ေျဖရွင္းတာ အေကာင္းဆံုုျဖစ္မလဲဆိုုတာကိုုစဥ္းစားေနရင္း ေနာက္ထပ္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ေစာင့္ေနလိုုက္တယ္..။

မမ နွင့္ SIZZLER

၂၀၀၇ ခုုနွစ္ေလာက္ကေပါ့..။

ၾသစေၾတးလ်ားကိုုေရာက္ကာစ..၊ဘာမွလည္း ေသခ်ာသိပ္မသိေသးဘူး။ ေရာက္ျပီး တစ္ပတ္ေလာက္အထိက ဆိုုင္မွာျဖစ္သလိုုဝယ္စားျဖစ္တာမ်ားတယ္။ ပထမရက္ပိုုင္းေတြကေတာ့ တရုုတ္စာ၀ယ္စားလိုုက္၊ ၾကက္ေၾကာ္ေလးဝယ္စားလိုုက္နဲ႔  ဟုုတ္ေနတာေပါ့၊

ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့ SIZZLER ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္ဘုုတ္အစိမ္းၾကီးကိုု ေတြ႔ေရာ.. ဗိုုက္ကလည္းဆာ အျခားေနရာေတြကိုုလည္း ဆက္မသြားခ်င္ေတာ့ အဲ့ဒီဆုိင္ၾကီးထဲ၀င္ခဲ့တာေပါ့..။ ဝင္သာဝင္လာရတယ္ ဘာမွန္းကလည္း ေသခ်ာသိတာမဟုုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ခပ္တည္တည္ သူမ်ားတန္းစီသလိုု စီလုုိက္တယ္ေလ။ ကိုုယ့္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးေမးတာကိုု အူတူတူျဖစ္ေနေတာ့ကာ သူကေလးက Menu ျပရွာတယ္.. ကိုုယ္လည္းစားခ်င္တာကိုု ေျပာေတာ့ သူကေလးက ဒါ Salad Bar ထဲမွာပါတယ္ဆိုုပဲ… ကိုုယ္စားခ်င္ရာတင္မဟုုတ္ပဲ Menu ထဲပါသမွ် စာလိုုတာ အကုုန္စားနိုုင္သတဲ့.. က်သင့္ေငြက$16-50 တဲ့..။

မမ နွင့္ ျမက္ရိတ္ျခင္း

ျမက္ေတြ..ျမက္ေတြ

ေတာ္ေတာ္ကိုု သန္စြမ္းၾကတာကိုုး။

မိုုးရြာေတာ့ ပိုုေတာင္မွသန္ၾကေသး..၊ တစ္ပတ္တစ္ခါ ရိတ္ေနတာကိုုေတာင္ဒင္းတိုု႔က အတိုုင္းမသိရွည္ခ်င္ၾကေသး။ မိုုးရြာလိုုက္ေနသာလိုု္က္နဲ႔ သူတိုု႔ကိုု က်န္းမာ သန္စြမ္းေအာင္ သဘာဝတရားက စီမံေပးေနသလိုုပါပဲ။

ျမက္ေတြရွည္လာျပီဆိုုရင္ ဘယ္လိုုမွျငိမ္ျငိမ္မေနနိုုင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ကေတာ့ ျမက္ရိတ္စက္ကိုု ဆီထည့္၊ အင္ဂ်င္ဝိုုင္ စစ္ရင္းနဲ႔ ညီညာတိက်တဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ကိုု ရရွိဖိုု႔ၾကံစီေတာ့တယ္။ သံုုးနွစ္နီးပါးသက္တမ္းရွိတဲ့ ျမက္ရိတ္စက္ကေလးကလည္း  တစ္ခါတစ္ရံမွာ ညစ္ကပ္စြာနဲ႔ စက္နွိဳးလိုုက္ရင္ မရခ်င္ဘူး..။

တစ္ခ်က္၊ နွစ္ခ်က္၊ သံုုးေလးငါးခ်က္၊ ေျခာက္ခ်က္၊ ခုုနစ္ခ်က္..၊ ဒီလိုုသာ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆြဲျပီး ခဏတိုုင္းသာနွိဳးရရင္ေတာ့ လက္ေမာင္းလည္း ၾကြက္သားဗလပြ နဲ႔ မယ္ဗလ ျပိဳင္ပဲြ ဝင္လိုု႔ရေလာက္ျပီ..။ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ မနိဳးမခ်င္း ဆြဲျပီးနွိဳးေနမယ္ဆိုုတာ သိတာေၾကာင့္လားမသိ၊ မနိဳးခ်င္နိဳးခ်င္နဲ႕ နိဳးလာရဲ႕..။

မမ နွင့္ မီးရထား

တစ္ရက္မွာေပါ့။

Regular Service အတြက္ Toyota Service Centre  ကိုု မနက္ပိုုင္းကားသြားပိုု႔တယ္။

ပံုုမွန္အားျဖင့္ Customer ေတြကိုု Service Centre  ကအိမ္ျပန္လိုုက္ပိုု႔ေပးေလ့ရွိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီတခါက်ေတာ့ အိမ္နဲ႔ Service Centre က ကီလိုု ၂၀ ေလာက္ေ၀းေနတာရယ္ ကားပိတ္တဲ့အခ်ိန္ရယ္နဲ႔ ကိုုအေၾကာင္းျပျပီး နီးရာဘူတာရံုုကိုုပဲပိုု႔ေပးနိဳင္ပါမယ္တဲ့..။ အရင္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုု ၾကိဳတင္ေျပာထားတာမိုု႔ သူတိုု႔ လိုုက္ေခၚေပးနိုုင္ေပမယ့္ ခုုေတာ့ လာမေခၚနိုုင္ၾကပါဘူး..။

ဒါနဲ႔..အိုုေကေပါ့ေလ။ ပိုု႔ေပးတဲ့ဘူတာရံုုမွာဆင္းေနလိုုက္တာေပါ့၊ လက္မွတ္၀ယ္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေဘးဘီကိုုၾကည့္ရင္းစီးတာလာခဲ့တယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ကိုုုယ္မရင္းနွီးတဲ့ ဘူတာေတြရဲ႕နာမည္ကိုုေတြ႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္သံသယဝင္လာခဲ့တယ္..။ ေနာက္တစ္ဘူတာမွာရပ္ေတာ့ နာမည္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ကိုုယ့္အိမ္ဘက္သြားရာနဲ႔ ဆန္႕က်င္ဘက္ကိုုေရာက္ေနတာပါ့လား။ ကမန္းကတမ္းေျပးဆင္းရတာေပါ့.. ခြိစ္.. အိမ္နဲ႔ ၃၇ကီလိုုေလာက္ကိုု ေဝးလာတာ..

ဘာျမဴဒါ မွာ ေနသည္

ဒီေန႔ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ တရုုတ္တန္းကိုု ၀င္လိုုက္တယ္၊ အိမ္မွာစားစရာက ခါလီျပေနျပီေလ။

ဒါနဲ႕အသားနဲနဲ၀ယ္ဦးမွဆိုုျပီ တရုုတ္ဆိုုင္ထဲ၀င္ျပီးေဒၚျမရင္ ၀က္အူေခ်ာင္းလိုုမ်ိဳး ၀က္အူေခ်ာင္း၀င္၀ယ္တယ္။

အဲ့ ဆိုုင္မွာေရာင္းေနတာက ဘာဘူလတ္... အဟိ

ကိုုယ္ကလည္း ရင္ဘတ္မွာတပ္ထားတဲ့နာမည္ကိုုမျဖဳတ္မိဘူး

ဒါနဲ႔ ဒင္းက အလာပ သလာပ ေမးတာေပါ့

ဘယ္ကလဲ ..ဘာညာ..

ကိုုယ္ကလည္း ဘားမား ကလိုု႔ေျပာတာေပါ့

ဒီေတာ့ ဒင္းက သူ႔မွာလည္း ဘာမားက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရွိတယ္တဲ့

ေကာင္းတာေပါ့ လိုု႔ျပန္ေျပာရင္းေငြေခ်ဖိုု႔ကဒ္ ကိုုေပးလိုုက္တယ္..

သူက ဘာမားက ဘယ္နားလဲ တဲ့..

ကိုုယ္လည္း ဂိုုးလ္ဒန္းထရိုုင္အန္ဂယ္လ္ နားမွပဲလိုု႔ေျပာလိုုက္တာ ...ခြိစ္..

ဒါကိုုသေကာင့္သားက  “ ေၾသာ္.. ဘာျမဴဒါ နားမွာကိုုး ”  တဲ့ ....

ေသေရာ.. ငါ့ကိုု ဘာျမဴဒါ အေရာက္ပိုု႔တဲ့ဘာဘူ.. နုုတ္နုုတ္စဥ္းပစ္ရမယ္...  

ပ်ိဳးယုုဝသုုန္

ေခတၱ(BNE)

မမနွင့္ ေျခဗလာျဖစ္ေသာေန႔

တစ္ေန႔မွာေပါ့၊ အလုုပ္ကိစၥတစ္ခုုအတြက္ အိ္မ္တစ္လံုုးကိုုသြားၾကည့္ျပီး ေစ်းနွုုန္းသတ္မွတ္ဖိုု႔အေၾကာင္းက ေပၚလာပါတယ္၊ ေနရာကလည္းမမေနတဲ့ေနရာနဲ႔ ကီလိုု၄၀ေလာက္ေ၀းတယ္ရွင္..၊ မသြားခ်င္ေပမယ့္လည္း ကိုုယ့္ကိုုထမင္းေကၽြးတဲ့ အလုုပ္ေလးဆိုုေတာ့လည္းမျငင္းသာဘူးေပါ့၊ ဒီလုုိနဲ႔ အဲဒီအေဆာက္အဦတည္ရွိရာ ျမိဳ႔ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ကိုုေရာက္လာခဲ့တယ္..။

မမေရာက္ေတာ့ အဲဒီအေဆာက္အဦေရွ႔မွာကားရပ္စရာေနရာကမရွိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ရပ္စရာေနရာရွာရင္းလမ္းရ႕ဲတစ္ဖက္ထိပ္နားမွာ တစ္ေနရာရလိုုက္တယ္။ ကားရပ္ျပီးမမသြားခ်င္တဲ့ေနရာကိုုလမ္းျပန္ေလ်ာက္လာရတာေပါ့…၊ အိမ္ထဲမ၀င္ခင္ ပတ္ပတ္လည္ကိုုအရင္လိုုက္ၾကည့္ျပီး ဘာေတြလုုပ္စရာရွိမလဲဆိုုတာကိုု လိုုက္ၾကည့္လိုုက္တယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္သေကာင့္သားရဲ႕လက္ခ်က္မွန္းမသိတဲ့ အံဖတ္ေတြေပၚကိုုနင္းမိပါေလေရာ…၊ အီးးး..၊ ဒီေန႔ကံမေကာင္းပါလားဆိုုျပီး ေအာ္ရင္း အနီးမွာရွိတဲ့ေရဘံုုပိုုင္မွာ ေျခေထာက္ကိုုေဆးရင္း ဖိနပ္ကိုုပါေဆးလိုုက္ရတာေပါ့…။

မမနွင့္ Navigator

လမ္ညြန္ေျမပံုုစက္ကေလးေတြကိုုမမအင္မတန္မွနွစ္သက္လွတယ္…သြားလိုုတဲ့ေနရာရဲ႕လိပ္စာကိုုရိုုက္ထည့္လိုုက္ရံုုနဲ႕ဘယ္လမ္းကသြားပါ..ဘယ္လိုုသြားပါဆိုုျပီးတိတိက်က်ေလးေျပာျပတာကိုုသိပ္သေဘာက်တာေလ…ဒီေတာ့ဘယ္သြားသြားေျမပံုုစာအုုပ္ကိုုမၾကည့္ေတာ့သေလာက္ပဲ..လြယ္ကူသေလာက္မ်က္စိလည္းမမူးဘူးေလ…ျပီးေတာ့တစ္ေယာက္ထဲေျမပံုုစာအုုပ္ကိုုၾကည့္ုုျပီးသြားတာကအခန္႔မသင့္ရင္ Highway Petrol နဲ႕တိုုးျပီးဒဏ္ေငြလည္း ေဆာင္ရနိုုင္သလိုုရွိထားတဲ့Pointေလးေတြလည္းေလ်ာ့နိုုင္တာကိုုး..ဒီေတာ့လည္းလြယ္ကူ..ျမန္ဆန္ျပီးအႏၱရယ္ကင္းတဲ့လမ္ညႊန္ေျမပံုုစက္ကေလးေတြကိုုလူတိုုင္းကနွစ္သက္ၾကတာေပါ့…ဒါေၾကာင့္TomTomကေနProgramတစ္ခုု၀ယ္ျပီးကားထဲမွာInstallလုုပ္ထားလိုုက္ပါတယ္…

စာမ်က္နွာ ၁၅

စာမ်က္နွာ ၁၅ မွာ အရပ္အရွည္ၾကီးနဲ႔ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္အကိုုၾကီးတစ္ေယာက္ကိုုသေဘာက်ဖူးတယ္… အဲဒီအကိုုၾကီးခ်စ္ၾကည္ေရးပြဲတိုုင္းကျပန္လာတိုုင္း၀ယ္လာေပးတဲ့ကလစ္ကေလးေတြကိုုသူငယ္ခ်င္းေတြက အားက်ဖူးတယ္…ညေနတိုုင္းက်ဴရွင္မွာလာၾကိဳျပီးအိမ္ျပန္ပိုု႔ေပးတဲ့အတြက္စာလိုုက္ေပးသူေတြလက္ကလြတ္ခဲ့ဖူးတယ္…(ရည္းစားမဟုုတ္ၾကဘူးေနာ္)..ခုုေတာ့အဲ့ဒီအကိုုၾကီးလည္းဘယ္ေရာက္ေနမွန္းသိေတာ့ဘူးရယ္…မေတြ႔တာ၁၅နွစ္ေတာင္က်ာ္ျပီထင္တယ္…ဟိဟိ

စာမ်က္နွာ ၁၅ မွာ အဂၤလိပ္စာေနာက္ကိုုအေသရရအရွင္ရရလိုုက္ဖူးတယ္…

စာမ်က္နွာ ၁၅ မွာ အခန္းေရွ႔ထြက္ျပီးဇီဝေဗဒအေၾကာင္းဆရာမကိုုယ္စားအတန္းေဖာ္ေတြကိုုေျပာျပဖူးတယ္

စာမ်က္နွာ ၁၅ မွာ ေက်ာက္မ်က္ရတနာခန္းမမွာဆြဲထားတဲ့အမိျမန္မာျပည္ပံုုအၾကီးၾကီးအတြက္ေမာ္ဒယ္လ္ ထိုုင္ေပးဖူးခဲ့တယ္…

မမဝသုန္နွင့္ 2-50… 5-50 အလြဲမ်ား

2005ခုုနွစ္ေလာက္ကေပါ့…

မမဝသုုန္Londonမွာေက်ာင္းတက္ေနတုုန္းေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာStoreဆိုုင္တစ္ခုုမွာအေရာင္းစာေရးအျဖစ္၀င္လုုပ္ခဲ့တယ္…ဆိုုင္ကေစ်းသက္သာတဲ့ဆိုုင္လည္းျဖစ္တာမိုု႔ေန႔လည္ပိုုင္းနဲ႔ညေနပိုုင္းေတြမွာဆိုုအင္မတန္မွလူစည္ကားလွပါတယ္..မမဝသုုန္လည္းမနက္ကေနညေနအထိတခ်ိန္လံုုးေကာင္တာမွာမတ္တပ္ရပ္ျပီးေစ်းေရာင္းရတာေပါ့..ထိုုင္ဖိုု႔ခံုုလည္းမရွိပါဘူး…ဒါေပမယ့္ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္…

တနဂၤေႏြေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ညေနပိုုင္းမွာေတာ့ဆိုုင္မွာထံုုးစံအတိုုင္လူကလည္းက်ေနပါတယ္…ပါကစ္စတန္လူမ်ိဳးအမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ေယာက္ကလည္းသူဝယ္ျပီးသားေတြအတြက္ေငြေခ်ပါတယ္…အားလံုုးက်သင့္ေငြက ၁၂.၅ ေပါင္ပါ..ဒါနဲ႔သူက၁၅ေပါင္ထုုတ္ေပးပါတယ္… ဒီေတာ့မမဝသုန္လည္း ၂.၅ေပါင္ျပန္အမ္းတာေပါ့…ဒါေပမယ့္သူကေခါင္းခါတယ္…