စာမ်က္နွာမ်ား အေၾကာင္း (၁)

တကယ္ေတာ့ ထိုုအေၾကာင္းအရာသည္ အတၱတစ္ခုုသာ ဟုုေျပာလာလွ်င္ ျငင္းပယ္ဖိုု႔ သူ မစဥ္းစားပါ။

သူတပါးကိုု ေပ်ာ္ရႊင္ေစျခင္းျဖင့္ ကိုုယ့္အတၱကိုု ကိုုယ္အေရာင္တင္ရလိမ့္မည္ဟုု ဘာသာေျပာမိေသာ စကားကိုု သူ တိတ္တဆိတ္ ရုုပ္သိမ္းျပီးျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ ဝန္တိုုမွဳနွင့္ မစၦရိယသည္ သူ၏နွလံုုးသားအတြင္းသိုု႔ တစိမ့္စိမ့္ စီးဝင္ေနသည္။ သိုု႔ေသာ္ ထိုုဝန္တိုုမွဳနွင့္ မစၦရိယကိုု ဖြင့္ဟေျပာဆိုုရန္ သူမဝံ့ရဲပါ။ ယဥ္ေက်းမွဳ၊ ထံုုးတမ္းအစဥ္အလာမ်ားကိုု လက္မခံခ်င္ေသာ္လည္း သူသည္ ေရွးရိုုးစြဲေနသည့္ အေတြးအေခၚမ်ားကိုု မေဖ်ာက္ပစ္နိုုင္ေသးဘူး မဟုုတ္လား..။ ေခတ္မီျခင္း၊ ေခတ္ဆန္ျခင္းနွင့္ ေခတ္လြန္ျခင္းတိုု႔တြင္ သူ လက္နိုုင္သည္က ေခတ္မီျခင္း တစ္ခုုသာ..။

ေမာင္သည္  သူတိတ္တဆိတ္ ေပ်ာ္ဝင္ေနေသာ ျမစ္တစင္းျဖစ္သည္။ ထိုုျမစ္ထဲတြင္ အျခား မည္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္မွ် မေပ်ာ္ဝင္ေနေစလိုုသည္မွာ သူ၏ ဆႏၵသာျဖစ္သည္။ ေမာင္ သိပ္ျပီး ခ်စ္ခဲ့ဖူးသည့္သူကိုု သိရျပီး ေမာင့္စိတ္ ထိုုမိန္းကေလးထံတြင္ အေတာ္ၾကီးကိုု နစ္ဝင္ခဲ့ေၾကာင္းသိရသည့္ အခ်ိန္တြင္ သူ႔အနားတြင္ရွိေသာ အရာမ်ားအားလံုုး အသက္မဲ့သြားသကဲ့သိုု႔ ခံစားခဲ့ရသည္။  ထိုုအေၾကာင္းကိုု သိခဲ့လွ်င္ ေမာင္ မည္ကဲ့သိုု႔ တံုု႔ျပန္မည္နည္း..။ တကယ္ေတာ့ ထိုုအေျဖကိုု သူ မသိခ်င္ခဲ့ပါ။ ေမာင္ သိေစဖုိ႕ ေမာင့္ကိုု ေျပာျပရန္လည္း မလိုုပါ။ ေမာင္လည္းသိရန္ မလိုုပါ..။

ေမာင္သည္ သူ႔အတြက္ ေလေျပေလညင္းကေလးလည္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္တိုုင္းအတြက္ ေမာင္ရွိေနရန္ လိုုအပ္သည္။ ေမာင့္စကားသံမ်ားကိုု မက္ေမာသည္၊ ေမာင့္ရယ္ေမာသံမ်ားကိုု ျမတ္နိုုးသည္။ ေမာင္ရွိေသာ အရပ္တြင္ ေနခ်င္ျပီး ေမာင့္လွုုပ္ရွားမွဳ တိုု႔ကိုု တေနရာတြင္ ျငိမ္ျငိမ္ကေလးထိုုင္ျပီး ၾကည့္ေနခ်င္သည္..။ အဆံုုးစြန္ ေမာင့္ ဓါတ္ပံုုကေလး ျမင္ေနရလွ်င္ပင္ သူ ေက်နပ္သည္။ 

ေမာင့္ ကိုု ခ်စ္သလားဟုု မေမးေစလိုုပါ။ ေမးလာေသာသူ၏ ေမးခြန္းသည္ မည္မွ် နက္နဲမည္ကိုု သူမသိနိုုင္..။ ေပါ့တန္ေသာ စကားမ်ားျဖင့္ သူ တန္ဆာမဆင္ခ်င္ပါ။ ေမာင့္အေပၚတြင္ထားေသာ သူ၏စိတ္သည္ ခ်စ္သလား ဆိုုသည့္ စကားမ်ားထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေလးနက္ခိုုင္ျမဲသည္။

ေမာင္ျပန္မလာေသးပါ။ ေမာင့္အခန္းမီးကေလး မွိန္ေနသမွ် ပူပန္ေၾကာင့္ၾကေသာ စိတ္သည္ သူ႔အား ဖိစီးနွိပ္စက္ေနသည္။ မ်က္လံုုးမွိတ္စဥ္ ဝင္ေရာက္လာေသာ ပံုုရိပ္ပါးပါးသည္ သူ႔ကိုု ေလွာင္ေျပာင္ေနသည္။ ေမာင္ကေတာ့ ထိုုကဲ့သိုု႔ ေလွာင္ေျပာင္မည္ မဟုုတ္ပါ။

သူ႔အတြက္ အရာရာတိုုင္း သည္ ေမာင္ျဖစ္လာေသာအခါ …

အိပ္စက္ျခင္းသည္ သူ၏ အေဝးဆံုုး ထြက္သြားေတာ့သည္။

ေမာင္သည္ သူ၏ အိပ္စက္ျခင္း လည္း ျဖစ္သည္။

ပ်ိဳးယုုဝသုန္

အတိတ္ရုပ္ရွင္

ငယ္ကကၽြမ္း၍
လြမ္းေငြ႔မေျပ
ေျဖလည္းမပ်က္
လေရာင္စက္နွင့္
ဖြင့္သည့္ရုုပ္ရွင္
အသက္ဝင္သည္
ခ်ိန္ခါရီကဆက္သည္ကိုုး..။

ပ်ိဳးယုဝသုန္
4-03-2014

စိတ္ေပ်ာက္သူ

စုုတ္ကိုုကိုုင္ ေဆးကိုုတိုု႕
ငါ့စကၠဴ မင္မစို႔တယ္
စိတ္ေပ်ာက္သူမိုု႔..။

ပ်ိဳးယုဝသုုန္
၀၄-၀၃-၂၀၁၄ (ရန္ကုုန္)

ကေခ်သည္

အလြမ္းတစ္ရစ္
ပန္းတစ္ရစ္နွင့္
ဖြင့္သည့္ကားလိပ္
ေနာက္တြင္ဆိတ္လ်က္
အိပ္စက္မေပ်ာ္
မေခၚေသာက
ေပြ႕ပိုုက္ၾကသည္
ဘဝဇာတ္ခံုမွ ကေခ်သည္။

ပ်ိဳးယုဝသုန္
04-03-2014 (YGN)

ကေလးကဗ်ာမ်ား (၂၉) ဗိသုကာငွက္

စာဗူးေတာင္းေလး လွဳပ္တုတ္တုတ္
ငွက္ေလးအလုပ္ရွဳပ္
ခ်ဳပ္သီတြဲတဲ့ အိမ္ေဂဟာ
ျမင္သူေငးဖြယ္ရာ
ဟိုသည္ပ်ံကာ အိမ္ေဆာက္ေပး
ဗိသုကာ ငွက္ေလး ။

 ပ်ိဳးယုဝသုန္
၂၀-၀၃-၂၀၁၄

ပန္းစကား

အလြမ္းေျပေစဖို႔
ပန္းေတြကိုလည္း ပ်ိဳးထားတယ္..။

မၫွိဳးသာ အစဥ္မႏြမ္းေစဖို႔
စမ္းေရျဖန္းလို႔ လန္းေစ့မယ္..။

မွန္းရည္ရြယ္
ပြင့္လာတယ္ တစ္ပြင့္ပန္း..
ေမာင္ မနမ္းရင္ျဖင့္
ရင့္ႏြမ္းကာ အဆင္ပ်က္မွာမို႔
မနက္ေန ေလႏုဦးရယ္ႏွင့္
အခက္ေဝ ေႂကြလုဖူးကို
ေမာင္ေရ.. 
ခူးလို႔  ဆင္ျမန္း..။

ပ်ိဳးယုဝသုန္
၂၅-၀၃-၂၀၁၄

ေႏြးလွည့္

တိမ္ျမဴမွိဳင္း

ျခံဳသိုုင္းေလတဲအဇဋာ

သူ႔ရင္ခြင္ အေရာင္ကင္းေပမယ့္

လင္းလွည့္ မၾကာ..။

ရွစ္ခြင္လႊာ

ဘယ္ေနရာမွ လာမယ္တုုန္း

ေရွာင္ပုုန္းကာ မ်က္နွာဝွက္ပါနဲ႔

ေႏြးပါရေစဦး..။


ပ်ိဳးယုဝသုန္
21-01-2014
Tuesdy (YGN)

ေၾကာက္တတ္သူ

ေၾကာက္တတ္သူ
************

သူမသည္ Psychosis တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္သည္။

ထိုု႔အျပင္ သူမသည္ အေၾကာက္လြန္ေရာဂါမ်ား၏ သားေကာင္တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သည္။

သူမသည္ အျမင့္ကိုု ေၾကာက္သည္။

သူမသည္ အေမွာင္ကိုုေၾကာက္သည္။

သူမသည္ အထိအေတြ႕ တိုု႔ကိုုေၾကာက္သည္။

သူမသည္ အလံုုပိတ္အခန္းမ်ားကိုု ေၾကာက္သည္။

သူမသည္ လိင္မွဳကိစၥကို ေၾကာက္သည္။

သူမသည္ ေသြးကိုု ေၾကာက္သည္။

သူမသည္ အေရျပားေပၚမွ အဖုုအပိန္႔ နွင့္ ခ်ိဳင့္ခြက္မ်ားကိုု ေၾကာက္သည္။

သူမသည္ အသံစူးစူး မ်ားကိုု ေၾကာက္သည္။

သူမသည္ ညစ္ေပျခင္းမ်ားကိုုေၾကာက္သျဖင့္ လက္ခဏခဏေဆးသူ ျဖစ္သည္။

သူမ၏ ေၾကာက္ရြ႕ံမွဳမ်ားကိုု ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ ကုုစားမည္ဆိုုသူလည္းရွိသည္။ စိတၱေဗဒ အားျဖင့္ ကုုစားမည္ဆိုုသူလည္း ရွိ၏။ အမိန္႔အာဏာျပန္၍ ကုုစားမည္ ဆိုုသူလည္းရွိ၏။ ဂီတျဖင့္ ကုုစားမည္ ဆိုုသူလည္းရွိ၏။ ေမႊးရနံ႕မ်ားျဖင့္ ကုုစားမည္ဆိုုသူလည္းရွိ၏။

ထိုုထိုုေသာ ကုုစားေပးမည္ဆိုုသည့္ ေယာက္်ားေဒြ၊ မိန္းမေဒြတိုု႔သည္ ေနာက္ဆံုုးတြင္ သူမအား နည္းမ်ိဳးစံုုျဖင့္ ျပစ္တင္ေျပာဆိုုကာ ေက်ာခိုုင္းထြက္ခြါသြားၾကသည္။

ဤသိုု႔ျဖင့္ သူမသည္ ေၾကာက္ရြံ႕မွုုမ်ားကိုု စြဲကိုုင္ရင္း အသက္အရြယ္တိုု႔ ရင့္သည္ထက္ ရင့္လာ၏။

တစ္ေန႔တြင္ သူမသည္ ေၾကာက္ရြံ႕မွဳတစ္ခုုကိုု ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရင္ဆိုုင္ရင္း ဤကမာၻေလာကၾကီး မွ ေက်ာခိုုင္း ထြက္ခြါသြားခဲ့သည္။

သူမသည္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း ေနရျခင္းကိုုလည္း ေၾကာက္ရြံ႕သူ ျဖစ္သည္ေလ။

ပ်ိဳးယုဝသုန္
05-12-2013
Thursday (YGN)

92

သတိတရ မွတ္တမ္း

တကယ္ေတာ့ သူ႔ကိုု ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကိုု သတိရေနခဲ့တာပါ။
ပန္ပြင့္ေတြကိုုျမင္တိုုင္း၊ အစိမ္းေရာင္ ျမက္ခင္းေတြကိုုျမင္တိုုင္း၊ ေတာင္တန္းေတြကိုုျမင္တိုုင္းေပါ့။

******

သူနဲ႔ ကၽြန္မ စတင္ခင္မင္ရင္းနွီစခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာခဲ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီခဏဆိုုတဲ့ အခ်ိန္ကေလးမွာပဲ သူကိုုကၽြန္မခ်စ္ခင္တြယ္တာမိတာကေတာ့ အေပါင္းအသင္းနည္းတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေနထိုုင္မွဳေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူ ကၽြန္မအိမ္ကိုုအလည္ေရာက္လာတဲ့ ညေနပိုုင္းကေလးက စျပီး ကၽြန္မရဲ႕  အားလပ္ခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔ အတူရွိေနခဲ့တယ္။ သံေယာဇဥ္ဆိုုတာကန္႔သတ္ေကာင္းတဲ့ အရာမွ မဟုုတ္တာ။ 


သဘာဝ မတူေပမယ့္ ဝါသနာတူ၊ အၾကိဳက္တူတဲ့သူေတြျဖစ္ခဲ့ၾကလိုု႔ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ကေလးေတြဟာေက်နပ္စရာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းခဲ့တယ္။ သူကလည္း သိပ္ျပီး ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္ေလ။


ကၽြန္မတိုု႔ ပန္းပင္ေလးေတြ အတူတူ ဝယ္ဖူးၾကတယ္။ ေတာင္တန္းေတြဆီကိုု အတူတူသြားဖူးၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ လမ္းေလ်ာက္ၾကတယ္။ အေဝးေျပး လမ္းမၾကီးတစ္ေလ်ာက္ကားအတူတူ ေမာင္းဖူးၾကတယ္။ ေတာထဲဝင္ျပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခဲ့ဖူးၾကတယ္။ ေရတံခြန္ ရွိရာကိုုသြားရင္းလမ္းေပ်ာက္ဖူးခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းေဘးသရက္ပင္က သရက္သီးေတြကိုု ရွာၾကံျပီး ခူးယူခဲ့ၾကတယ္။သူမ်ားျခံထဲက သီးေနတဲ့  ျခံအျပင္ဘက္အကိုုင္းကေဂြးသီးေတြကိုုခူးျပီး ငပိခ်က္ခ်က္စားၾကတယ္..။ ညၾကီးေခါင္ေခါင္ လသာသာမွာ သီခ်င္းေအာ္ရင္းလမ္းေလ်ာက္ဖူးၾကတယ္။ သီခ်င္းေတြအတူတူဆိုုျပီး အသံသြင္း၊ ျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ဆီ တစ္ေယာက္ကပိုု႔ျပီးနားေထာင္ၾကတယ္။ သူက သီခ်င္းအဆိုုေကာင္းတဲ့သူ တစ္ေယာက္ေလ။ ေရ အတူတူ ကူးခဲ့ၾကတယ္..၊ သူကပဲ ကၽြန္မကိုု ေရကူးတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တာေပါ့။မနက္နိုုးနိုုးခ်င္း ဖုုန္းဆက္ၾကျပီးတစ္ေန႔လံုုး အခ်ိန္ရ အားလပ္တာနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဖုုန္းေခၚခဲ့ၾကတယ္။ မနက္ကည အိပ္ခ်ိန္ကလြဲျပီးကၽြန္မတိုု႔ အတူတူ မရွိေနရင္ေတာင္ ဖုုန္းေပၚမွာ ဒါမွမဟုုတ္ Facebookေပၚမွာ ေတြ႕ေနၾကတယ္။တစ္ခါတေလ face time ဖြင္ျပီး စကားေျပာၾက၊ တစ္ေယာက္ခ်ုဳပ္ထားတဲ့ အဝတ္အစားေလးေတြ တစ္ေယာက္ကိုုျပၾကနဲ႔ သိပ္ျပီး ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းခဲ့တယ္။


ခင္မင္ရင္းနွီးတဲ့ အစ္ကိုုတစ္ေယာက္ကဆိုုရင္ နင္တိုု႔ နွစ္ေယာက္Lesbian ေတြေတာ့ မဟုုတ္ၾကပါဘူးေနာ္ လိုု႔ ေမးရတဲ့အထိကိုု တပူးတြဲတြဲ ရွိခဲ့ၾကတယ္။  သူ႔ကိုုကၽြန္မ ဘယ္လိုုမွ အျပစ္မျမင္နိုုင္ေအာင္ခ်စ္ခင္ခဲ့သလိုု သူလည္း ကၽြန္မကိုု ခ်စ္ခင္မယ္ဆိုုတာ ကၽြန္မ ယံုုၾကည္ပါတယ္။


ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာဟာ သူနဲ႔ ကၽြန္မကိုု ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုုင္ခြင့္ ခဏေလးပဲေပးခဲ့တယ္။ မၾကာခင္မွာ ကၽြန္မဟာ သူနဲ႔ မိုုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးကြာတဲ့ ေနရာကိုု ထြက္ခြါသြားခဲ့ရတယ္။ဒီလိုု ထြက္ခြါသြာခဲ့တာဟာ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မွုုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ဆိုု အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာကၽြန္မ သံေယာဇဥ္ တြယ္ရတဲ့သူဆိုုလိုု႔ လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ေရတြက္ရင္ေတာင္မွ မျပည့္ဘူး မဟုုတ္လား။သူတိုု႔သာမရွိရင္ ကၽြန္မဟာ အဲ့ဒီျမိုု႔က ေစာျပီးထြက္ခြါျဖစ္ခဲ့မွာ အမွန္ပါပဲ။


ဘယ္လိုုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ကၽြန္မဟာ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့သူတခ်ိဳ႔၊ ကၽြန္မကိုုခ်စ္တဲ့သူအခ်ိဳ႔၊ ကၽြန္မ မခ်စ္တဲ့သူအခ်ိဳ႔နဲ႔ ကၽြန္မကိုုမခ်စ္တဲ့သူအခ်ိဳ႔ကိုု ထားခဲ့ျပီးအဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးကေန ေက်ာခိုုင္းထြက္ခြါခဲ့တယ္။ သူေပးလိုုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ကေလး ကိုုေတာ့ကၽြန္မ မၾကာခဏ အျမတ္တနိုုးနဲ႔ ဝတ္ဆင္ျဖစ္ေနတုုန္းပါပဲ။


****

ေတာင္တန္းေတြ ျမင္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။
ပန္လွလွေလးေတြ ျမင္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။
ထင္းရွဴးပင္ေတြ ျမင္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။
အကၤ် ီ အသစ္ေတြ ခ်ဳပ္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။
ဟိုုင္းေဝးလမ္းမေတြမွာ ကားေမာင္းျဖစ္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။
သူၾကိဳက္တတ္တဲ့ အစားအစာေတြျမင္တိုုင္း စားျဖစ္တိုုင္း သတိရေနခဲ့တယ္။
သီခ်င္းေတြေအာ္ျဖစ္တိုုင္း သူ႔ကိုု သတိရမိတယ္။


တကယ္ေတာ့ သူ႔ကိုု ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကိုု သတိရေနခဲ့တာပါ။



မမဝသုုန္
28-12-2013
Saturday (YGN)

ဖိုးစီ နွင့္ ဆိတ္နို႔ညွစ္ျခင္း အနုပညာ

ဖိုုးစီသည္ အင္မတန္ ကစားမက္ေသာ ကေလးျဖစ္သည္။ ကစားစရာမရွိလွ်င္လည္း  ေထြလီကာလီ ရွာၾကံကာ ကစားတတ္ေသးသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ၂၅နွစ္တာအခ်ိန္က ျမန္မာနိုုင္ငံတြင္ ယခုုကဲ့သိုု႔ ကြန္ပ်ဴတာဂိ္မ္းမ်ား၊အင္တာနက္ဂိမ္းမ်ား မေပၚေသး..။ ထိုု႔ေၾကာင့္ ကေလးမ်ား ကစားလွ်င္ ေျပးတမ္း လိုုက္တမ္း၊ေယာက္်ားေလးမ်ားဆိုုလွ်င္ ေဂၚလီလွိမ့္ျခင္း၊ အရုုပ္ေထာင္ပစ္ျခင္း၊ ေဘာလံုုးကန္ျခင္းအစရွိေသာ ကစားျခင္းမ်ားကိုုသာ အဓိကထား ကစားၾကရသည္။ သိုု႔ရာတြင္ ဖိုုးစီသည္ ထိုုကဲ့သိုု႔ကစားရန္မွာလည္း ငယ္ေသးသည္။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ကစားနည္းေပါင္းစံုုကိုု  ကစားျပီးေနာက္ အသစ္အဆန္းကစားနည္းမ်ားကိုုကစားရန္ ၾကံစည္ေနသည္။

ထိုုကဲ့သိုု႔ အၾကံထုုတ္ေနခ်ိန္တြင္  ဖိုုးစီထက္ ၄နွစ္ငါးနွစ္မွ် ၾကီးေသာ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ ကေလးမေလးကလည္းဖိုုးစီကိုု ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ သူတိုု႔သည္ အနီး၌ နိုု႔မ်ား ေဖာင္းကားေနေသာ ဆိတ္မတစ္ေကာင္ကိုုေတြ႔ေလသည္။ ထိုုအခါ သူတိုု႔သည္ ဆိတ္နိုု႔ညွစ္တမ္းကစားမည္ဟုု အၾကံရၾကသည္။ ထိုု႔ေနာက္ခြက္ကေလးတစ္ခြက္ကိုု သြားယူကာ ဆိတ္နိုု႔ညွစ္ၾကရန္ ၾကံစည္ၾကသည္။

ဆိတ္မအား ဦးေခါင္းကေလးကိုုအသာပြတ္ေပးေသာအခါ ဆိတ္မ လည္း ျငိမ္ကာ ပိႏၷဲရြက္ကိုု ဝါးကာေန၏။ ထိုု႔ေနာက္ ကေလးမေလးကဆိတ္မ၏  ဦးေခါငးကိုု ကိုုင္ေပး ပြတ္ေပးထား၏။ေမာင္ဖိုုးစီကေတာ့ ဆိတ္နိုု႔ညွစ္ရန္ျပင္ဆင္ေလသည္။ ေရွ႕ပိုုင္းမွ နိုု႔အိမ္သည္ အနည္းငယ္ေသးငယ္သည္ဟုု ဖိုုးစီ ထင္မိသည္။ ထိုု႔ေၾကာင့္ ေနာက္ဘက္ပိုုင္းမွ နိုု႔ကိုုညွစ္မည္ဟုုဆိုုကာ  ေနာက္ဘက္မွ သြား၍ ဆိတ္မ၏ နိုု႔ကိုု ဆြဲေလသည္။

ထိုုအခါတြင္ ဆိတ္မသည္ သူ၏နိုု႔ကိုု တစ္စံုုတစ္ဦးက ဆြဲျခင္းခံရေသာေၾကာင့္ေၾကာက္လန္႔ကာ ရုန္းကန္ ကန္ေက်ာက္ျပီး ထြက္ေျပး ေလသည္။  

ဆိတ္နိုု႔ ရမရေတာ့မသိပါ။ ဖိုုးစီလည္း ဆိတ္မ၏ ကန္ခ်က္ျဖင့္ နိုု႔ညွစ္ရန္ယူထားေသာ ခြက္နွင့္အတူ တံုုးလံုုးပက္လက္ က်န္ခဲ့သည္။

ထိုုေန႔မွစ၍ ဖိုုးစီတစ္ေယာက္ ဆိတ္နိုု႔ ထပ္ညွစ္သည္ဟုု အသံမၾကားေတာ့ပါ။

အသင္ မိတ္ေဆြတိုု႔လည္း ဆိတ္နိုု႔မည္ကဲ့သိုု႔ ညွစ္ရမည္ကိုု သိလိုုလွ်င္ေမာင္ဖိုုးစီအား ေမးျမန္းနိုုင္သည္။ ယခုုအခ်ိန္တြင္ ထိုုကေလးသည္ ဆိတ္နိုု႔မည္သိုု႔ညွစ္ရမည္ကိုုေကာင္းေကာင္းၾကီး သိေကာင္းသိေနေပမည္ျဖစ္သည္..။ (ဤကား စကားခ်ပ္)

မမဝသုန္

04-06-2013
Tuesday (YGN)

ဖိုးစီနွင့္ အဝတ္ေလ်ာ္ျခင္း အနုပညာ

ဖိုုးစီသည္ ထင္ရာ အင္မတန္လုုပ္ေသာ ကေလးတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ေသးသည္။သူအလယ္တန္းသိုု႔ ေရာက္ေသာအခါ မိခင္ျဖစ္သူက မိမိ အဝတ္မ်ားကိုု မိမိကိုုယ္တိုုင္ ေလ်ာ္တတ္ေစရန္သင္ၾကားျပသေပးသည္။

သိုု႔ေသာ္ဖိုုးစီသည္ ကစားျခင္း၊ ပံုုဆြဲျခင္း၊သီခ်င္းနားေထာင္ျခင္းတိုု႔ကိုု မပ်င္းရိေသာ္လည္း အဝတ္ေလ်ာ္ရန္ကိုုမူ မည္သိုု႔မွ် စိတ္မရွည္ပါ။သိုု႔ေသာ္ ဖိုုးစီသည္ ေမေမ့ကိုုလည္း ေၾကာက္ရပါသည္။ ထိုု႔ေၾကာင့္ အဝတ္မေလ်ာ္လိုုေသာ္လည္းျဖစ္ေအာင္ ေလ်ာ္ရသည္။

ဖိုုးစီ၏ အဝတ္ေလ်ာ္နည္းသည္ အင္မတန္ အခ်ိန္ကုုန္သက္သာ၏။သူသည္ ေရခ်ိဳးလွ်င္ အကၤ်ီကိုု ဝတ္၍ခ်ိဳးသည္။ ကိုုယ္ကိုု ဆပ္ျပာတိုုက္လွ်င္ အကၤ်ီ နွင့္ပုုဆိုုးကိုုပါတိုုက္သည္။ ထိုု႔ေနာက္ ေရေလာင္းခ်လိုုက္လွ်င္ ေရလည္းခ်ိဳးျပီး အဝတ္လည္းေလ်ာ္ျပီး ျဖစ္၏။ ဤမွ်ေကာင္းေသာ အဝတ္ေလွ်ာ္နည္းကိုု သူ ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိထားသည္မွာ မၾကာေသးေပ။သိုု႔ရာတြင္ ဆပ္ျပာေမႊးတံုုးမွာ ဖိုုးစီ ေရနွစ္ခါမွ် ခ်ိဳးလွ်င္ တစ္တံုုးက်  ကုုန္၏။

တစ္ေန႔တြင္ ေမေမသည္ ဖိုုးစီ၏ အဝတ္ေလွ်ာ္ျခင္းအနုုပညာကိုု မ်က္ဝါး ထင္ထင္ျမင္၏..။

ထိုုအခါ ဖိုုးစီလည္း ေမေမ၏ တုုတ္သိုုင္း အနုုပညာကိုုမ်က္ဝါးထင္ထင္ ခံစားရ၏။

( မိတ္ေဆြ.. သင္တိုု႔လည္း သီးသန္႔ အဝတ္ေလွ်ာ္ရျခင္းအခ်ိန္ကိုု Save လုုပ္လိုုလွ်င္ ဖိုုးစီ ကဲ့သိုု႔ အဝတ္ေလွ်ာ္ၾကပါကုုန္.. သိုု႔ေသာ္.. ေမေမ မျမင္ပါစနွင့္.. ဤကား စကားခ်ပ္ )

မမဝသုန္

8-06-2013 (YGN)

ခေရ ပန္သူ

လမီးအိမ္ ထိန္ထိန္လင္း
ဝင္းဖန္႔တဲ့ ညအခါ
ရွင္းသန္႕တဲ့ ျမကဗၼလာဝယ္
လွရာရာ ျခယ္ေရြး။

ခေရႏြယ္ သြယ္သီကံုးပါလို႔
ၾကယ္မင္းပံု ေခြကာယွက္ကာျဖင့္
မယ့္ေကသာ ဆံညိဳေထြးမွာ
ေမွးလွည့္ပါေလး..။

မမဝသုန္
18-12-2013
Wednesday ( YGN )

သစၥာအိမ္

 

မီးမွိန္မွိန္

တိုု႔ေနတဲ့ အိမ္ကေလး

ထိန္ညီးေနေမတၱာမီးအိမ္နွင့္

ေႏြးဆင့္ေနေသး။

အမိုုးတိမ္

တိုု႔ေနတဲ့အိမ္ကေလး

ခ်ိဳေတးသံလႊမ္းျခံဳေအးၾကည္ရဲ႕

ျငိမ္းလ်က္ေနေသး။

အိမ္ေရွ႕ကပန္းတစ္ပင္

မယ့္ေခါင္းတြင္အယဥ္ဆင့္ေစကြယ့္

ပ်ိဳးတဲ့ကိုုရင္..။

ပန္းေတာ္ဝင္

မက္မျမင္တဲ့ခင္ေလး

ၾကဴေမႊးရာ စံပယ္ဖူးသာ

ဦးခိုုက္မွာ ေတြး။

ပ်ိဳးယုဝသုန္

06-12-2013

Friday (YGN)

ေၾသာ္ .. မိန္းမ မိန္းမ (၂)

Treadmill..

ဒီ လမ္းေလ်ာက္စက္၊ အေျပးေလ့က်င့္စက္ကိုု သူမ အျမင္ကပ္လွသည္။ ဤစက္ေပၚတြင္လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေျပးလွ်င္ေသာ္လည္ေကာင္း အေရြ႕မရွိပဲ ေခၽြးေတြသာ ေတာက္ေတာက္က်၍လွ်ာသာ အလ်ားလိုုက္ထြက္လာသည္မဟုုတ္လား။ သူမက အားကစားဝတ္စံုုကေလးဝတ္ကာ ဦးထုုတ္ေလးေဆာင္းျပီးလွလွပပ ေလ့က်င့္ခန္း လုုပ္လိုုသည္ေလ။ ဒါကိုု သိေသာ ေမာင္ သည္ ညစ္က်ယ္က်ယ္စိတ္ျဖင့္ထိုု Treadmill ၾကီးကုုိ ေစ်းၾကီးေပးကာ ဝယ္လာေတာ့သည္။ သူ၏ အေၾကာင္းျပခ်က္ကား မိုုးရြာရြာေနပူပူ မေလး လမ္းေလ်ာက္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ ေျပးခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ေျပးနိုုင္ရန္ .. ဟူ၏။

၂။

ညသည္ သန္းေခါင္ယံကိုု အေတာ္ပင္ ေက်ာ္လာခဲ့ျပီ။ သူမကေတာ့ မီးပူတိုုက္ျပီးသားအဝတ္မ်ားကိုု ခရီးေဆာင္အိတ္အတြင္း စီထည့္ကာ အရီးစဥ္တစ္ေလ်ာက္ လိုုအပ္မည့္ ပစၥည္းမ်ားကိုုစဥ္းစားလုုိက္ ထည့္လိုုက္နွင့္ ရွိေနသည္။ သူကေတာ့ သူမ နေဘးတြင္ ထိုုင္လိုုက္ ေမွာက္လိုုက္နွင့္သူ၏ ဖုုန္းထဲတြင္ရွိေသာ game မ်ားကိုု တစ္ခုုျပီး တစ္ခုု တတီတီ တတိန္တိန္ နွုုင့္ ကစားေနသည္။သူမ မ်က္ေစာင္းလွည့္ထိုုးသည္ကိုုပင္ သူက မသိေခ်။ နွုုတ္မွလည္း သိလား မေလးရဲ႕ .. ဒီgame က ဒီလိုု.. ဟိုုလိုုနွင့္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္သလိုု ေျပာေန ေသးသည္။ ေမာင္သည္ တစ္ခါတရံတြင္ကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုုပင္။ သူမမွာေတာ့ တစ္ခါမွ မခြဲစဖူး ခြဲရမည္မိုု႔  ရင္ထဲတြင္ ဆိုု႔နင့္နင့္ နွင့္ ျဖစ္ေနသည္။သူကေတာ့ မည္ကဲ့သိုု႔မွ် ခံစားရပံုု မေပၚပါ။ ခရီးသြားရမည္ကိုု တက္ၾကြေနသလိုုပင္။  ပြစိပြစိ ပူညံပူညံဒဏ္မွ တစ္ပတ္တာမွ် ကင္းလြတ္ကာနား နိဗၺာန္ ေရာက္ျပီ ဟုုလည္း ထင္ေကာင္းထင္ေနနိုုင္ သည္ မဟုုတ္လား။  သည္လိုုေတြးမိေတာ့ သူမ မ်က္နွာက စူပုုပ္ပုုပ္ျဖစ္လာသည္။ ဒါကိုု သတိထားမိေတာ့ သူက သူ႔ပခံုုးတြင္ မွီခိုုေစကာ ရယ္စရာမ်ားကိုု ေျပာျပေနသည္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူလည္း သူမကိုု လြမ္းဆြတ္ေနမွာပါ ဟုု သူမဘာသာ သူမ ယူဆလိုုက္သည္။

ေၾသာ္ .. မိန္းမ မိန္းမ (၁)

မွန္တင္ခံုုေရွ႕တြင္ ထိုုင္လိုုက္တယ္ဆိုုလ်ွင္ပဲ ပထမဆံုုးသတိထားမိသည္မွာယခင္ကထက္ ပိုု၍ ဝိုုင္းလာေသာ မ်က္နွာျဖစ္သည္။ ယခင္က အသည္းပံုုသ႑န္ မ်က္နွာက်သည္ideal မ်က္နွာက်မ်ိဳးတြင္ ပါဝင္သည္ဆိုုကာ မိတ္ကပ္ဆံပင္ သင္တန္း၌ ဆံပင္ထံုုးဖြဲ႔လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိတ္ကပ္လိမ္းျခယ္လွ်င္ေသာ္ လည္းေကာင္း စံျပ မ်က္နွာက် အျဖစ္ အသံုုးျပဳခံရေသာ ဤမ်က္နွာသည္ ယခုုတြင္ ပါးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆီ၌ အပိုုအသားမ်ား ခိုုတြဲလာျပီ ျဖစ္သည္။သူမ၏ စိတ္သည္  လြန္ခဲ့ေသာ အနွစ္နွစ္ဆယ္ခန္႔ကနုုငယ္ပ်ိဳျမစ္ မွုုတိုု႔ ဆီသုုိ႔ ေရာက္ရွိသြားသည္။


ထိုုစဥ္က နက္ေမွာင္ေသာ ဆံပင္ထူူထူ တိုု႔သည္ သူတကာတိုု႔ အားက်ဖြယ္ ျဖစ္ခဲ့သည္မဟုုတ္ပါလား။ ခါးေသးရင္ခ်ီ ပဒုုမၺနီဟုု တင္စားခံရေလာက္ေအာင္ သူမတြင္ သြယ္လ်ေသာ ခါးသိမ္သိမ္ကေလးလည္း ရွိေသးသည္။ အမ်ိဳးသမီး၊ အမ်ိဳးသား အားလံုုးတိုု႔၏ သမင္လည္ျပန္ ျပန္ၾကည့္ျခင္းကိုုရရွိတိုုင္း သူမက မိမိကိုုယ္မိမိ ယံုုၾကည္မွုုမ်ား တိုုးတိုုးလာသည္ မဟုုတ္ပါလား။

လြမ္းသူ

ပန္းတလင္း
ေမာင္ .. မင္းအတြက္ ခင္းထားတယ္..။

လာမယ္ဆို အၾကိဳေထာက္

ေမာင္ .. ေစာင့္ပါ့မယ္..။

ရနံ႔ပ်ယ္

ရက္ေတြရယ္ ကြယ္ပါလို႔

ေမွ်ာ္ရွာသူ ေမာင့္မွာႏြမ္းတယ္

လြမ္း မ်က္ရည္စို႔ ..။




ပ် ိဳ းယု ဝ သုန္
14-11-2013
Thursday ( YGN)

အိပ္မက္မဲ့ေသာ ည

ၾကည့္လိုုက္ပါ..။

ေမာင္ရင္ဆိုုင္းထမ္း ၾကယ္ကေလး နွင့္ သူ၏ အနီးမေဝးတြင္ အနီေရာင္ ၾကယ္တစ္လံုုးကလွလွပပ ရွိေနတယ္။  လဆန္းရက္မိုု႔ လ ဟာတစ္ဝက္တျပက္လည္း လင္းေနတယ္။ တစ္ျခမ္းလည္း မဟုုတ္ သံုုးခ်ိဳးတစ္ခ်ိဳးလည္း မက် နဲ႔ .။ဒါေပမယ့္ ည ကေတာ့ သိသိသာသာ ထင္ထင္ရွားရွား လွပေနပါတယ္။

ၾကယ္ဆိုုတာ ျဂိဳလ္ တစ္စင္း ျဖစ္တယ္လိုု႔ ေျပာမွာလား။ ျမင္ေနရတဲ့ အနီေရာင္ၾကယ္ဟာ ထင္ထင္ ရွားရွားရွိေနျပီး ကမာၻနဲ႔ အတူ ေနကုုိ လွည့္ပတ္ေနတဲ့ ျဂိဳလ္လိုု႔ သိပၺံ ပညာရွင္ေတြကေတာ့ ေျပာၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အျမင္မွာေတာ့ သူဟာ လင္းလက္ေနတဲ့ အနီေရာင္ ၾကယ္တစ္လံုုးပါပဲ။

ျမိဳ႕ျပရဲ႕ မီးေရာင္ ထိန္ထိန္ေတြရဲ႕ အထက္မွာ ညဟာ လွခ်င္သေလာက္ အျမင္မွာမလွနိုုင္ရွာ ဘူး။ ၾကယ္ေရာင္ေတြေတာက္ပေစဖိုု႔ လ်ပ္စစ္မီးေရာင္ေတြကိုု ခ်ဳပ္ျငိမ္းေစခ်င္သလား။ဟင့္အင္း.. ၊ စိတ္ရဲ႕ ေစစားမွဳ ေနာက္မွာ အရာရာဟာ မေျပာင္းလဲဘဲ ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္။ ဒီလိုုပဲကၽြန္မ ေနထိုုင္လာခဲ့တဲ့ ေနရာေတြမွာလည္း စစ္မွန္ျခင္းဟာ အတုုအေယာင္ ေတြရဲ႕ ဖံုုးကြယ္မွဳ ေအာက္မွာ မွိန္ေဖ်ာ့ခဲ့တာ ၾကာေနခဲ့ျပီ။ မိုုင္ေထာင္ခ်ီ ေဝးကြာေနတဲ့ေနရာေဒသ တစ္ခုုဆီက ရရွိခဲ့ဖူးတဲ့ အထီးက်န္ဆန္မွဳမွဳရဲ႕ အေငြ႕အသက္ကိုု  ကၽြန္မ နွစ္သက္ ျမတ္နိုုးတဲ့ ေနရာတစ္ေနရာမွာျပန္လည္ရရွိေနတာကေတာ့ ကၽြန္မ မျဖစ္ခ်င္ဆံုုး ဆႏၵပါပဲ။  တစ္ခါ တရံမွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းေနျပီး အထီးက်န္ဆန္မွုု ကိုု ရရွိခဲ့တယ္။ တစ္ခါတရံမွာ ေတာ့ လူ အမ်ားၾကားမွာေနျပီး အထီးက်န္ဆန္မွဳကို ရရွိခဲ့ျပန္တယ္။ ယူသူရွိမွ  ေပးသူ  ရွိတယ္ ဆိုုေပမယ့္ အထီးက်န္ဆန္ေစျခင္းကိုု ဘယ္သူကမွ ကၽြန္မကိုုရရွိေစဆိုုျပီး မေပး သလိုု ကၽြန္မကလည္း မယူခဲ့ပါဘူး။ ဒါပမယ့္ ခက္တာက ရရွိေနသူဟာ ကၽြန္မျဖစ္ေနတာ ပါ..။ ဒါဟာ လူ႔ဘဝ ဆိုုတာရဲ႕ သေဘာတရား တစ္ခုုဆိုုရင္ေတာ့ ဘဝဆိုုတဲ့ ေက်ာင္းမွာကၽြန္မက အလယ္တန္းေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး ဆိုုတာ သိရွိ ခဲ့ရျပီ..။

တဆစ္ဆစ္ ကိုုက္ခဲ့ေနတဲ့ ပုုရြက္ဆိတ္ ေတြနဲ႔ တဝီဝီနဲ႔ ပ်ံရင္း ေသြးစုုပ္ဖိုု႔ေခ်ာင္းေနတဲ့ ျခင္ေတြကိုု ေငးၾကည့္ေနမိတာ အဓိပၺါယ္ မရွိတဲ့ အလုုပ္တစ္ခုုလိုု႔ ေျပာမွာလား။ပုုရြက္ေတြ က သူတိုု႔ အသိုုက္အျမံဳကိုု ဖ်က္ဆ္ီးမယ့္သူလိုု႔ ထင္ျပီး အတတ္နိုုင္ဆံုုးကာကြယ္ေနၾက သလိုု ျခင္ေတြလည္း သူတိုု႔ဝမ္းစာအတြက္ သူတိုု႔ ရွာေဖြေနၾကတာ မဟုုတ္လား။ကၽြန္မ ကေရာ..။ ကိုုယ့္အိပ္မက္ေတြနဲ႔ နွလံုုးသားကိုု  ပ်က္စီးေစမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ အေတြးေတြကိုု မတားဆီးနိုုင္ဘူးမဟုုတ္လား။

ေန႔စဥ္ ျမင္ေနၾက အျမင္တစ္ခုုဟာ အနည္ငယ္ တိမ္းေစာင္းရံုုနဲ႔ ကၽြန္မအတြက္သိသိသာသာ ျဖစ္ေစတာကေတာ့ ကၽြန္မ မွတ္ဥာဏ္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ရံဖန္ရံခါမွာေတာ့အမွတ္ထင္ထင္ ရွိတတ္တာေတြကိုု ေမ့ေလ်ာ့ ထားခ်င္ပါတယ္။ တိတ္တဆိတ္နဲ႔ ၾကယ္ေတြကိုု ၾကည့္ေငးေနတတ္တဲ့အခ်ိန္ေတြကိုု ေလ်ာ့ပါးေစခ်င္လိုု႔ပါ။

တကယ္လိုု႔မ်ား မ်က္ရည္က်ျခင္းဆိုုတာ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္ဆိုုရင္ ကၽြန္မဟာေဒါသၾကီးသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္မွန္မသိ ျဖစ္ေနရျပီေပါ့။ အသံတိတ္ မ်က္ရည္က်ေနရတဲ့ အခါေပါင္းမ်ားစြာကိုုကၽြန္မ ပိုုင္ဆိုုင္ခဲ့ဖူးတာကိုုးေနာ္..။

ခ်စ္ျခင္းဟာ ေဒါသစိတ္ကိုု ျဖစ္ေစသလား။ ဟင့္အင္း..။ တရားသေဘာနဲ႔ေတာ့ မခ်ိန္ညွိပါဘူး..။ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ မျပည့္ဝသူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ခံယူရင္း နားမလည္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကိုုနားလည္ေအာင္ ၾကိဳးစားေပမယ့္ လိုုက္မမီနိုုင္တဲ့ ကၽြန္မဟာ ေနာက္ဆံုုးေတာ့  ၾကယ္ေတြကိုု ေရတြက္သူ ျဖစ္မွန္မသိ ျဖစ္ခဲ့တယ္..။

၁.. ၂.. ၃.. .. .. .. .. ၁၉ .. ၂၀..  ၈၈.. ၈၉ .. ၉၀… ..  ..   ..  ..  ..

နံပါတ္ ၉  ကတၱီပါဖိနပ္တစ္ရံ..

သန္စြမ္းတဲ့ ဆံပင္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နက္နက္မ်ား..

မ်က္ေတာင္ တိုုတိုုစင္းစင္းမ်ား..

အိပ္စက္ျခင္းတိုု႔ကိုု အျပီးတိုုင္ သိမ္းယူသြားခဲ့တယ္…။

ပ်ိဳးယုဝသုန္

13-11-2013

Wednesday (YGN)

စာမ်က္နွာ ၃၃

၁။

ျမိဳ႕ကေလးတစ္ျမိဳ႕

လွပတယ္၊ သန္႔ရွင္းတယ္။ ျမက္ခင္းစိမ္းေတြနဲ႔ တင့္တယ္ျပီး အိေျႏၵၾကီးတယ္။  Night Life ကိုု ည ၁၂ နာရီ ေလာက္အထိသာ ခြင့္ျပဳထားတယ္။

လွပတဲ့ ကမ္းေျခေတြနဲ႔ ေရျပင္ စိမ္းျပာေရာင္ေတြ ရွိတယ္။ သြားရလြယ္ကူတဲ့ေတာင္တန္း နိမ့္နိမ့္ေတြ ရွိတယ္။ စိမ္းစိုုေနတဲ့ သစ္ေတာမွိဳင္းမွိဳင္းေတြ ရွိတယ္..။ထင္းရွဴးပင္ေတြလည္း ရွင္သန္ ေပါမ်ားတယ္..။ ျမိဳ႕ကိုု ျဖတ္ျပီး ရစ္ေခြစီးဆင္းေနတဲ့ ျမစ္တစ္စင္းလည္းရွိတယ္။

ကၽြန္းေတြနဲ႔လည္း မေဝးလွတဲ့ ေနရာမွာတည္ရွိတယ္။ အင္အားျပင္း မုုန္တိုုင္း  ေတြရဲ႕ေဘးရန္ကေန သဘာဝတရားက ကာကြယ္ေပးထားတဲ့ ျမိဳ႕လည္းျဖစ္တယ္။ ျမိဳ႕ျပဆန္သေလာက္ ျငိမ္သက္လွတယ္..။တစ္ပတ္မွာ ၄ရက္ခြဲေလာက္သာ အလုုပ္လုုပ္တဲ့ သူေတြ အမ်ားစုု ေနၾကတယ္..။

ပူေႏြးတယ္။ မုုတ္သုုန္ဆန္တဲ့ ရာသီဥတုုရွိတယ္။ နွင္းမရွိတဲ့ ျမိဳ႕လည္း ျဖစ္ေသးတယ္။ေနေရာင္ျခည္ရဲ႕  စူးရွမွဳကိုု ခံရျပီးလူတိုုင္းနီးပါး မ်က္မွန္တပ္တဲ့ ျမိဳ႕ျဖစ္တယ္။ ဖိနပ္မစီးတဲ့ လူအခ်ိဳ႕ ရွိတယ္။ သားပိုုက္ေကာင္သားကိုုေစ်းကြက္မွာ ေရာင္းခ်တဲ့ ျမိဳ႕လည္း ျဖစ္ေသးတယ္။

ေနွးေကြးတဲ့ ဝန္ေဆာင္မွဳ ရွိတယ္။ အခြန္အတုုတ္ မ်ားတဲ့ ျမိဳ႔လည္းျဖစ္တယ္။၂၄ နာရီ လ်ပ္စစ္မီး ရျပီး မီတာခလည္း ေစ်းၾကီးလွတယ္။ ယဥ္ထိန္းရဲေတြ အလုုပ္မ်ားၾကတယ္။High Way Petrol ေတြ အလြန္အလုုပ္လုုပ္ ၾကတယ္။

ေကာင္းကင္ၾကည္လင္တဲ့ျမိဳ႕ ျဖစ္တယ္။ ေႏြရာသီမွာ ေတာမီးမၾကာမၾကာ ေလာင္တတ္တယ္။မိုုးမၾကီးဘဲ ေရလႊမ္းမိုုးမွဳ ျဖစ္တတ္ျပီး ေရစီးေရလာစနစ္ အားနည္းတဲ့ ျမိဳ႕လည္းျဖစ္တယ္..။

အဝလြန္သူ မ်ားတဲ့ ျမိဳ႕ျဖစ္သလိုု အားကစား လိုုက္စားသူမ်ားတဲ့ ျမိဳ႕လည္းျဖစ္တယ္။

အဲ့ဒီျမိဳ႕ေလးဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ ေရာက္လာတဲ့ မိန္းမရြယ္တစ္ေယာက္ကိုုေႏြးေႏြးေထြးေတြး ၾကိဳဆိုုခဲ့တယ္။

၂။

သူမ..။

သူမ အိပ္မက္ေတြကိုု ပိုုက္ရင္း ျမိဳ႕ကေလးဆီကိုု ေရာက္လာခဲ့တယ္။ တစ္ဝမ္းတစ္ခါးအတြက္ ရရာအလုုပ္ကိုု လုုပ္ကိုုင္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာပဲ သူမ စိတ္ဓါတ္ေတြ က်ဆင္းခဲ့တယ္။မ်က္ရည္ဆိုုတာကိုု အေဖာ္ျပဳရတဲ့ ရက္ေတြမ်ားခဲ့တယ္။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ ယံုုၾကည္မွုုေတြေပ်ာက္ဆံုုးခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးကပဲ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ သူမ အယူအဆ ေတြကိုု ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးခဲ့တယ္။နာက်င္မွဳေတြကိုု ဥေပကၡာ ျပဳတတ္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီျမိဳ႔ကေလးကပဲ သူမကိုု ရင့္က်က္ တည္ျငိမ္ခဲ့ေစတယ္။အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာ သံတမန္ အျပံဳး ဆိုုတာကိုု သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ ခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ မ်က္လံုုးနဲ႔ထပ္တူညီမွဳ မရွိတဲ့ အျပံဳးအရယ္ သူမ မ်က္နွာမွာ ခုုိတြယ္ လာခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီျမိဳ႕ေလးမွာပဲ ပညာရင္နိုု႔ ေသာက္သံုုးခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာပဲသူမ ပိုုမိုုၾကံ့ခိုုင္ လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးကပဲ သူမကိုု အျမင္က်ယ္ေစခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာေနရင္းသူမ မိတ္ေဆြအစစ္အမွန္ ဆိုုတာကိုု ရရွိခဲ့တယ္။ အတုုအေယာင္ မိတ္ေဆြေတြကိုုလည္း ေတြ႔ၾကံဳခဲ့တယ္။အဲ့ဒီျမိဳ႕ ကေလးမွာပဲ ေရြးစရာ လမ္းေတြကိုု ေတြ႕ျမင္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ ျမိဳ႕ကေလးမွာပဲ သူမပိုုမိုု ရဲရင့္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာပဲ အရာရာကိုု ရင္ဆိုုင္ရဲတဲ့ သတၱိ သူမ ရရွိခဲ့တယ္။အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာပဲ သူမ ေသြးေအးေအးနဲ႔ အရာရာကိုု အျပံဳးမပ်က္ ၾကည့္တတ္ လာခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးက သူမကိုု ေဆးေရာင္ေတြနဲ႔ ျပန္လည္ထိေတြ႔ခြင့္ေပးခဲ့တယ္။သံစဥ္ေတြနဲ႔ နီးစပ္လာခဲ့တယ္။ ပန္းပင္ေတြ စိုုက္တတ္လာသလိုု ျမက္လည္းရိပ္တတ္လာခဲ့တယ္။အဲ့ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာပဲ သူမ ဓာတုုပစၥည္းေတြနဲ႔ရင္းနွီးခဲ့တယ္။

ေအးစက္ေနတဲ့ နွလံုုးသားတစ္ခုုနဲ႔ ၅နွစ္တိတိ အဲ့ဒီျမိဳ႕ေလးမွာ သူမ ေနထိုုင္ခဲ့တယ္။

၃။

နွုုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ျမိဳ႕ကေလး။

ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလမွာမွ ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ရင္ခြင္ကိုု သူမ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာဦးမယ္ဆိုုတာ သူမ မသိခဲ့ပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ထိုု လွပတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးမွာ သူမအနာဂါတ္ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြကိုုျမွဳတ္နွံမထားမွာျဖစ္တယ္။

ျမိဳ႕ကေလးမွာ ေနခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုုးေန႔ရက္တစ္ရက္မွာ ျမက္ခင္းေတြေပၚ သူမ ထိုုင္ခ်လိုုက္တယ္။ ေျမသားေတြကိုု လက္နဲ႔ ထိေတြ႕ရင္း ေနထိုုင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းျမိဳ႕ကေလးကိုု တီးတိုုး ေျပာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ေကာင္းကင္ဟာ သိပ္မၾကည္လင္ခဲ့ဘူး။ မိုုးစက္ေလးေတြတဖြဲဖြဲ ေစြရင္း  သူမရဲ႕ နွုုတ္ဆက္ျခင္းအတြက္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနၾကတယ္။

၄။

မၾကာခင္မွာ သူမဟာ သူမ ယံုုၾကည္တဲ့ ေႏြးေထြမွဳရွိတဲ့ ေနရာကုုိ သယ္ယူသြားမယ့္ေလယာဥ္ၾကီးေပၚကိုု တက္ခဲ့တယ္..။

၅။

လွပတဲ့ျမိဳ႕ကေလးနဲ႔ ညရဲ႕ အဝါေရာင္ နီယြန္မီးေတြဟာ တိမ္တိုုက္ေတြေအာက္မွာတျဖည္းျဖည္းနဲ႔  ေဝဝါးရင္း..

၆။

တကယ္ေတာ့ သူမဟာ  ျမိဳ႕ကေလးကိုုေရာက္လာတဲ့ ဧည့္သည္ တယ္ေယာက္ပါ။

ပ်ိဳးယုဝသုန္

(YGN)

မေန႕ က စာ

မေန႔က ပိုု႔လိုုက္တဲ့  စာေလး ရရဲ႕လား။

သစ္ေတာ္သီးေတြ မွည့္ေတာ့မယ္။

ပန္းဆိုုတာ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ေၾကြတာပဲ ဆိုု..၊

ပန္းပင္ေတြကိုု စိုုက္ခ်င္ေနတုုန္း ခ်စ္တုုန္းလား။

ဝတ္ရံုုလႊာ ေျပာင္းဝတ္တတ္တဲ့ ျမိဳ႔မွာ မီးလင္းဖိုုေတြ လင္းေနျပီ၊

အိမ္အျပန္ ဇရာကိုု အပါ ေခၚမွာလား။

က်ဥ္းက်ပ္ ေနတဲ့ျမိဳ႕က လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသူ

လြတ္လပ္တဲ့ တိုုင္းျပည္က စိတ္အက်ဥ္း က်ေနသူ

ဘဝရဲ႕ ထိုုထိုု ဤဤ စကား .. ေနာက္ေန႔ မနက္မွာ ၾကားပါရေစ။

ေပးစရာေတြမ်ား ရစရာေတြ မ်ားလြန္းတယ္.. ၊

ေၾကြးတင္ရင္ ဆပ္ေပးမယ့္ ရွင္ဘုုရင္လည္း ရာဇဝင္ထဲမွာ က်န္ခဲ့ျပီ။

စကားမစပ္..

အျပန္မွာ အာလူး တစ္လံုုးေလာက္ ဝယ္ခဲ့ပါကြယ္..။

ပ်ိဳးယုဝသုန္

A Letter From Yesterday

Have you received a letter sent by yesterday?

Pears are going to ripe soon.

Flower will fall if in time,

Still loving growing flower plants?

Fire-places have light in the Color Changed Town,

Would you bring Aged when you back?

Free Man from narrow and tighten town,

Independent Kingdom and imprisoned soul..

Let me hear some words about life on tomorrow,

Sinking in debt and Sleeping King in History of the Past..

By the way,,

Bring a potato when you back.

Pyo Yu WaThone