Friday, 22 February 2013
Tuesday, 19 February 2013
မမ နွင့္ PostPaid, PrePaid System
မမ နွင့္ PostPaid, PrePaid System
လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ပတ္ခန္႕က
မမ ရန္ကုုန္သိုု႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ရန္ကုုန္တြင္ အင္တာနက္ကိုု အိမ္မွ မည္ကဲ့သိုု႔ သံုုးရမည္ကိုု
ေရာက္ကာစတြင္ မမ မသိပါ။ မမယခုုေနထိုုင္ေသာ အိမ္တြင္လည္း အင္တာနက္လိုုင္း ခ်ိတ္ဆက္ထားျခင္း
မရွိပါ။ ထိုု႔ေၾကာင့္ အိမ္မွ အင္တာနက္သံုုး၍ ရနိုုင္ရန္ မမ ၾကံစည္ရေတာ့သည္။ ေမာင္ေလးနွင့္
ညီမကေလးမ်ား၏ ေျပာျပခ်က္အရ ကြန္ပ်ဴတာနွင့္ အင္တာနက္သံုုးရန္ အခြင့္အေရးကိုု ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။
ထိုု႔ေၾကာင့္ေရာက္သည့္ေနမွစ၍
ဖုုန္းလိုုင္းမွ ဆယ္လူလာေဒတာဖြင့္ကာ Wifi လႊင့္သည္။ ထိုု႔ေနာက္ လႊင့္ထားေသာ Wifi ကိုု
ကြန္ပ်ဴတာမွဖမ္းယူကာ အသံုုးျပဳရသည္။ အေတာ္ပင္ အဆင္ေျပလွသည္။ လိုုင္းကလည္း အေတာ္ကေလးပင္
ေကာင္းပါေပသည္။ Facebook တြင္ ဓါတ္ပံုုေတြ တင္ေတာ့လည္း လြယ္လြယ္ကူကူပင္ တင္၍ရသည္။ ထိုု႔အျပင္
Viber ျဖင့္လည္း ၾသဇီ မွ ေက်းဇူးရွင္မ်ားကိုု စကားေျပာလိုုက္ေသးသည္။ လိုုင္းကလည္း ၾကည္လင္၏။ ထိုု႔ေၾကာင့္ ဝမ္းသာအားရပင္ စကားေျပာလိုုက္
Facebook ေလးၾကည့္လိုုက္၊ စာတိုုက္ပံုုးထဲမွ ဝင္ေရာက္လာေသာ စာမ်ားကိုု စစ္ေဆးလိုုက္၊
ျပန္စရာရွိေသာ စာမ်ားကိုု ျပန္လိုုက္နွင့္ အေတာ္ကေလး အဆင္ေျပေျပ ျဖစ္ေနသည္။ ညဘက္တြင္
အိပ္လိုုက္၊ မနက္ေရာက္လ်ွင္ လုုပ္စရာ ရွိသည္မ်ားကိုုလုုပ္လိုုက္၊ အျပင္ေရာက္လွ်င္ ရံဖန္ရံခါ
အင္တာနက္ကေလး ဘာေလး စစ္လိုုက္နွင့္ ေက်နပ္ေနသည္။
သိပ္မၾကာပါ။ ဖုုန္းထဲတြင္
Message တစ္ခုုဝင္လာသည္။ “သင္၏စာရင္းတြင္ လက္က်န္ေငြသည္ က်ပ္၂၀၀ေအာက္သိုု႔ ေရာက္ေနျပီ”ဟူ၏။
ထိုုအခါမွ မမ တစ္ေယာက္ ဘုုရား တ ရေတာ့သည္။ ဖုုန္းထဲတြင္ က်ပ္၁၀၀၀၀ ကဒ္ တစ္ကဒ္ ထည့္ထားသည္မွာ
၂ရက္နွင့္ တစ္ပိုုင္းပင္ မျပည့္ေသး..။ ထိုုအခ်ိန္မွ မမ ဖုုန္းကိုု မမ ျပန္စစ္ရေတာ့သည္။
ထိုုအခါမွ မမ ၏ ေပါ့ေလ်ာ့မွဳကိုု ေတြ႕ရေတာ့သည္။
မမ သည္ ဖုုန္းမွ ဆယ္လူလာ ေဒတာကိုု ေတာက္ေလ်ာက္ ဖြင့္ထားမိခဲ့ပါေပါ့။ ထိုုအခါမွ အလွ်င္အျမန္ ပိတ္ရေတာ့သည္။
ထိုုေန႔မွစ၍ မမသည္္ အခ်ိန္တိုုင္း အိပ္မက္ဆိုုးမက္သကဲ့သိုု႔ မိမိဖုုန္းမွ
ဆယ္လူလာေဒတာ ဖြင့္ထားမိသလား၊ Wifi လႊင့္ထားမိသလားဟုု
မၾကာမၾကာ စစ္ေဆးမိေတာ့သည္။ ယခုု ေနာက္ထပ္ ထည့္ထားေသာ က်ပ္၁၀၀၀၀ ကဒ္သည္ ယခုုအခ်ိန္အထိေတာ့
မကုုန္ေသးပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ကုုန္သြားမည္နည္းဟုု ရင္တထိတ္ထိတ္ နွင့္ေတာ့ ျဖစ္ေနေသးသည္။
အကယ္၍မ်ား ကဒ္စနစ္ျဖင့္
မဟုုတ္ဘဲ လကုုန္၍ ေငြေတာင္းခံလႊာလာမွ က်သင့္ေငြ ရွင္းေပးရမည္ဆိုုလွ်င္ …..၊ ဘုုရား
..ဘုုရား .. ေတြးပင္မေတြးရဲေတာ့ပါ။
ထိုု႔ေၾကာင့္
PostPaid စနစ္မွ prepaid စနစ္သိုု႔ ေျပာင္းလဲေပးခဲ့ေသာ
ေက်းဇူးရွင္ၾကီးမ်ား ကိုုသာ အဖန္ဖန္ အခါခါ ဦးတိုုက္ ေနရပါေတာ့သည္။
မမဝသုန္
06:27:43 PM
19-02-2013
Tuesday (YGN)
Thursday, 7 February 2013
ကၽြန္မနွုုင့္ မတူေသာ အျမင္မ်ား
ပန္းခ်ီဆရာၾကီး
Cees သည္ ကၽြန္မ၏ သင္ဆရာတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူသည္ Netherlands နိုုင္ငံဖြားျဖစ္ျပီး ျဖစ္ျပီး
ကၽြန္မတိုု႔ ေနထိုုင္ရာ Brisbane တြင္ သင္တန္းမ်ား လာေရာက္ဖြင့္လွစ္ေသာ နာမည္ရ ပန္းခ်ီဆရာၾကီးတစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။
သူ႔ကိုု ကၽြန္မ၏ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦး မိတ္ဆက္ေပးသျဖင့္ သိခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။
သူ၏ ဆြဲဟန္မ်ားသည္ ဥေရာပနွင့္ အေနာက္နိုုင္ငံမ်ားတြင္
အေတာ္ပင္ ေရပန္းစားကာ နာမည္ရလွသည္။
နွုုတ္ခမ္းေမႊးကုုတ္ကုုတ္နွင့္
ဆရာၾကီးသည္ ပိန္ပိန္ပါးပါးနွင့္ ရင္းနွီးေဖာ္ေရြေသာသူလည္း
ျဖစ္သည္။ သိုု႔ေသာ္ သူသည္ သူ၏ပညာနွင့္
ပတ္သက္လွ်င္ မာန္မာန ၾကီးသည္ဟုု ကၽြန္မကေတာ့ ျမင္ပါသည္။ သူ၏သင္တန္းေက်ာင္းမွ တပည့္မ်ားကိုု
သူ၏မူအတိုုင္းသာ ဆြဲေစခ်င္သည္။ ခြဲဖယ္ထြက္လွ်င္မူ မၾကိဳက္ပါ။ သူ၏တပည့္မ်ား ဆြဲထားေသာ
ပန္းခ်ီ ကားခ်ပ္မ်ားသည္ ထိုုဆရာၾကီး၏ တပည့္ျဖစ္သည္ဟုု သိနိုုင္ေသာ ပံုုမ်ားသာျဖစ္သည္။
ပထမဦးဆံုုး ကၽြန္မနွင့္
ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတိုု႔ ထိုုဆရာၾကီး၏ သင္တန္းသိုု႔ တက္ေရာက္ ေသာအခါ ဝယ္ယူရမည့္ ပစၥည္းမ်ား
စာရင္းကိုု ေပးပါသည္။ သူသည္ ေစ်းသက္သာေသာ ေဆးနွင့္ စုုတ္တံမ်ား ၊ ပံုုဆြဲစကၠဴမ်ားကိုု
အသံုုးမျပဳရန္ သိသိသာသာ တားျမစ္ထားသည္။ ေဆးဆိုုလွ်င္ Art Spectrum သိုု႔မဟုုတ္
Cotman မွလြဲ၍ အျခားေသာ ေဆးမ်ားကိုု သံုုးခြင့္ မျပဳပါ။ ထိုုေဆးမ်ား၏ 10ml မွ်ေလာက္ေသာ
ေဆးဗူးကေလးကိုု $9.00 ေပးရသည္။ အေျခခံ ၁၃ ေရာင္လံုုးဝယ္ရန္ ေျပာပါသည္။ ထိုုအခါ ကၽြန္မအိမ္တြင္
ရွိျပီးေသာ ေဆးမ်ား၊ စုုတ္တံမ်ားမွာ ဆရာၾကီးေျပာေသာ အမည္မဟုုတ္သျဖင့္ အသစ္ထပ္မံ ဝယ္ယူခဲ့ရသည္။ ထိုုမွ်မက စုုတ္တံမ်ားနွင့္
Sketch Pad ကိုုလည္း သူေျပာေသာ အမည္မ်ားကိုုသာ ဝယ္ရသည္။ မွတစ္ပါး အျခားအမ်ိဳးအစားမ်ား
မဝယ္ယူရန္ ေသေသခ်ာခ်ာ စာနွုုင့္ေပနွင့္ ျပန္ၾကားထားသည္။ အကယ္၍ ထိုုကဲ့သိုု႔ ေစ်းၾကီးေသာေဆးမ်ားကိုု
မဝယ္နိုုင္ေသာ သူဆိုုလွ်င္ သူ၏ သင္တန္းတြင္ တက္ခြင့္မရျပီေလာ။
သင္တန္းတြင္းသိုု႔ေရာက္ေသာအခါ
အေရာင္အနုုအရင့္၊ အနီးအေဝး၊ အစရွိသည္တိုု႔ကိုု ရွင္းျပျပီး ရွုုခင္းပုုံ တစ္ပံုုကိုု
စတင္သင္ၾကားပါသည္။ အေရာင္ အနုုအရင့္နွင့္ အနီးအေဝးကိုု ျပသသည့္ ပံုုမ်ိဳးျဖစ္သည္။ သူသည္
ထိုုပန္းခ်ီကားကိုု ၅မိနစ္မွ်အတြင္း ေတာင္ကုုန္း၊ ေတာတန္းနွင့္ သစ္ပင္မ်ားကိုု
Fountain Pen ျဖင့္ ေရးဆြဲသြားသည္။ ပံုုတူမဟုုတ္ဘဲ
အေျခခံ အေၾကာင္းအရာမ်ား ပါရမည္ဟုုဆိုု၏။ ထိုု႔ေနာက္ ကၽြန္မတိုု႔လည္း ကိုုယ့္စိတ္ကူးနွင့္ကိုုယ္
ေရးဆြဲခဲ့ၾကသည္။
ထိုု႔ေနာက္ ဆရာၾကီးသည္
တပည့္ တစ္ဦးခ်င္းဆီ၏ ပံုုမ်ားကိုု လိုုက္လံၾကည့္ရွဳသည္။ ထိုုသင္တန္းတြင္ ကၽြန္မတိုု႔
နွစ္ဦးမွအပ က်န္တပည့္မ်ားမွာ ဆရာၾကီး၏ ကာလၾကာ တပည့္ေဟာင္းမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။ ကၽြန္မတိုု႔နွစ္ေယာက္၏
ဆြဲလက္စမ်ားကိုု ျမင္ေသာ္ ဆရာၾကီးသည္ အနည္းငယ္ သိုု႔မဟုုတ္ အေတာ္တန္ စိတ္တိုုသြားပံုုရသည္။
ဆရာၾကီးက Sketch ျဖင့္ ဆြဲခိုုင္းသည္။ ကၽြန္မတိုု႔နွစ္ေယာက္က Shade ျဖင့္ ၤအနုုဆင္ၾကသည္။
ထိုုအခါ ဆရာၾကီးက ကၽြန္မတိုု႔၏ပံုုမ်ားကိုု ဖ်က္ခိုုင္းသည္။ သူေျပာသည့္ အေျခခံအတိုုင္း
ဆြဲရန္ ထပ္ေျပာသည္။ ကၽြန္မတိုု႔တစ္ဦးမ်က္နွာတစ္ဦးၾကည့္ျပီး ျပိဳင္တူရယ္ကာ ဆြဲထားေသာ
ပံုုမ်ားကိုု ဖ်က္ၾကရသည္။ အမွန္တကယ္မွာ ေက်နပ္လွသည္ေတာ့ မဟုုတ္ၾကပါ။
ကၽြန္မႏွင့္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းသည္
ခဲျခစ္ရာ ထင္ေနေသာ ပံုုမ်ားကိုု မနွစ္သက္ၾကပါ။ အရိုုးေထာင္ေနေသာ သစ္ပင္အိုုၾကီးနွင့္တူသည္ဟုုခံစားရသည္။
သိုု႔ေသာ္ သင္တန္းထဲတြင္မူ ဆရာခိုုင္သည့္အတိုုင္းသာ လုိက္ဆြဲခဲ့လိုုက္သည္။ ထိုု႔ေနာက္
ဆရာၾကီးသည္ Sketch ေပၚတြင္ အေရာင္သြင္းျပသည္။ ထိုု႔ေနာက္ ကၽြန္မတိုု႔ နွစ္ဦးကိုု အဓိက
အေရာင္သံုုးေရာင္နွင့္ ၾကားအေရာင္မ်ားကိုု မည္ကဲ့သိုု႔ အသံုုးျပဳရမည္ကိုု ေျပာပါသည္။ ျပီးေသာ္ သူျပသသည့္အတိုုင္း ေဆးေရာင္မ်ား
ေရးသြင္းရန္ခိုုင္းပါသည္။ ထိုုေနရာတြင္ ကၽြန္မတိုု႔ အေရွ႕ေတာင္ပိုုင္းမွ လူမ်ားနွင့္
အေနာက္ပိုုင္းမွ လူမ်ား၏ လက္ခံမွဳ မတူညီသည္ကိုု ေတြ႕လာရသည္။ ဆရာၾကီးနွင့္ သူ၏ လက္ေဟာင္းတပည့္မ်ား
သြင္းေသာ ေဆးေရာင္မွာ ေျခာက္ေသြ႔ေသာ အသြင္ကိုု ေဆာင္သည္။ ေျမနီမွုုန္မ်ား၊ နီညိဳေရာင္
ေျမျပင္မ်ား၊ စိုုလက္မွုုမရွိေသာ အစိမ္းေရာင္မ်ားျဖင့္ ဖံုုးလႊမ္းေနသည္။
ပူေႏြးေသာ မိုုးမ်ားေဒသနွင့္
အျမဲစိမ္းသစ္ေတာမ်ားၾကားတြင္ ၾကီးျပင္းလာၾကေသာ ကၽြန္မတိုု႔က စိုုလက္ေသာ အစိမ္းေရာင္နွင့္
စိုုစြတ္ေသာ ေျမျပင္ကိုု ေရးဆြဲလိုုၾကသည္။ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမွာ အနီးအေဝးကိုု အေရာင္အနဳအရင့္ျဖင့္
ဖြဲ႔စည္းရန္ မဟုုတ္ပါလား။ သိုု႔ရာတြင္ ဆရာက လက္မခံပါ။ ေျမၾကီးဆိုု သည္အေရာင္၊ သစ္ရြက္ဆိုုသည္အေရာင္၊
အစရွိသျဖင့္ ပံုုေသနည္းမ်ားကိုု ေျပာၾကားလိုုသည္။ ကၽြန္မတိုု႔နွစ္ေယာက္စလံုုးမွာ သိပၺံ
သမားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း အနုုပညာ အထူးသျဖင့္ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကိုု ဖန္တီးရာတြင္ ပံုုေသနည္းမ်ားကိုု
မနွစ္သက္ၾကပါ။ ပံုုေသနည္းျဖင့္ သြားေသာပံုုမ်ားသည္ ပံုုေသနည္းထဲက မထြက္ေသာ ပံုုမ်ားသာ
ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္မတိုု႔ သည္
realistic ကိုု လက္ခံျပီး realism ျဖစ္ေသာ ဖန္တီးမွဳမ်ားကိုု နွစ္သက္ လက္ခံၾက ေသာ္လည္း
ပံုုေသနည္းမ်ား ကိန္းဝပ္ေနေသာ ကားခ်ပ္မ်ားကိုုမူ အသက္ဝင္သည္ဟုု မခံစားရပါ။ သိုု႔ေသာ္
ဆရာ၏သင္တန္းတြင္ ဆရာေျပာသလိုုေရးဆြဲျပီး မိမိအိမ္တြင္ မိမိ နွစ္သက္သလိုု ေရးဆြဲၾကသည္။
ကၽြန္မတိုု႔သည္ စည္းကမ္းတင္းေသာ
မိဘမ်ားလက္တြင္ၾကီးျပင္းလာၾက ရေသာ္လည္း စည္းမ်ဥ္းမ်ား၊ ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ား၊ ပံုုေသနည္းမ်ားကိုု
မုုန္းတီးၾကသည္။ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွ ျပဌာန္းထားေသာ
အိုုမင္းေဟာင္ႏြမ္းသည့္ ပံုုေသနည္းမ်ားကိုုလည္း ျငီးေငြ႔ၾကသည္။ အေတြး အေခၚ အယူအဆ အသစ္မရွိေသာ
ေနထိုုင္မွဳသည္ အေသေကာင္ ကိုု အသက္ သြင္းထားသည္ႏွင့္ တူသည္ဟုု မွတ္ယူသည္။ အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းမွဳကိုု
ရြံရွာသည္။ ေမြးဖြားလာၾကေသာ အသစ္အသစ္ေသာ လူတိုု႔သည္ ေရွးေရွးလူတိုု႔ ခ်မွတ္ထားခဲ့ၾကေသာ
ေရွးရိုုးစြဲ ပံုုေသနည္းမ်ားကိုု မ်က္စိမွိတ္ လက္ခံေနမည့္အစား အခ်ိန္ကာလ၊ ေနရာေဒသ အလိုုက္
သင့္ေလ်ာ္၏၊ မသင့္ေလ်ာ္၏ကိုု ဆင္ျခင္နိုုင္ၾကရမည္ဟုု ယူဆသည္။ အေသရိုုက္သြင္းထားေသာ
ပံုုေသနည္းသည္ အေျဖမွန္ရရန္ အေကာင္းဆံုုး နည္းလမ္း ျဖစ္သည္ဟုု ကၽြန္မ မယံုုၾကည္ပါ။
ကၽြန္မတိုု႔၏ ဦးေနွာက္မ်ားသည္ အသံုုးျပဳၾကရန္ ျဖစ္သည္။ မ်ားမ်ားအသံုုးျပဳေလ က်န္းမာေလျဖစ္သည္ဟုု
ကၽြန္မကေတာ့ ယူဆသည္။ မေသြးဘဲ ထက္ရွေသာ ဓားသည္ ဤေလာကတြင္ ရွိနိုုင္ပါမည္လား။ အေျခခံ
အေၾကာင္းအရာတစ္ခုု အေပၚတြင္ ဆင့္ပြား ဆင့္ပြား၍ ေတြးေတာနိုုင္ရမည္ မဟုုတ္ပါလား။
စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားနွင့္
ေရးျခယ္ထားေသာ အနုုစိပ္ ပန္ခ်ီကားမ်ားကိုု ကၽြန္မ နွစ္သက္ပါသည္။ ဖန္တီးနိုုင္ေသာသူမ်ားကိုုလည္း
ေလးစားမိသည္။ သိုု႔ေသာ္ ကၽြန္မတြင္ ထိုုသိုု႔ေသာ အရည္အခ်င္းမ်ား မရွိပါ။ ကၽြန္မ ဆြဲေသာ
ရုုပ္ပံုုမ်ားတြင္ ကၽြန္မ၏ စိတ္ကိုု ထည့္ထားသည္။ ထိုု႔ေၾကာင့္ စည္းမ်ဥ္း စည္းေဘာင္၏
အျပင္ဘက္တြင္ေရာက္ေနသည္က မ်ား၏။ ေတာင္ေလတိုုက္၍ ေျမာက္ကိုုယိမ္းရမည့္ေနရာတြင္ ေျမာက္အရပ္ကို
မယိမ္ဘဲ အျခားအရပ္တစ္ခုုခုုကိုု ယိမ္းေကာင္းယိမ္းေနနိုုင္သည္။
ဤသည္မွာ အနုုပညာတစ္ရပ္ဟုု ကၽြန္မထင္မွတ္သည္။ ပံုုတူကူးဆြဲျခင္းသည္ ပံုုတူကူးျခင္း သာျဖစ္၍
ကိုုယ္ပိုုင္ ဖန္တီးမွဳ မပါဟုု ခံစားရသည္။ ပံုုတူပန္းခ်ီကားမ်ားတြင္ အနည္းငယ္ လြဲေခ်ာ္၍
ပန္းခ်ီေရးဆြဲသူ၏ ဆြဲေနစဥ္တြင္ ျဖစ္ေပၚသည့္စိတ္ကိုု ထည့္သြင္း ဖန္တီးထားေသာ ကားခ်ပ္မ်ားကိုုမူ
ကၽြန္မ နာရီမ်ားစြာ ရပ္ၾကည့္ေငးေမာ ဖူးသည္။
သိုု႔ရာတြင္ ဆရာၾကီး၏
သင္တန္းေက်ာင္းတြင္ ဆရာေျပာသည့္အတိုုင္း ေရးဆြဲျပီး ဆရာသင္ေပးသမွ်ကိုု ရနိုုင္သမွ်
ရေအာင္ ၾကိဳးစားသင္ယူပါသည္။ ဆရာၾကီး၏ ပန္းခ်ီကားမ်ားသည္ ဥေရာပနိုုင္ငံမ်ားတြင္ အဘယ့္ေၾကာင့္
ေရပမ္းစားရသနည္း ဆိုုတာကိုု စဥ္းစားရတာကိုု ကၽြန္မ နွစ္သက္သည္။ ဆရာၾကီး၏ သင္တန္းကိုု
သြားေရာက္ သင္ယူျခင္းသည္ ဆရာျဖစ္သူနွင့္ အျငင္းပြားရန္ျငင္းခုုန္ရန္ မဟုုတ္ပါ။ ဆရာမ်ား၏
ပန္ခ်ီတစ္ကားဖန္တီးစဥ္ ထားေသာစိတ္၊ ဆြဲဟန္၊ အေရာင္တင္ဟန္ တိုု႔ကိုု နားလည္သိရွိရန္သာျဖစ္သည္။
ကၽြန္မသည္ အရာရာကိုု
ျငင္းပယ္ ကန္႔ကြက္တတ္ေသာ သူတစ္ေယာက္မဟုုတ္ပါ။ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကိုု
မ်က္စိမွိတ္ လက္မခံလိုုသူ၊ အေျခခံ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုုမွ ဆင့္ပြား ျဖစ္စဥ္မ်ားကိုု စိတ္ဝင္စား
နွစ္သက္သူတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါသည္။
ပ်ိဳးယုဝသုန္
28-01-2013
Monday (BNE)
Sunday, 3 February 2013
စကားလံုုးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ...
တကယ္ေတာ့ အြန္လိုုင္း
လူမွုုကြန္ယက္ဆိုုတာ စိတ္ကိုု အစာေကၽြးတဲ့ ေနရာေတြပါ။ ဒီမွာ ကိုုယ္ဘာကိုု အာသီသျဖစ္သလဲ..
အကုုန္ရွာလိုု႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရတဲ့အရာေတြက အစစ္အမွန္ျဖစ္ဖိုု႔ေတာ့ ရာခိုုင္နွုုန္းနည္းတာေပါ့။
ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကား လူသိမ်ားခ်င္လည္း လြယ္တယ္။ ဘာမွမသိ မတတ္ဘဲလည္း ပညာရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနနိုုင္တယ္။
ဖြတဲ့သူေတြကလည္း ဖြၾကတယ္။ ရြစိ ရြစိနဲ႔ ေနာက္က ပါတဲ့သူေတြကလည္း ပါၾကတယ္။ မ်ိဳးခ်စ္သူရဲေကာင္းေတြလည္း
အမ်ားၾကီး ေတြ႔ျမင္နိုုင္တယ္။ အတုုအေယာင္ေတြကိုု အစစ္အမွန္လိုု႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ လည္း
လွည့္စားမွုုေတြ မ်ားလွတယ္..။
ကဗ်ာေလး စာေလးေရးရင္း
ကၽြန္မလည္း ပိုုးဖလံလိုု မီးေရာင္ကိုု စိန္ေရာင္ေရႊေရာင္ ထင္မွတ္ျပီး တိုုးခဲ့ဖူးတယ္။
စားလည္းဒီေရွ႕၊ အိပ္လည္း ဒီေရွ႕ နဲ႔ တြယ္မိတြယ္ရာ တြယ္တာေနခဲ့တယ္။ တကယ့္မိတ္ေဆြစစ္အခ်ိဳ႕ကိုုလည္း
ရရွိခဲ့တာကိုုး..။ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနတဲ့ကာလေတြမွာ အြန္လိုုင္း လူမွဳကြန္ယက္ေတြက စိတ္ပင္ပန္းမွုုကိုု
ေျပေပ်ာက္ေစတယ္လိုု႔ ထင္မွတ္ခဲ့တယ္။ အစစ္အမွန္ေရာ အတုုအေယာင္ပါ ေရာေနွာေနတဲ့ သတင္းေတြ၊
လူမွုုဆက္ဆံေရးေတြ ၾကားမွာ စီးေျမာျပီး ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ ဒဏ္ရာ ရမွန္မသိ ရလာတာကိုု
သတိမမူခဲ့မိဘူး။
ဒီလိုုနဲ႔ သတိထားမိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ
online ေပၚမွာကိုုယ့္ရဲ႕ အခ်ိန္ကုုန္ခံမွုုေတြကိုု ေလ်ာ့ဖိုု႔ ဆံုုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ အျပီးတိုုင္ကိုုယ့္
Account ကိုု ကိုုယ္ ဖ်က္သိမ္းဖိုု႔ေတာ့ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ကၽြန္မတိုု႔လိုု သူမ်ားအိမ္ကိုု
ကိုုယ့္အိမ္လုုပ္ေနရတဲ့ သူေတြအတြက္ ဒီလိုု လူမွဳကြန္ယက္ေတြက လိုုအပ္ပါတယ္။ ယခင္လိုု
ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ စကားေျပာဖိုု႔၊ တက္လာသမွ်
ဟုုတ္တာေရာ မဟုုတ္တာေရာေတြကိုု ဖတ္ဖိုု႔ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ငုုတ္တုုတ္ထိုုင္ၾကည့္ေနတဲ့ကာလေတြက
ျပီးဆံုုးသင့္ျပီလိုု႔လည္း ဆံုုးျဖတ္မိတယ္။ ဒီေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထိုုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုု
လမ္းေလ်ာက္ျခင္း၊ ေရကူးျခင္း၊ တင္းနစ္ရိုုက္ျခင္း၊ သစ္ပင္စိုုက္ျခင္း စတဲ့
Activity ေတြနဲ႔ အစားထိုုးလိုုက္တယ္။ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ တစ္ေန႔ကိုု နာရီဝက္ တစ္နာရီေလာက္ထက္
ပိုုျပီး မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ဘူး။
တကယ္ေတာ့လည္း ကိုုယ့္လမ္းေပၚကိုုယ္ေလ်ာက္ရင္း
ခလုုတ္တိုုက္လိုု႔လဲရင္ျဖစ္ျဖစ္ ကိုုယ္ထူမွပဲ ကိုုယ္ထနိုုင္ခဲ့ရတာပါ။ သူတပါးရဲ႕ ကူညီထူမမွဳ၊ အားေပးမွဳကေလးမ်ား ရမလားလ႔ိုု
လူသားပီပီ ေမွ်ာ္လင့္မိေပမယ့္ မျဖစ္နိုုင္မွန္းသိတဲ့အခ်ိန္မွာ လဲက်ရင္း၊ ျပန္ထရင္းနဲ႔
ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ အားေပးျပီး ေနတတ္ခဲ့ျပီ။
ေရးစရာရွိရင္ ေရးတင္လိုုက္၊
မွ်ေဝစရာရွိရင္ မွ်ေဝလိုုက္၊ မွတ္သားစရာေတြ႔ရင္ မွတ္သားလိုုက္နဲ႔ ေနတတ္ေအာင္ေနလိုုက္တဲ့
အခါမွာ ေနာက္ေတာ့လည္း ေနသားက်သြားတာပါပဲ။
စကားလံုုးေတြနဲ႔ျပည့္နွက္ေနတဲ့
ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ကၽြန္မလည္း သူလိုု ကိုုယ္လိုုပဲ လမ္းေလ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စကားလံုုးေတြကိုု
ကာကြယ္ဖိုု႔ေတာ့ ကၽြန္မ ထီးကေလး တစ္လက္ ေဆာင္ထားတယ္။ စကားလံုုးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ေလ်ာက္ရင္း
စိတ္၊ ေစတသိက္ကိုု တတိတိတိုုက္စားမယ့္ စကားလံုုးေတြ ေၾကြက်လာတိုုင္း ထီးကေလးကိုု ေဆာင္းလိုု႔ေပါ့..။
ပ်ိဳးယုဝသုန္
10-12-2012
Monday (BNE)
Monday (BNE)
Thursday, 31 January 2013
Wednesday, 30 January 2013
Thursday, 24 January 2013
ျမစ္တစ္စင္း၏ စာမ်က္နွာမ်ား
ျမစ္တစ္စင္း၏ စာမ်က္နွာမ်ား
ANADA VILLA (အနႏ ၱ ဗီလာ)
နံနက္ ၁၀ နာရီ အခ်ိန္၏ ေနေရာင္သည္
စူးရဲမွဳ နည္းပါးေနသည္။ တိမ္ရိပ္ခိုုေနေသာ ေန သည္ သူ၏ စူးရွမွဳကိုု သိုုဝွက္ကာ အပူရွိန္ေလ်ာ့နည္းေသာ
အလင္းေရာင္တန္းမ်ားကိုုသာ ျဖန္႔ခင္းထားသည္။
ဗီလာထဲကိုု ကားခ်ိဳးဝင္လာသည္အထိ
သူ၏စိတ္မွာ မေသခ်ာမွဳနွင့္ မေရရာမွုုမ်ား တြဲဆက္လ်က္ပင္ ရွိေနေသးသည္။ ဤေနရာ ဤေဒသကိုု
သူမေရာက္ျဖစ္တာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီမွန္း သူေသေသခ်ာခ်ာလည္း သိေနေသးသည္။ ယခင္ တခ်ိန္တုုန္းကေတာ့
ဒီေနရာေလးကိုု သူကိုုယ္တိုုင္ နွစ္သက္သည့္စိတ္ျဖင့္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ျပီး သူကိုုယ္တိုုင္ပင္
ေက်ာခိုုင္းခဲ့သည့္ ေနရာလည္း ျဖစ္သည္။ လမ္းေဘးတစ္ခ်က္စီတြင္ ေက်ာက္တုံးမ်ားအစီအရီ စီတန္းကာ
ေဘာင္ခတ္ထားျပီး အုုန္းထန္းပင္မ်ားကိုု ဝဲ၊ယာ တစ္ဖက္စီတြင္ အတန္းလိုုက္ စိုုက္ထားသျဖင့္
ဤလမ္းေလးထဲသိုု႔ ဝင္စမွာပင္ ေအးခ်မ္းမွုုကိုု ရရွိခဲ့သည္။
လံုုးခ်င္း တစ္ထပ္တိုုက္ျပားေလးမ်ားကိုု
ခပ္ခြါခြါ ေဆာက္ထားေသာ ထိုု ဗီလာထဲတြင္ အိမ္ေျခ မ်ားမ်ားစားစား သိပ္မရွိပါ။ အိမ္ပတ္လည္တြင္
ေျမေနရာအပိုုမ်ားပါရွိျပီး သစ္ပင္ပန္းပင္စိုုက္ရန္ ဝါသနာပါပါက စိုုက္ပ်ိဳးနိုုင္ေသာ
အေနအထားမ်ိဳးျဖစ္သည္။
“အိမ္အမွတ္ ၁၈”
Saturday, 19 January 2013
ဇြမ္ဘီ
ရွဳလိုုက္တိုုင္းမွာ ျပည့္မလာတဲ့အဆုုတ္
ထုုတ္မရတဲ့ အမိန္႔စကားမ်ားစြာ
သြားေနေပမယ့္ မေရာက္နိုုင္တဲ့ခရီး
နီးေနေပမယ့္ လမ္းေပ်ာက္ေနတဲ့အိမ္
ေဆးစိမ္ထားတဲ့ ဆႏၵ
အိပ္ေရးမဝတဲ့ နွလံုုးသား
ပခံုုးၾကားမွာရွိတဲ့အရာ
ေဘာလံုုးတစ္လံုုးမဟုုတ္တာ ေသခ်ာရဲ႕လား။
သြားဆိုုရင္သြား လာဆိုုရင္လာ
စားစရာျပေပမယ့္
စားခြင့္မရတဲ့မျဖစ္
ဒါ .. နွုုတ္ကဖြင့္ဟခြင့္ မရွိဘူးလား။
အသံုုးခ်ခြင့္မရတဲ့ ျဖဴသဲ့သဲ့အရာ
ေခါင္းထဲမွာအျပည့္ရွိပါရဲ႕ ..
ဖြပ္ပါမ်ားေတာ့ ေဖ်ာ့
ေလ်ာ့လ်ဲျပီးေသြ႕ေလ်ာ္
ေလွ်ာ္ခ်င္တိုုင္း ေလွ်ာ္ခဲ့ျပီးျပီကိုု..။
အေသြးအသားနဲ႔တည္တဲ့
သံုုးဆယ့္နွစ္ေကာ႒ာသမွာ
အသိမပါတဲ့ရုပ္နဲ႔
ဖုုတ္သြင္းအေလာင္းေကာင္ဘဝ
ေမြ႕လက္စ နဲ႔ေမြ႕
ေပ်ာ္လက္စနဲ႔ေပ်ာ္ပါ
မႏၱန္ ဂါထာ မဆံုုးခင္အထိ …။
ပ်ိဳးယုဝသုန္
09:03:33 AM
19-01-2013
Saturday (BNE)
Tuesday, 15 January 2013
မမ နွင့္ တစ္ခါတြန္း နွစ္ေပါင္
၂၀၀၅ခုုနွစ္ေလာက္က..။
ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ရက္မွာ London ကေန Wallsall ျမိဳ႕ ကိုု သြားလည္မယ္ဆိုုျပီး
အိ္မ္ကထြက္လာခဲ့တယ္။ Wallsall ျမိဳ႕ကိုု
ေရာက္ဖိုု႔က ရထားတစ္တန္ကားတစ္တန္ စီးရမွာဆိုုေတာ့ ရထားခ်ိန္မွီေအာင္ အိမ္က ေစာေစာပဲထြက္ခဲ့တယ္..။
လက္ထဲမွာလည္း အထုုတ္အပိုုးေတြ စားစရာေတြ မနိုုင္မနင္းနဲ႔ေပါ့။
အဲ့ဒီအခ်ိန္တုုန္းက မမေနတာက Hounslow West ေဟာင္စလိုုအေနာက္ရပ္ကြက္ ဆိုုေတာ့
မမေနတဲ့အိမ္ကေန Euston ယူစတန္ဘူတာကိုု ေရာက္ဖိုု႔ ရထားနွစ္ဆင့္ေျပာင္းစီးရတယ္..။ ေဟာင္စလိုုအေနာက္ရပ္ကြက္ ကေန King’s cross
ကင္းခေရာ့စ္ ဘူတာကိုု အျပာေရာင္ Piccadilly ပီကာဒီလီလိုုင္းစီးသြားရတယ္။ King’s
Cross ကင္းခေရာ့စ္ ကေနမွတစ္ဆင္း Euston ယူစတန္ကိုု ေရာက္ဖိုု႔ Northern ေနာ့သမ္းလိုုင္းကိုု
တစ္ဘူတာစာ ထပ္စီးရတယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ Euston
ယူစတန္ ဘူတာကိုု ဆိုုက္ဆိုုက္ ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။
Monday, 14 January 2013
မိုးည
ေကာင္းကင္မွာ တိမ္တစ္သင္း
ၾကယ္ကင္းပါတဲ့ ညအခါ
လဝါဝါ ကိုုယ္ေယာင္ေဖ်ာ့ေလေပါ့
ညွိဳးေလ်ာ့ေခြရွာ ..။
မိုုးတိမ္လႊာ
ျပိဳလာတဲ့ျမစ္တစ္စင္း
ရွစ္ခြင္မွာမွဳန္ရီမွိဳင္းေဝပါ့
မိုုးညျမင္ကြင္း။
ပ်ိဳးယုဝသုန္
12-01-2013
Saturday (BNE)
Sunday, 13 January 2013
တီ တစ္ေကာင္၏ ဆႏၵ
ေျမနွစ္ေျမသား
ေျမကိုုစား၍
ေျမၾကားမွာေပ်ာ္
ေျမကိုုေက်ာ္ကာ
ေျမေပၚေျမေအာက္
ေျမကိုုေနွာက္ယင္း
ေျမသင္းက်စ္က်န္
ေျမကိုုအန္သည္
ေျမဆီျပန္လိုု႔ ျဖစ္ပါေစ..။
ပ်ိဳးယုဝသုန္
7:06:28 PM
13-01-2012
Sunday (BNE)
Thursday, 10 January 2013
လွေသာ ညမ်ား
လမလင္းေပမင့္
ညခင္းကျဖင့္ လွတယ္ရွင္။
ၾကယ္သင္းဝင္ နဂါးေငြ႔ေတြက
ေတာက္ပတယ္ထင္။
ၾကည့္ပါရွင္
ေကာင္းကင္မွာျမင္ရဲ႕
ေျမာက္ျပင္မွာ ထင္ - ထင္လွတယ္
လမ္းျပၾကယ္ကြဲ႕ ...။
ဖိတ္ဖိတ္လဲ့ ကိုုယ္ေရာင္ဝါ
နက္ျပာမွာ ေငြျခည္စြက္ပါတဲ့
နွိဳင္းမဲ့ ဝဠာ..။
အဇဋာ
မိုုးတိမ္လႊာ နွင္းျမဴကင္း
ၾကယ္မင္းေတြ ကိုုယ္ေရာင္ျဖန္႔ေလတဲ့
တုုမဲ့ ညခင္း။
ပ်ိဳးယုဝသုန္
08:01:32 AM
10-01-2013
Thursday (BNE)
မိတ္ေဆြေကာင္း
ညဦးေလျပည္
ညင္းညက္ေစြစဥ္
ေကာင္းကင္ယံထက္
ျပိဳး ျပက္ လက္ သည့္
ညဥ့္၏ျခံဳလႊာ
ကမၺလာသည္
ည၏အဆင္တန္ဆာေလာ..။
ညဥ့္ဦးယံတိုုင္း
ေရေႏြးဝိုုင္းတြင္
မွ် ယွဥ္ ရသ
ထိုု သုုတ ၌
နွစ္ျခိဳက္ၾကည္ေမြ႔
ဤဓေလ့သည္
ည၏အဆင္တန္ဆာေလာ..။
ေတြ႔ဆံုုခဏ
ကၽြမ္းဝင္ ၾကစဥ္
မျမင္ အတိတ္
ခြင့္လႊတ္စိတ္နွင့္
မိတ္ေကာင္း ေဆြရင္း
ငါ ရျခင္း သည္
ဘဝ၏ အဆင္တန္ဆာ ေကာ..။
ပ်ိဳးယုဝသုန္
01:05:27 AM
10-01-2013
Thursday (BNE)
Wednesday, 9 January 2013
ခ်စ္သူ
ၾကင္ခြင့္ကင္း၍
ျဖစ္ျခင္းရယ္မွိဳင္
ငင္ခိုုင္ရနိုုး
လွမ်ိဳးမာန္သီ
ခ်ဳပ္ရီသြန္းထင့္
မုုန္းတမ္းရင့္ထည္
လြင့္သည့္မၾကင္နာစကား။
ခင္ခြင့္နွင္း၍
သစ္ဆင္းရြယ္တိုုင္
ၾကင္နိုုင္ရနိုုး
ဆတိုုးျပန္ခ်ီ
နွုုတ္သီခြန္းဆင့္
ထံုုးတမ္းက်င့္မည္
စြင့္သည့္အရွင္မွာစကား။
ရင္နွင့္ရင္း၍
ခ်စ္ျခင္းငယ္ျပိဳင္
ယွဥ္နိုုင္ရရိုုး
ကၾကိဳးဟန္ခ်ီ
လွဳပ္လီရႊန္းတင့္
ျပံဳးပန္းဝင့္လည္
တင့္သည့္သခင္ပါတကား။
ပ်ိဳးယုဝသုုန္
01:35:12 AM
09-01-2013
Wednesday (BNE)
Tuesday, 8 January 2013
ပန္းေကာက္သူ
လမ္းတစ္ေလ်ာက္
ပန္းေကာက္ပါတဲ့ ပ်ိဳကညာ
လွရာရာသီကာကံုုးပါကြဲ႕
ျပံဳး လဲ့ၾကည္စြာ ..။
ျမ ဝါဝါ
ေလေဝ့မွာ ေျမခဆင္း
ပန္းခေရ ၾကိမ္တစ္ျခင္းက
သင္းပ်ံ႕ေလျခင္း။
ပ်ိဳးယုဝသုန္
7:15:55 PM
08- 01- 2013
Tuesday (BNE)
Sunday, 6 January 2013
ေတာင္သူ႔အေတြး
မိုုးရိပ္တိုု႔ညိဳညိဳ
မိုုးျပိဳလုုိ႔သည္းသည္း
တိုု႔လယ္ယာ သည္အရပ္မွာ
သီးထပ္ျပီပဲ..။
ေရႊမိုုးမည္းသည္းပါေလ
ဝါကၽြတ္မွာ ကထိန္ပန္းေဝဖိုု႔
ရႊဲလိုု႔စိုုေစ..။
တိုု႔လယ္ေျမ
သီးနွံေဝစည္ေစေရး
ႏြားညီေနာင္ သည္ထြန္တံုုးနွင့္
ရုုန္းလိုုက္မယ္ေလး..။
ပ်ိဳးယုဝသုန္
11:52:38 AM
06-01-2013
Sunday (BNE)
Saturday, 5 January 2013
အုုတ္ၾကားျမက္ နွင့္ ျမက္ခင္းျပင္
ျမက္ခင္းျပင္ စိမ္းျမျမတိုု႔ကို
မနွစ္သက္ မျမတ္နိုုးသူ ရွိၾကမည္မဟုုတ္ပါ။ စိိတ္ကိုု လန္းဆန္းေစျခင္း၊ စကၡဳအျမင္ကိုု
ေအးျမေစျခင္း စေသာ အေျခခံ အေၾကာင္းအရာမ်ား မွတစ္ဆင့္ လတ္ဆတ္ေသာ ျမက္တိုု႔၏ရနံ႕၊ နူးညံ့
ေအးျမေသာ အထိ တိုု႔ေၾကာင့္ ကေလးသူငယ္မ်ားမွ အစ သက္ၾကီးရြယ္အိုုမ်ား၊ တိရိစာၦန္ကေလးမ်ားပါမက်န္
ျမင္ခင္းျပင္ေပၚတြင္ ထိုုင္ျခင္း၊ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားျခင္းတိုု႔ကိုု နွစ္သက္ၾကသည္။
ထိုု႔ေၾကာင့္ အားကစားကြင္းမ်ား၊
ပန္းျခံမ်ား၊ အပန္းေျဖအနားယူစခန္းမ်ားနွင့္ အခ်ိဳ႔ေသာ ေျမေနရာရွိသည့္ လူေနအိမ္တိုု႔၏
ေရွ႕၊ ေနာက္၊ ဝဲ၊ ယာ ပတ္လည္တြင္ ျမင္ခင္းသည္ မပါမျဖစ္ေသာ ျပယုုဂ္ တစ္ခုုအျဖစ္လည္းေကာင္း၊
အဆင္တန္ဆာတစ္ခုုအျဖစ္ လည္းေကာင္း စိုုက္ပ်ိဳးျပဳစုုထားၾကသည္။
သိုု႔ရာတြင္ အုုတ္ခင္းထားေသာ
လမ္းမ်ားတြင္လည္းေကာင္း၊ ေက်ာက္စရစ္ခင္းထားေသာ လမ္းမ်ားတြင္လည္းေကာင္း၊ ကြန္ခရိလမ္းမ်ားတြင္
လည္းေကာင္း၊ ျမက္ပင္မ်ား ေပါက္ေရာက္ ရွင္သန္ေနသည္ကိုု ျမင္ေတြ႔ရလွ်င္မူ ပယ္ရွားပစ္ျခင္း၊
အျမစ္ပါေသေအာင္ ေဆးျဖန္၍ သတ္ျခင္းမ်ားကိုု ခံၾကရသည္။
Subscribe to:
Posts (Atom)




